V ACa 639/12

Sygn. akt V ACa 639/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 września 2012 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku – Wydział V Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Irma Kul Sędziowie: SA Zbigniew Koźma (spr.) SO del. Grażyna Tarkowska Protokolant: stażysta Aleksandra Ćwiek po rozpoznaniu w dniu 6 września 2012 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy z powództwa Ż. K. przeciwko (...) S.A. w S. o zapłatę na skutek apelacji powódki i pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w (...) z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt I C 301/11 I. oddala obie apelacje; II. nie obciąża powódki kosztami postępowania poniesionymi przez pozwanego w postępowaniu apelacyjnym. Na oryginale właściwe podpisy. Sygn. akt V ACa 639/12 UZASADNIENIE Powódka Ż. K. domagała się zasądzenia od pozwanego (...) S.A. kwoty 190.210 zł z odsetkami ustawowymi liczonymi od kwot: 40.210 zł od 16 marca 2010r. do dnia zapłaty i 150.000 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, ustalenia odpowiedzialności pozwanego za skutki wypadku z dnia 7 lipca 2007r. mogące powstać w przyszłości oraz kosztów procesu. Na kwotę żądania składa się kwota 190.000 zł tytułem zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i psychiczne oraz kwota 210 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia (...). Pozwany wniósł o odrzucenie pozwu w zakresie zasądzenia kwoty 190.000 zł wraz z odsetkami i oddalenie powództwa w pozostałym zakresie oraz zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu. Postanowieniem z dnia 10 marca 201 lr. Sąd Apelacyjny w Gdańsku uchylił postanowienie Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 28 grudnia 2010r. odrzucające pozew. Wyrokiem z dnia 28 marca 2012r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 30.210 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wyrokowania do dnia zapłaty (pkt 1), ustalił, że pozwany ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku, które mogą powstać w przyszłości (pkt 2), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt 3), zasądził od powódki na rzecz pozwanego kwotę 974 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 4), zasądził od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Sądu O. B. kwotę 28,30 zł tytułem zwrotu części kosztów wynagrodzenia biegłych sądowych (pkt 5), zasądził od powódki na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Bydgoszczy kwotę 148,80 zł tytułem zwrotu części kosztów wynagrodzenia biegłych sądowych (pkt 6). Sąd Okręgowy ustalił, że powódka w dniu 7 lipca 2007r. uległa wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku którego doznała licznych obrażeń. Sprawca wypadku był ubezpieczony u pozwanego od odpowiedzialności cywilnej z tytułu szkód związanych z ruchem pojazdów. Stan zdrowia powódki wymagał repozycji (...) Nadto przeprowadzona została rehabilitacja powódki. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego pozwany wypłacił powódce kwotę 45.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Pozwem z 4 grudnia 2008r. powódka zażądała od pozwanego zapłaty kwoty 15.000 zł z ustawowymi odsetkami od 24 stycznia 2008r. do dnia zapłaty. Wyrokiem z 18 lutego 2009r. Sąd Rejonowy w (...) nad (...) orzekł zgodnie z żądaniem powódki. (...). Ponadto powódka kontynuowała rehabilitację dwukrotnie przebywając w placówkach uzdrowiskowych. Obecnie powódka porusza się przy pomocy kuli, ma trudności z wykonywaniem prac domowych. Odczuwa (...). Po 2008r. powódka zaprzestała leczenia (...), które wznowiła w czerwcu 201 lr. Ponownie przyjmuje leki (...). Do 31 stycznia 201 lr. była całkowicie niezdolna do pracy. (...). Aktualny trwały uszczerbek na zdrowiu powódki w tym zakresie wynosi 10%. Rokowania są niepewne. (...) (...) Dolegliwości utrzymują się mimo przyjmowania leków. Trwały uszczerbek na zdrowiu powódki wynosi z tego powodu 8%. Rokowania są niepewne. Powódka wymaga kontroli (...) Powódka pismem z dnia 10 września 2010r. domagała się od pozwanego dopłaty do zadośćuczynienia w wysokości 190.000 zł. Sąd Okręgowy zważył, że istotą sprawy było ustalenie czy obok pierwotnych następstw wypadku pojawiły się nowe po dniu 18 lutego 2009r. Na podstawie ustalonego stanu faktycznego Sąd Okręgowy uznał, że żądanie powódki zasługiwało na uwzględnienie jedynie w niewielkiej części. Pierwotne następstwa wypadku są objęte powagą rzeczy osądzonej, a stan zdrowia powódki związany z doznanymi urazami kończyn nie pogorszył się po lutym 2009r., przeciwnie - uległ poprawie, co wynika z opinii biegłego Z. G.. Zabiegi operacyjne w maju 2009r. i styczniu 201 Or. były krótkotrwałe i nie powodowały obciążenia dla organizmu powódki. Pobyt w szpitalu stanowił niewielki dyskomfort i niedogodność. W konsekwencji zadośćuczynienie powódce się nie należy. Nadmienił Sąd I instancji, że schorzenie w postaci niestabilności stawu(...), z którym były związane pobyty w szpitalu, zostało stwierdzone przed wydaniem wyroku z dnia 18 lutego 2009r. Powyższy uraz i dolegliwości z nim związane uznał Sąd za pierwotne następstwo wypadku. Reasumując Sąd Okręgowy wskazał, że w zakresie wyżej opisanych urazów nie ujawniły się nowe następstwa wypadku. W ocenie Sądu Okręgowego po tej dacie, w czerwcu 201 lr., pogorszył się natomiast stan zdrowia(...) powódki, gdyż wymagał podjęcia leczenia, co wynika z opinii M. J.. Powódka doznała z tego tytułu 8% uszczerbku na zdrowiu. W ocenie Sądu Okręgowego zaburzenia zdrowia(...) powódki pozostają w związku z wypadkiem. Ustalony stan faktyczny pozwala także na przyjęcie odpowiedzialności pozwanego za przyszłe ewentualne skutki wypadku, bowiem ze względu na dolegliwości (...) (art. 189 kpc). W konsekwencji Sąd Okręgowy, mając również na uwadze dotychczas wypłaconą przez pozwanego kwotę 45.000 oraz kwotę 15.000 zł zasądzoną orzeczeniem Sądu Rejonowego w Nakle, uznał, że odpowiednią kwotą zadośćuczynienia w rozumieniu art. 445 § 1 kc będzie kwota 30.000 zł. Kwota żądana przez powódkę była, zdaniem Sądu Okręgowego, wygórowana. Zasądzając kwotę odszkodowania za leczenie Sąd I instancji uznał, że powódka wykazała fakt poniesienia tych kosztów na poziomie 210 zł (art. 444 § 1 kc). Orzekając o kosztach procesu Sąd Okręgowy przyjął, że powódka przegrała proces w 84%. W konsekwencji, na podstawie art. 100 kpc i § 6 ust. 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu zasądził od niej na rzecz pozwanego kwotę 974 zł. O kosztach sądowych orzekł Sąd I instancji na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych przy zastosowaniu art. 100 kpc. Apelacje od powyższego wyroku wniosły obie strony. Powódka zaskarżyła wyrok w części oddalającej powództwo, tj. co do kwoty 160.000 zł, zapłaty odsetek ustawowych oraz odpowiednio - w części dotyczącej kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu powódka zarzuciła:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, mający istotny wpływ na jego treść, polegający na zakreśleniu granic prowadzenia niniejszego postępowania odnośnie żądania powódki zapłaty zadośćuczynienia jako całokształtu doznanej krzywdy przez rozpatrywanie niniejszego powództwa pod kątem nowych następstw wypadku, które nie były przedmiotem postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego w (...) z dnia 18 lutego 2009r., a które ujawniły się obok następstw pierwotnych i tym samym nierozpoznanie części żądania powódki,
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że pomiędzy powództwem Sądu Rejonowego w N. z dnia 18 lutego 2009r. a obecnym powództwem z dnia 4 grudnia 2008r, zachodzi ten sam przedmiot rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy powódka w pozwie z dnia 4 grudnia 2008r. dochodziła od pozwanego zapłaty bezspornej kwoty zadośćuczynienia, natomiast w pozwie z dnia 14 września 2010r. po przeprowadzeniu dodatkowego leczenia dochodziła od pozwanego zapłaty całości świadczenia i w tej sytuacji nie występuje w niniejszej sprawie powaga rzeczy osądzonej,
3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 444 § 1 kc w zw. z art. 445 § 1 kc przez nieuwzględnienie szeregu istotnych okoliczności ujawnionych w toku postępowania, a mających wpływ na ustalenie rozmiaru całokształtu krzywdy doznanej przez powódkę, a co za tym idzie i odpowiedniego zadośćuczynienia, w szczególności do zakresu i skutków zdarzenia dla zdrowia powódki, z uwzględnieniem wieku powódki, rodzaju trwałych następstw, konieczności poddania się długotrwałemu i uciążliwemu leczeniu oraz rehabilitacji, odczuwania bólu i cierpienia psychicznego oraz konieczności przymusowego znoszenia niedogodności i ograniczeń w życiu codziennym, normalnym funkcjonowaniu i tym samym rażącego zaniżenia świadczenia w stosunku do doznanej przez powódkę krzywdy,
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności treści art. 481 § 1 kc w zw. z art. 445 § 1 kc przez błędne przyjęcie, że kwota zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę podlega zasądzeniu z odsetkami ustawowymi od dnia wydania wyroku, a nie od 16 marca 2010r. czyli od decyzji odmownej pozwanego co do wezwań do zapłaty zadośćuczynienia za doznaną przez powódkę krzywdę i poniesionych przez powódkę kosztów leczenia (...), a z którą to datą roszczenie powódki stało się wymagalne,
5. naruszenie przepisów prawa procesowego w szczególności art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 108 kpc przez niezamieszczenie w uzasadnieniu orzeczenia istotnych elementów, tj. szczegółowych wyliczeń kosztów obciążających strony umożliwiających ocenę, czy w orzeczeniu końcowym sąd rozstrzygnął o wszystkich kosztach postępowania, w szczególności o kosztach postępowania zażaleniowego. Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 160.000 zł tytułem zadośćuczynienia uwzględniającego całokształt doznanej przez nią krzywdy z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwoty 10.000 zł od dnia 16 marca 2010r. do dnia zapłaty, a od kwoty 150.000 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty przy uwzględnieniu kosztów postępowania. Ewentualnie powódka domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Pozwany zaskarżył wyrok w części, tj. co do punktu 1 - ponad kwotę 15.210 zł i co do punktów 4 i 5 - w całości, zarzucając:
6. naruszenie prawa procesowego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 233 kpc przez niewłaściwą ocenę dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny psychiatrii lek. med. M. J. i przyjęcie, że jest ona w pełni wiarygodna, a wnioski z niej płynące były jasne, logiczne i wyczerpująco uzasadnione, podczas gdy między opinią pisemną a ustną uzupełniającą złożoną na rozprawie w dniu 14 marca 2012r. zachodziła istotna sprzeczność polegająca na przyjęciu w pisemnej opinii, że stan zdrowia powódki uległ pogorszeniu po lutym 2009r. podczas gdy na posiedzeniu w dniu 14 marca 2012r. biegła wskazała, że stopień uszczerbku na zdrowiu przed lutym 2009r. był zbliżony do obecnego stopnia uszczerbku na zdrowiu (...) w wysokości 8%, a(...)istniały również przed lutym 2009r. - art. 233 kpc przez przekroczenie granic swobodnej oceny sędziowskiej i niewłaściwą ocenę dowodu z opinii biegłego sądowego z dziedziny (...) lek. med. M. J. i przyjęcie, (...)
7. naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności art. 445 § 1 kc przez uznanie, że kwota 30.000 zł tytułem zadośćuczynienia jest odpowiednia w rozumieniu tego przepisu, w kontekście okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, w szczególności wypłacenia przez ubezpieczyciela kwoty 60.000 zł oraz sytuacji zdrowotnej powódki a zwłaszcza faktu, że powódka zarówno przed wydaniem wyroku zaocznego w lutym 2009r., jak po tej dacie miała zbliżony 8% uszczerbek na zdrowiu i w obu okresach występowały u niej zaburzenia (...) co wskazywało, że stan zdrowia (...) powódki nie uległ pogorszeniu w stopniu uzasadniającym zasądzenie kwoty aż 30.000 zł. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa w tej części i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, ewentualnie domagał się uchylenia wyroku w zaskarżonej części i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. W odpowiedzi na apelację powódki pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od powódki na jego rzecz kosztów procesu. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Obie apelacje są bezzasadne. Powódka nietrafnie podnosi, że Sąd I instancji błędnie zakreślił granice postępowania uznając, iż istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są tylko okoliczności faktyczne niebędące przedmiotem postępowania w sprawie I C (...) Sądu Rejonowego w (...). W ocenie Sądu odwoławczego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że w sprawie niniejszej granice rozpoznania wyznacza powaga rzeczy osądzonej w zakresie tego stanu faktycznego, który istniał w dacie wyrokowania w sprawie I C (...) tj. w dniu 18 lutego 2009r. Powódka podnosi wprawdzie, że w postępowaniu w sprawie I C 127/08 domagała się jedynie części zadośćuczynienia za krzywdę będącą skutkiem wypadku, lecz Sąd Apelacyjny twierdzenia tego nie podziela, bowiem w pozwie wniesionym w powyższym postępowaniu nie wskazała, że żądanie ma charakter częściowy i że nie wyczerpuje całości roszczenia o zadośćuczynienie wynikającego ze zdarzenia z 7 lipca 2007r. Powódka wskazała w owym pozwie, że domaga się zapłaty zadośćuczynienia za ujawnione dotąd skutki powypadkowe (v. pozew z dnia 4 grudnia 2008r. k. 59-61). W konsekwencji powyższego nie znajduje uzasadnienia przyjęcie wywodów powódki, że w postępowaniu I C (...)dochodziła jedynie części zadośćuczynienia określanego przez nią jako bezsporne, a w niniejszym postępowaniu - pozostałej części świadczenia. Wbrew wywodom apelacji, bezsporna między stronami była jedynie kwota wypłaconego w postępowaniu likwidacyjnym zadośćuczynienia w łącznej kwocie 45.000 zł, wynika to z lektury pozwu wniesionego w sprawie I C (...). Jeśli więc w sprawie I C (...) nie doszło do rozdrobnienia roszczenia, nie można przyjąć, że dochodzone w poprzedniej sprawie zadośćuczynienie miało charakter częściowy, uzasadniający dalsze dochodzenie całości świadczenia w kolejnym procesie przy powołaniu się ponownie na te same okoliczności faktyczne, które były podnoszone w postępowaniu I C (...). Ponowne badanie tych okoliczności naruszałoby powagę rzeczy osądzonej. Słusznie zatem Sąd I instancji badał tylko te okoliczności faktyczne, które nie były przedmiotem poprzedniego postępowania. Nadmienić należy, iż w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto na gruncie spraw o zadośćuczynienie za doznaną krzywdę zasadę, że postępowanie w sprawie o zadośćuczynienie wyczerpuje całą podstawę faktyczną, aczkolwiek w przyszłości jest możliwe ujawnienie innej, nowej krzywdy całkowicie odrębnej od krzywdy będącej przedmiotem pierwszego procesu, niedającej się przewidzieć w trakcie pierwszego procesu i zasądzenie zadośćuczynienia (v. uchwała SN z 13 listopada 1970r., III CZP 73/70, wyrok SN z 18 lipca 1966r., II PR 276/66, uchwała SN z 21 listopada 1967r., III PZP 37/67). Ocena zasadności żądania powódki zależała zatem od ustalenia, czy sytuacja taka wystąpiła w niniejszej sprawie. Rozpoznawane w niniejszej sprawie żądanie zasądzenia kwoty 190.000 zł powódka oparła w przeważającym zakresie na okolicznościach, które były znane w dacie orzekania w sprawie I C (...), a mianowicie na doznaniu obrażeń ciała, przejściu kilku zabiegów operacyjnych w 2007r., wieku powódki, stopniu i czasie trwania cierpień fizycznych(...), ograniczeniach w funkcjonowaniu. Okoliczności te stały się podstawą ustaleń co do rozmiaru krzywdy powódki w postępowaniu I C (...) i wpłynęły na wysokość orzeczonego wówczas zadośćuczynienia. Nie mogą zatem, ze względu na powagę rzeczy osądzonej, mieć znaczenia dla niniejszej sprawy. Nowymi okolicznościami podnoszonymi w niniejszym postępowaniu były te związane z przeprowadzeniem po dacie wyrokowania dalszych zabiegów operacyjnych i rehabilitacji oraz związane z pogorszeniem się stanu zdrowia (...)powódki. Sąd I instancji uznał drugą z tych okoliczności za powodującą krzywdę u powódki i uzasadniającą przyznanie jej dalszego zadośćuczynienia z tego tytułu, natomiast przeprowadzone zabiegi i rehabilitację uznał za okoliczności, które nie spowodowały powstania u powódki krzywdy. Odnosząc się do kwestii pogorszenia się stanu (...) powódki stwierdzić należy, że ustalenia Sądu I instancji w tym zakresie są prawidłowe - za wyjątkiem ustalenia, że wiązały się z 8% uszczerbkiem na zdrowiu (...), o czym niżej - bowiem z przeprowadzonych dowodów wynika, że zdrowie powódki pogorszyło się w znacznym stopniu w czerwcu 201 lr. Zasadny jest wprawdzie zarzut pozwanego, że opinie ustna i pisemna biegłej M. J. sobie przeczą przez jednoczesne przyjęcie, że stopień uszczerbku na zdrowiu (...) powódki zarówno przed lutym 2009r., jak i po tej dacie kształtował się na poziomie 8%, niemniej jednak okoliczność ta nie powoduje, że opinia biegłej M. J. nie może być miarodajna dla ustaleń faktycznych w zakresie zdrowia (...) powódki. Przypomnieć bowiem należy, że z opinii tej wynika, iż rozpoczęte przez powódkę w 2007r. leczenie (...), kontynuowane do 2008r., doprowadziło do poprawy stanu zdrowia (...), tak że powódka przestała przyjmować leki i korzystać z (...). Do znacznego pogorszenia stanu zdrowia powódki doszło ponownie w czerwcu 20lir. Od tego czasu pojawiły się u powódki lęki, obniżenie (...) (...) (...)W świetle powyższego nie można pomijać przy ustalaniu rozmiaru (...)W ocenie Sądu odwoławczego w świetle doświadczenia życiowego oczywiste jest, że te wydarzenia w życiu powódki wiązały się z odczuwaniem przez nią dolegliwości natury fizycznej i dyskomfortu (...) W ich wyniku została czasowo ograniczona aktywność życiowa powódki, zmienił się jej tryb życia. Powódka nie była przez ten czas samodzielna w podejmowaniu decyzji o sposobie życia, była zależna od innych osób. Z kolei sam proces rehabilitacji niewątpliwie wiązał się z koniecznością podjęcia przez nią znacznego wysiłku fizycznego i wymagał determinacji. Nawet więc jeśli ostatecznie w następstwie leczenia stan zdrowia fizycznego powódki polepszył się, to nie można zasadnie przyjmować, że sam proces leczenia nie powodował u niej ujemnych uczuć uzasadniających zwiększenie rozmiaru krzywdy. Mając to wszystko na uwadze Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji, że zgłoszone w niniejszym postępowaniu żądanie powódki zasądzenia zadośćuczynienia za doznaną krzywdę jest uzasadnione. Mimo poczynienia częściowo odmiennych ustaleń Sąd Apelacyjny przyjął, że zasądzona przez Sąd I instancji kwota 30.000 zł jest odpowiednia do rozmiaru krzywdy. Natomiast kwota 190.000 zl byłaby w tych okolicznościach wygórowana, szczególnie że żądanie jej zasądzenia powódka oparła w przeważającym zakresie na okolicznościach, które były podstawą ustaleń rozmiaru krzywdy w poprzednim postępowaniu i wpłynęły na wysokość orzeczonego wówczas zadośćuczynienia. Same tylko ustalone w niniejszym postępowaniu nowe okoliczności związane z krzywdą powódki takiej kwoty zadośćuczynienia nie uzasadniały. Zważyć w tym miejscu należy, że określenie wysokości zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia stanowi istotne uprawnienie sądu merytorycznie rozpoznającego sprawę. Korygowanie zasądzonego już zadośćuczynienia uzasadnione byłoby wówczas i tylko wówczas, gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego wysokość, jest ono rażąco niskie lub rażąco wygórowane (por. wyrok SN z 8 sierpnia 2007r., I CSK 165/07, z 15 października 2009r., I CSK 83/09, SA w Poznaniu z 4 marca 2010r., I ACa 141/10). Zdaniem Sądu odwoławczego taka sytuacja nie wystąpiła w niniejszej sprawie. Chybiony jest zarzut nieprawidłowego zasądzenia odsetek ustawowych od dnia wyrokowania. Sąd I instancji ustalił wysokość zadośćuczynienia za doznaną przez powódkę krzywdę według stanu istniejącego w chwili zamknięcia sprawy. W tych okolicznościach uzasadnione jest przyznanie odsetek za opóźnienie dopiero od wyrokowania. Takie stanowisko przyjął Sąd Najwyższy w orzeczeniach: z dnia 30 października 2003r., IV CK 130/2002, z dnia 8 grudnia 1997r. I CKN 361/97, z dnia 9 stycznia 1998r. III CKN 301/97, z dnia 20 marca 1998r. II CKN 650/97, z dnia 4 września 1998r. II CKN 875/97, z dnia 9 września 1999 r. II CKN 477/
8. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie podziela to stanowisko, jak i argumentację przytaczaną dla jego uzasadnienia. Sąd Apelacyjny nie podzielił zarzutu naruszenia art. 328 § 2 kpc w zw. z art. 108 kpc. Zgodnie z aprobowanym w orzecznictwie poglądem zarzut naruszenia art. 328 § 2 kpc może być skutecznie podniesiony jedynie w wyjątkowych sytuacjach, gdy treść uzasadnienia uniemożliwia całkowicie dokonanie oceny motywów, które doprowadziły do wydania orzeczenia (por. wyrok SN z dnia 25 stycznia 2010r., I UK 244/09; wyrok SN z dnia 7 stycznia 2010r., II UK 148/09, wyrok SN z dnia 8 października 2009r., I CSK), z czym jednak nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Sporządzone uzasadnienie pozwoliło na dokonanie kontroli stanowiska Sądu Okręgowego w toku postępowania odwoławczego. Wysokość zasądzonej od powódki na rzecz pozwanego kwoty 974 zł wskazuje na to, że Sąd I instancji uwzględnił z jednej strony poniesione przez powódkę koszty zastępstwa procesowego i opłaty od pozwu, a z drugiej strony poniesione przez pozwanego koszty zastępstwa procesowego oraz uwzględnił wynik postępowania, tj. wygraną powódki w 16% i przegraną w 84% oraz wygraną pozwanego w 84% i przegraną w 16%. Przechodząc do apelacji pozwanego wskazać należy, że zasadność zarzutów podważających ocenę dowodu z opinii biegłej M. J. została omówiona we wcześniejszej części uzasadnienia. Chybiony jest sformułowany w apelacji pozwanego zarzut naruszenia art. 445 § 1 kc. Pozwany upatruje naruszenia powyższego przepisu w tym, że powódka otrzymała już od pozwanego kwotę 60.000 zł. Skarżący pomija jednak, że kwotę tę uzasadniały okoliczności ustalone przed wyrokowaniem w sprawie I C (...), zarówno w postępowaniu likwidacyjnym i w postępowaniu sądowym, zaś w niniejszym postępowaniu pojawiły się nowe okoliczności przemawiające za stwierdzeniem, że od tego czasu powstała nowa krzywda powódki, nieznana ani powódce, ani pozwanemu, jak też nieznana sądowi orzekającemu w sprawie I C (...) Tymczasem na skutek ujawnienia się dalszych skutków wypadku, powódka doznała nowej krzywdy, którą omówiono w części uzasadnienia dotyczącej apelacji powódki. W tej sytuacji powódka mogła wystąpić z żądaniem zasądzenia dalszej kwoty z tytułu zadośćuczynienia w odrębnym procesie. Kwotę tego zadośćuczynienia Sąd Apelacyjny uważa za odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 kc ze względów, o których wspomniano wyżej. Dodać do tych rozważań należy, że zważając na rozmiar doznanej krzywdy zasądzona na jej rzecz kwota nie spowodowała jej wzbogacenia, co również powoduje, że nie sposób ocenić ją jako rażąco nieodpowiednią. Mając powyższe na względzie Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 kpc oddalił obie apelacje jako bezzasadne. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 102 kpc, mając na uwadze szczególną sytuację życiową i zdrowotną powódki.