VIII Ca 123/13

Sygn. akt VIII Ca 123/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Kończal (spr.) Sędziowie: SSO Włodzimierz Jasiński SSO Jadwiga Siedlaczek Protokolant: sekr. sądowy Natalia Wilk po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z powództwa Z. W. przy udziale interwenienta ubocznego Gminy Miasta T. przeciwko Ł. C. o opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 12 października 2012 r. sygn. akt I C 273/12

1. oddala apelację,
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w instancji odwoławczej.
3. przyznaje ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu adwokatowi T. C. wynagrodzenie w kwocie 60 zł (sześćdziesiąt złotych) plus 23% podatku VAT za udzielenie pozwanemu pomocy prawnej z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Sygn. akt VIII Ca 123/13 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 października 2013r. Sąd Rejonowy w Toruniu nakazał pozwanemu Ł. C. , aby wraz z rzeczami opróżnił i opuścił lokal mieszkalny numer (...) położony w T. przy ul. (...), wskazał, że przyczyną nakazania opróżnienia lokalu jest stosowanie przemocy w rodzinie, ustalił, że pozwanemu nie przysługuje prawo do lokalu socjalnego, nie obciążył pozwanego kosztami pomocy prawnej udzielonej powódce z urzędu, nakazał wypłacić ze Skarbu Państwa wynagrodzenie na rzecz pełnomocników powódki i pozwanego za udzielenie pomocy prawnej z urzędu i nie obciążył stron nie uiszczonymi kosztami sądowymi. Sąd Rejonowy ustalił, że lokal mieszkalny położony w T. przy ul. (...) jest własnością Gminy Miasta T. i pozostaje w zarządzie Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej w T.. W dniu 20 września 2001 r. Z. W. i A. C. (pozostający wówczas w związku małżeńskim) zawarli z Gminą M. T. umowę najmu w/w lokalu. W przedmiotowym lokalu wraz z małżonkami zamieszkał syn A. C.-Ł. C.. Z. W. doznawała przemocy fizycznej i psychicznej ze strony męża. Nad powódką znęcał się psychicznie również jej pasierb - pozwany. Ł. C. wobec Z. W. zachowywał się agresywnie, zwłaszcza pod wpływem alkoholu. Popychał ją, kierował wobec niej groźby oraz używał słów wulgarnych i obelżywych. W związku z tym, że Z. W. stała się ofiarą przemocy, na początku 2009 r., w trakcie awantury z byłym mężem, uciekła z przedmiotowego lokalu. Swoje rzeczy zabrała w obecności policjantów. Znalazła się pod opieką Miejskiego Ośrodka (...) w T. i korzystała z pomocy specjalistów do spraw przeciwdziałania przemocy. Przeciwko A. C. wszczęto postępowanie karne i wyrokiem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt X K 617/09 został on skazany za znęcanie się psychiczne i fizyczne nad powódką. W międzyczasie Z. W. wniosła przeciwko A. C. pozew o przywrócenie naruszonego posiadania i pozew o rozwód. Sąd Okręgowy w Toruniu wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2010 r. sygn. akt I C 588/09, rozwiązał związek małżeński Z. W. (poprzednie nazwisko C.) i A. C. przez rozwód z winy A. C. i orzekł eksmisję A. C. z lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. (...) bez prawa do lokalu socjalnego. Po uprawomocnieniu się wyroku A. C. dobrowolnie nie opuścił lokalu. Na wniosek Z. W. zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne KM 14/
4. W toku podjętych czynności egzekucyjnych, w dniu 5 marca 2012 r. Komornik dokonał wprowadzenia Z. W. do lokalu mieszkalnego położonego w T. przy ul. (...). Powódka została wprowadzona do jednego z dwóch pokoi znajdujących się w przedmiotowym mieszkaniu z uwagi na to, że drugi z nich był zajmowany przez Ł. C. i jego konkubinę S. D.. Na dzień dzisiejszy w lokalu tym mieszka jedynie Ł. C., S. D. wyprowadziła się. Natomiast Z. W. nie zamieszkuje w nim z obawy przed pasierbem i byłym mężem, który odwiedza swojego syna. Z. W. w dalszym ciągu pozostaje pod opieką Miejskiego Ośrodka (...) w T. i korzysta z porad specjalistów do spraw przeciwdziałania przemocy. Ł. C. ma 25 lat. Obecnie pracuje w (...) S.A. na stanowisku kontrolera leków, w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem ok. 1.200,00 zł brutto. Sąd Rejonowy uznał, że zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego Dz.U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 j.t./. współlokator może wytoczyć powództwo o nakazanie przez sąd eksmisji małżonka, rozwiedzionego małżonka lub innego współlokatora tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. Celem i funkcją takiej regulacji jest zapewnienie współuprawnionemu prawa do korzystania z lokalu w warunkach, gdy drugi z uprawnionych, wbrew zasadom współżycia społecznego, uniemożliwia mu takie zamieszkiwanie, a stopień natężenia /nasilenia/ złej woli w zachowaniu ma postać rażącą w znaczeniu obiektywnym. Stwierdził dalej Sąd Rejonowy, że z okoliczności wskazywanych przez powódkę wynikało, że obawia się wspólnego zamieszkiwania z pozwanym z uwagi na jego agresywne zachowanie względem jej osoby. Opisywane przez powódkę postępowanie pozwanego znalazło potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Nadto z akt sprawy wynika, że zachowanie to przybierało postać przemocy psychicznej. Pozwany stosował wobec powódki groźby oraz używał słów wulgarnych i obelżywych. W takim stanie rzeczy, Sąd Rejonowy uznał, iż pozwany swoim nagannym postępowaniem uniemożliwia powódce wspólne zamieszkiwanie i to postępowanie należy zakwalifikować jako rażące. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż były mąż powódki odwiedza pozwanego w przedmiotowym mieszkaniu, co może także stwarzać zagrożenie dla powódki. Natomiast sam fakt niezamieszkiwania powódki w przedmiotowym lokalu, wbrew twierdzeniom strony pozwanej, nie stanowi negatywnej przesłanki do skorzystania z uprawnienia przysługującego na podstawie art. 13 ust. 2 w/w ustawy i na mocy tego przepisu nakazał pozwanemu, aby wraz z rzeczami opróżnił lokal mieszkalny oznaczony numerem (...) położony w T. przy ul. (...). W ocenie Sądu Rejonowego , w niniejszej sprawie ma zastosowanie regulacja zawarta w art. 17 w/w ustawy. Ponieważ powódka doznawała przemocy ze strony pozwanego i ze względu na tę przemoc obawia się powrotu do lokalu, do którego przysługuje jej tytuł prawny, Sąd na podstawie art. 17 ust. 2, wskazał w pkt 2 wyroku przyczynę nakazania opróżnienia lokalu jako stosowanie przemocy w rodzinie i na podstawie art. 17 ust. 1 w zw. z art. 13 ust.2 ustawy o ochronie praw lokatorów uznał, że nie ma podstaw do przyznania pozwanemu prawa do otrzymania lokalu socjalnego. Apelację od tego wyroku złożył pozwany, zaskarżając wyrok w zakresie punktów 1-3 i zarzucając mu: I. sprzeczność istotnych ustaleń Sądu z treścią zebranego w sprawie materiału, polegającą na przyjęciu, iż:
5. pozwany Ł. C. znęcał się psychicznie nad powódką oraz zachowywał się agresywnie względem niej, zwłaszcza pod wpływem alkoholu, podczas gdy całościowa i wnikliwa analiza materiału sprawy nakazuje przyjąć, iż pozwany nie nadużywa alkoholu oraz praktycznie nie miał kontaktu z pozwaną, jak również nie zachowywał się wobec niej rażąco nagannie, II. naruszenie prawa procesowego:
6. naruszenie art. 217 § 2 kpc w zw. z art. 227 kpc poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na nieuwzględnieniu wniosku dowodowego o przesłuchanie A. C., podczas gdy świadek ten, jako jedyny poza stronami, ma bezpośrednią wiedzę w przedmiocie stosunków pomiędzy pozwanym a powódką, jak również nieuwzględnienie wniosku dowodowego o opinię (...) oraz pracodawcy pozwanego, dzięki którym pozwany wykazałby brak nadużywania alkoholu oraz agresywności,
7. naruszenie art. 233 § 1 kpc poprzez przekroczenie granic swobody oceny dowodów i wykazanie się dowolnością w przyjęciu, iż zeznania M. G. oraz Z. W. zasługują na danie im wiary, podczas gdy były to zeznania skrajnie jednostronne i nieobiektywne, oraz praktyczne pominięcie zeznań sąsiadów - J. K.