– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE Stanisław K. w skardze konstytucyjnej z 23 grudnia 2008 r. zarzucił art.
– Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) niezgodność z art. 45 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. W opinii skarżącego automatyzm odrzucania pisma procesowego bez wezwania do uzupełnienia braków lub ich poprawienia, stanowi nieproporcjonalne naruszenie konstytucyjnego prawo do sądu. Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy. Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu wydał w postępowaniu nakazowym nakaz zapłaty. W oparciu o ten nakaz przeprowadzono postępowanie zabezpieczające, w którym skarżący poniósł koszty. Pismem z 18 sierpnia 2008 r. skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania zabezpieczającego. Zarządzeniem z 5 września 2008 r. (sygn. akt IX GNC 2700/08/4) Sąd Rejonowy w Poznaniu zwrócił wniosek, albowiem nie został własnoręcznie podpisany. Trybunał Konstytucyjny w toku postępowania wstępnego za niezbędne uznał zbadanie, czy skarżący wystąpił z ponownym wnioskiem w tym zakresie. Zarządzeniem z 6 marca 2009 r. Trybunał wezwał skarżącego do stwierdzenia czy tak postąpił, a w razie ponownego wnioskowania o zwrot kosztów postępowania zabezpieczającego – skarżący został zobowiązany do nadesłania orzeczeń sądowych wydanych na skutek wniosku. W odpowiedzi na zarządzenie skarżący doręczył Trybunałowi Konstytucyjnemu
mechanizmu zwrotu pism wnoszonych przez profesjonalnego pełnomocnika z uwagi na ich braki formalne. Ocena regulacji k.p.c. nie może jednak pomijać niezwykle istotnej okoliczności faktycznej zaistniałej w niniejszej sprawie, jaką było wystąpienie z wnioskiem o zwrot kosztów postępowania zabezpieczającego z przekroczeniem terminu. Jak bowiem wynika z treści orzeczeń sądów obu instancji, wniosek ten został skierowany po upływie wynikającego z art. 745 k.p.c. terminu. Zarzuty sformułowane pod adresem art.
dotyczą zasad sprawiedliwości proceduralnej w postępowaniu gospodarczym. Prawo do sądu jest jednak prawem proceduralnym, służącym realizacji roszczeń materialnoprawnych i dlatego należy uznać, że brak możliwości dochodzenia kosztów postępowania zabezpieczającego – z uwagi na przekroczenie terminu do złożenia wniosku o ich zwrot – determinuje możliwość kontroli zaskarżonego przepisu. Nawet bowiem gdyby zgodzić się ze skarżącym, że przepisy k.p.c. powinny dopuszczać możliwość poprawienia braków formalnych pisma (w tym przypadku – złożenie własnoręcznego podpisu), nie osiągnęłoby ono skutku ze względu na bezskuteczny upływ przedmiotowego terminu. Trybunał Konstytucyjny przypomina również, że z uwagi na treść art. 79 ust. 1 Konstytucji, stanowiącego o „konstytucyjnych wolnościach, prawach lub obowiązkach”, niedopuszczalne jest w postępowaniu wszczętym skargą konstytucyjną badanie kwestionowanych przepisów pod kątem ich zgodności z innymi niż Konstytucja aktami normatywnymi. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 ustawy o TK – odmawia nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.