Ts 41/10 | Europaius

POSTANOWIENIE z dnia 21 lipca 2011 r. Sygn. akt Ts 41/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Marek Kotlinowski, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Andrzeja K. w sprawie zgodności: art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.) z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 15 lutego 2010 r. Andrzej K. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 249 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) jest niezgodny z art. 78 Konstytucji oraz art. 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja). Skarga konstytucyjna została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z 25 lutego 2008 r. (nr 3007/0621/W5P2/PIT) Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Poznaniu określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W wyżej wymienionej decyzji stwierdzono, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów przez zaliczenie do nich wydatków poniesionych na zakup paliwa, cementu oraz części zamiennych. Decyzją z 29 września 2008 r. (nr A1-D/4117-0041/08) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu uchylił decyzję organu pierwszej instancji (uznał za koszt uzyskania przychodów wydatek na zakup paliwa do samochodu osobowego) i ponownie określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. W dniu 26 sierpnia 2009 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 29 września 2008 r. oraz wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu decyzją z 19 października 2009 r. (nr PB1/4117-0111/09) odmówił stwierdzenia nieważności wyżej wymienionej decyzji, którą utrzymał w mocy decyzją z 29 grudnia 2009 r. (nr PB1/4117-0131/09). W ocenie skarżącego kwestionowany przepis „rażąco narusza” art. 78 Konstytucji, który gwarantuje każdej ze stron prawo do zaskarżania orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji oraz art. 13 Konwencji, w myśl którego „każdy, którego prawa i wolności zawarte w niniejszej Konwencji zostały naruszone ma prawo do skutecznego środka odwoławczego do właściwego organu państwowego, także wówczas, gdy naruszenia dokonały osoby wykonujące swe funkcje”. Pismem z 3 marca 2010 r. skarżący „w ślad za przesłaną do Trybunału Konstytucyjnego skargą konstytucyjną z 13 lutego 2010 r.”, nadesłał (…) uzupełnienie do ww. skargi o treść, która stanowić powinna początkowy zapis skargi”, wskazał imię, nazwisko skarżącego, adres do doręczeń, przedmiot zaskarżenia oraz decyzje zapadłe w toczącym się postępowaniu podatkowym. Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 13 stycznia 2011 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 27 stycznia 2011 r.) wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia tego zarządzenia, braków formalnych skargi konstytucyjnej przez:

(1)wyjaśnienie, czy skarżący – przed wniesieniem skargi konstytucyjnej z 13 lutego 2010 r. – wyczerpał drogę prawną (art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), tzn. – czy w jego sprawie zapadły orzeczenia wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i Naczelny Sąd Administracyjny;

(2)doręczenie odpisów (i czterech kopii) wyroków, o których mowa w pkt 1 zarządzenia, z podaniem daty doręczenia orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego;

(3)uzasadnienie, że zaskarżony art. 249 § 1 ordynacji podatkowej stanowił podstawę ostatecznego rozstrzygnięcia o prawach i wolnościach lub obowiązkach skarżącego;

(4)wskazanie, jakie wolności lub prawa skarżącego wynikające z art. 78 Konstytucji zostały naruszone przez przepis, o którym mowa w pkt 3 zarządzenia, oraz wskazanie sposobu tego naruszenia;

(5)przedstawienie dokładnego opisu stanu faktycznego, który poprzedzał wniesienie skargi konstytucyjnej. W ustawowym terminie do Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło żadne pismo procesowe. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności lub praw. Jej merytoryczna ocena została uzależniona przez ustawodawcę od spełnienia szeregu przesłanek, których weryfikacja następuje na etapie wstępnej kontroli. Trybunał Konstytucyjny zobligowany jest zatem do oceny dopełnienia wszystkich wymagań, jakie ustawodawca postawił przed wnoszącym ten środek prawny. W świetle art. 36 ust. 2 w związku z art. 49 ustawy o TK, jeżeli skarga nie odpowiada warunkom formalnym, sędzia Trybunału wzywa do usunięcia jej braków w terminie 7 dni. W sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania, pomimo prawidłowego doręczenia pełnomocnikowi skarżącego 27 stycznia 2011 r. zarządzenia sędziego Trybunału, braki skargi nie zostały uzupełnione, co musi skutkować odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Mając powyższe na względzie, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK postanowił jak w sentencji.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.