– Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa) oraz § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770; dalej: rozporządzenie z 2007 r.) – indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w której stwierdził, że stanowisko skarżącej przedstawione we wniosku z 25 czerwca 2007 r., dotyczące podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania należności przysługujących wspólnikowi występującemu ze spółki cywilnej, jest nieprawidłowe. Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, że przepisem, na podstawie którego zapadały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, był art.
Przedstawione orzeczenia organów administracji i sądów administracyjnych nie dają podstaw do przyjęcia, by art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f. miały wpływ na treść orzeczeń wydanych w sprawie skarżącej. Wnosząca skargę konstytucyjną nie kwestionowała w postępowaniu przed organami i sądami administracyjnymi zasadności nałożenia na nią (czy też braku zwolnienia od opodatkowania przychodu wypłaconego występującemu ze spółki wspólnikowi, jakim jest część wartości wspólnego majątku po odliczeniu wartości wkładów wszystkich wspólników, odpowiadająca stosunkowi, w którym występujący wspólnik uczestniczył w zyskach spółki) podatku dochodowego od osób fizycznych (art. 871 § 2 kodeksu cywilnego oraz art. 21 ust. 1 pkt 50 i art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f.), domagała się jedynie rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji (wykładni kwestionowanych przepisów). W tym stanie rzeczy przepisy art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f. nie stanowiły podstawy wydania ostatecznego orzeczenia wskazanego przez skarżącą, lecz były elementem stanu faktycznego, na podstawie którego rozstrzygano o zasadności jej stanowiska przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji na podstawie art.
podobną problematykę rozpatrywaną przez Trybunał w postanowieniu z 6 lipca 2005 r., SK 25/03, OTK ZU nr 7/A/2005, poz. 83). W konsekwencji zarzut niekonstytucyjności postawiony przez skarżącą wobec kwestionowanej regulacji należy uznać za oczywiście bezzasadny. Tym samym nie można przyjąć, że treść zaskarżonych przepisów zdeterminowała wydane w sprawie rozstrzygnięcia w taki sposób, iż doszło do naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącej. Okoliczność ta wyklucza kontrolę zgodności art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f. w trybie wniesionej skargi konstytucyjnej. Biorąc powyższe pod uwagę, Trybunał Konstytucyjny na podstawie art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 w związku z art. 47 ust. 1 ustawy o TK odmawia nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że za odmową nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej przemawiają również inne argumenty. Kwestionując art. 11 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 21 ust. 1 pkt 50 u.p.d.o.f., skarżąca zarzuca niezgodność tych przepisów z unormowaniami Konstytucji, które nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi konstytucyjnej. Po pierwsze, wyrażona w art. 2 Konstytucji zasada państwa prawnego nie tworzy po stronie obywateli praw podmiotowych ani wolności. Trybunał dopuszcza wprawdzie, że zasada ta może stanowić źródło praw i wolności, jednakże dopiero wówczas, gdy nie są one ujęte wprost w innych przepisach Konstytucji, a ze względu na zasadę skargowości (art. 66 ustawy o TK) obowiązkiem skarżącego jest ich wskazanie oraz uzasadnienie stosownie do art. 47 ust. 1 pkt 1-3 ustawy o TK (zob. postanowienie pełnego składu TK z 23 stycznia 2002 r., Ts 105/00, OTK ZU nr 1/B/2002, poz. 60). Po drugie, Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że zasada zakazu dyskryminacji w życiu politycznym, społecznym i gospodarczym, wynikająca z art. 32 ust. 2 Konstytucji, nie jest samoistnym źródłem praw podmiotowych, ochrony których skarżący mógłby domagać się w skardze konstytucyjnej. Artykuł 32 ust. 2 Konstytucji może stanowić wzorzec kontroli, lecz tylko wówczas, gdy zasady z niego płynące zostaną odniesione do przepisów Konstytucji, które prawa i wolności wyrażają. Ze względu na sposób sformułowania uzasadnienia nie jest możliwe zrekonstruowanie konkretnego konstytucyjnego prawa podmiotowego, które miałoby zostać naruszone (zob. postanowienia TK z: 27 kwietnia 1998 r., Ts 47/98, OTK ZU z 1999 r. SUP., poz. 41; 17 czerwca 1998 r., Ts 48/98, OTK ZU nr 4/1998, poz. 59). Analogiczna argumentacja dotyczy również art. 217 Konstytucji, który nie może być samodzielną (wyłączną) podstawą skargi konstytucyjnej, gdyż przepis ten takich wolności ani praw nie proklamuje (zob. wyrok TK z 5 listopada 2008 r., SK 79/06, OTK ZU nr 9/A/2008, poz. 153, pkt 3.3 uzasadnienia). W świetle powyższego należy stwierdzić, że skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z art. 47 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o TK, a także – mimo zarządzenia sędziego TK z 23 września 2010 r. – nie usunęła tego braku formalnego w nadesłanym piśmie procesowym, co w konsekwencji uzasadnia odmowę nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 36 ust. 3 w związku z art. 49 ustawy o TK. Należy także zwrócić uwagę, że skarżąca upatruje niekonstytucyjności kwestionowanych przepisów w ich błędnym zastosowaniu przez orzekające w sprawie organy. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, skarga konstytucyjna w tym zakresie jest skargą na stosowanie prawa. Zgodnie z konstrukcją skargi konstytucyjnej przyjętą w polskim prawie, przedmiotem skargi mogą być tylko akty normatywne stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, z którego wydaniem skarżący wiąże naruszenie przysługujących mu praw i wolności konstytucyjnych, a nie celowość i słuszność wydania takiego rozstrzygnięcia. Jak już bowiem wskazano powyżej, funkcją Trybunału Konstytucyjnego jest orzekanie w sprawach zgodności z Konstytucją aktów normatywnych, mające na celu wyeliminowanie z systemu prawnego przepisów prawa, które są niezgodne z Konstytucją. Nie należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego ocena prawidłowości ustaleń dokonanych w toku rozpoznania konkretnej sprawy ani kontrola sposobu stosowania lub niestosowania przepisów przez organy orzekające w sprawie. Nie ma też podstaw, aby wnioskować o niekonstytucyjności zaskarżonych przepisów z faktu ich niewłaściwego zastosowania. Z tego względu zarzuty odwołujące się do sprzecznego z prawem i ze stanem faktycznym postępowania organów orzekających w sprawie nie mogą stanowić przedmiotu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny. Okoliczność powyższa stanowi, zgodnie z art. 49 w związku z art. 36 ust. 3 w związku z art. 47 ust. 1 oraz art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o TK, podstawę odmowy nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy Trybunał Konstytucyjny postanowił jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.