166/5/B/2006 POSTANOWIENIE z dnia 21 września 2006 r. Sygn. akt Tw 2/06 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Wiesław Johann, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych o zbadanie zgodności: art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r., z art. 84, art. 92 ust. 1 zdanie drugie, art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu wnioskowi. UZASADNIENIE: W dniu 3 lutego 2006 r. wpłynął do Trybunału Konstytucyjnego wniosek Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych o zbadanie zgodności art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. z art. 92 ust. 1 zdanie drugie Konstytucji w zakresie braku określenia spraw przekazanych do uregulowania w rozporządzeniu oraz braku wytycznych dotyczących treści aktu wykonawczego i art. 22 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. z art. 84 i art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji w zakresie naruszenia zasady wyłączności ustawy w odniesieniu do danin publicznych. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 14 marca 2006 r. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez doręczenie wyciągu z protokołu pozwalającego stwierdzić, że uchwała Rady Krajowej Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych z 15 grudnia 2005 r. została podjęta zgodnie ze statutem organizacji w pięciu egzemplarzach; wskazanie, czy kwestionowany we wniosku art. 22 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2004 r. wywoływał nadal skutki prawne. W piśmie z 27 marca 2006 r. wnioskodawca odniósł się do stwierdzonych przez Trybunał braków formalnych. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
- W myśl art. 191 ust. 1 pkt 4 Konstytucji, podmiotem uprawnionym do inicjowania kontroli konstytucyjności prawa w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym są m.in. ogólnokrajowe władze organizacji pracodawców. Wyrażenie przez uprawniony organ woli wystąpienia z wnioskiem do Trybunału, wymaga uprzedniego podjęcia stosownej uchwały. Musi ona w sposób precyzyjny określać przedmiot zaskarżenia, poprzez dokładne wskazanie kwestionowanego aktu normatywnego lub jego części oraz zawierać sformułowanie zarzutu niezgodności z aktem wyższego rzędu. Sformułowanie zarzutu, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o TK), stanowi przejaw wyrażanej przez skarżącego negatywnej oceny, co do hierarchicznej zgodności norm. Polega ona na skonkretyzowaniu relacji między kwestionowanym aktem normatywnym (lub jego częścią), a wyraźnie określonym wzorcem, stanowiącym podstawę kontroli. Dopiero tak rozumiany związek między normą kontrolowaną a normatywnym wzorcem, wyznacza przedmiotowe granice kontroli sprawowanej przez Trybunał Konstytucyjny (art. 66 ustawy o TK). Wnioski pochodzące od tych podmiotów podlegają wstępnemu rozpoznaniu na podstawie art. 36 ustawy o TK. Podstawowym celem tego etapu postępowania jest kontrola dopuszczalności merytorycznego rozpoznania danego wniosku z punktu widzenia wszystkich przesłanek określonych zarówno na poziomie konstytucyjnym, jak również w odpowiednich przepisach ustawy o TK. Zgodnie z art. 66 ustawy o TK, Trybunał rozpatrując każdą sprawę związany jest granicami wniosku, pytania prawnego lub skargi konstytucyjnej. Takiej regulacji towarzyszy inne rozwiązanie ustrojodawcy, który nie przyznał Trybunałowi możliwości wszczynania postępowań z urzędu. Taki stan rozwiązań normatywnych oznacza konieczność ścisłego wyznaczenia granic spraw rozpatrywanych przez Trybunał Konstytucyjny. W szczególności takie restryktywne podejście wymaga określenia przedmiotu zaskarżenia (kwestionowanych przepisów), jak i wzorca kontroli.
- We wniosku z 3 lutego 2006 r. Polska Organizacja Pracodawców Osób Niepełnosprawnych domaga się zbadania zgodności art. 22 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2004 r. z art. 92 ust. 1 zdanie drugie, art. 84, art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. Podstawą wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę jest uchwała nr 2 Rady Krajowej podjęta na posiedzeniu 15 grudnia 2005 r. Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na niezgodność uchwały nr 2 z 15 grudnia 2005 r. z protokołem Rady Krajowej nr 9 z obiegowego podjęcia uchwał nr 1, 2, 3, 4 z 15 grudnia 2005 r. Z protokołu Rady Krajowej nr 9 jednoznacznie wynika, że została podjęta uchwała w przedmiocie „skierowania wniosku do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie niezgodności art. 22 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z art. 92 ust. 1 zdanie drugie in fine Konstytucji”. Z doręczonego protokołu nie wynika, by Rada Krajowa podjęła uchwałę w kwestii wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego w celu zbadania zgodności art. 22 ust. 2 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych z art. 84, art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. W powyższym stanie faktycznym Trybunał uznaje, że odpowiedni organ Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych nie wyraził oświadczenia woli w sprawie wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie skarżonego przepisu z art. 84, art. 216 ust. 1 i art. 217 Konstytucji. W tym zakresie wniosek pochodzi zatem od podmiotu nielegitymowanego, co stanowi przesłankę odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi.
- Trybunał Konstytucyjny dostrzegł jeszcze jedną przesłankę uniemożliwiającą nadanie wnioskowi Polskiej Organizacji Pracodawców Osób Niepełnosprawnych dalszego biegu. Protokół Rady Krajowej nr 9 nie wskazuje, że przedmiotem kontroli dokonywanej przez Trybunał Konstytucyjny miałby być art. 22 ust. 2 skarżonej ustawy w brzmieniu sprzed 1 stycznia 2004 r. Z protokołu nie wynika, że uchwała ma dotyczyć przepisu, który już nie obowiązuje. W sytuacji powyższej, Trybunał Konstytucyjny zmuszony jest przyjąć domniemanie, iż w uchwale kwestionuje się konstytucyjność obowiązującego wówczas art. 22 ust. 2 w brzmieniu na dzień 15 grudnia 2005 r. Przepis ten jednak nie zawiera upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia. Wskazanie art. 92 ust. 1 Konstytucji jako wzorca kontroli tego przepisu jest zatem nierelewantne. W konsekwencji, argumentacja wyrażona w uzasadnieniu wniosku staje się całkowicie bezzasadna, co pociąga za sobą konieczność odmowy nadania dalszego biegu wnioskowi. Z tych wszystkich względów Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.