POSTANOWIENIE z dnia 1 lutego 2011 r. Sygn. akt Ts 208/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej Marka J. w sprawie zgodności: art. 4791 § 2 pkt 1 oraz art. 47914 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej z 23 sierpnia 2010 r. Marek J. (dalej: skarżący) zarzucił, że art. 4791 § 2 pkt 1 oraz art. 47914 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) są niezgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Z uzasadnienia skargi oraz sformułowanych zarzutów ponad wszelką wątpliwość wynika, że naruszenie prawa do sądu określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji skarżący wiąże również z naruszeniem standardów określonych w art. 2 Konstytucji. W związku z tym należy uznać, że skarżący zarzuca niekonstytucyjność przepisów k.p.c. z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji. W ocenie skarżącego, art. 47914 § 2 k.p.c. ustanawia obowiązek rozpoznania sprawy bez względu na ustalenie stanu faktycznego, a często nawet orzekania wbrew temu stanowi – jedynie w zakresie materiału dowodowego złożonego w pozwie oraz odpowiedzi na pozew. Zdaniem skarżącego, ustawodawca, kierując się jedynie przesłanką sprawności i szybkości postępowania, ukształtował procedurę rozpoznania sprawy w sposób nierzetelny, naruszający prawo skarżącego do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Skarżący zarzuca również, że konstytucyjne standardy narusza także stosowanie prekluzji dowodowej w postępowaniach z powództwa przedsiębiorców przeciwko pracownikom spółek kapitałowych. Osoby takie – tak jak skarżący – nie mają statusu przedsiębiorcy i nie posiadają wiedzy o zasadach procesów gospodarczych, a w związku z tym są z góry skazane na przegraną. Skarżący sformułował pogląd, że jako osoba fizyczna działająca bez profesjonalnego pełnomocnika nie ma obowiązku posiadać wiedzy dotyczącej procedury sądowej, w tym prekluzji dowodowej. W konsekwencji skarżący – pomimo dołożenia należytej staranności – nie miał możliwości skutecznej obrony swych praw. Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Wyrokiem z 8 grudnia 2009 r. (sygn. akt VI GC 70/09) Sąd Rejonowy w Tychach – Wydział VI Gospodarczy zasądził od skarżącego na rzecz powoda kwotę 7 086,65 zł z ustawowymi odsetkami od 5 stycznia 2009 r. do dnia zapłaty oraz rozstrzygnął o kosztach postępowania. Wyrokiem z 6 lipca 2010 r. (sygn. akt XIX Ga 265/10) Sąd Okręgowy w Katowicach – XIX Wydział Gospodarczy – Odwoławczy na skutek apelacji skarżącego zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądził od skarżącego na rzecz powoda kwotę 7 086,65 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 3 871,65 zł od 5 stycznia 2009 r., a w pozostałej części oddalił powództwo i apelację. Rozstrzygnął również o kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. W uzasadnieniu podniósł między innymi, że dowody złożone przez skarżącego w toku postępowania zostały złożone z przekroczeniem zasad prekluzji dowodowej wynikających z art. 47914 k.p.c. Powyższy wyrok został doręczony skarżącemu 16 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Skarga konstytucyjna stanowi nadzwyczajny środek ochrony konstytucyjnych praw lub wolności, którego rozpatrzenie uwarunkowane zostało spełnieniem szeregu przesłanek wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z przepisów ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Na etapie wstępnej kontroli skargi Trybunał Konstytucyjny bada, czy wniesiony środek prawny spełnia wszystkie przewidziane prawem wymogi oraz czy wysunięte w nim zarzuty nie są oczywiście bezzasadne. Zgodnie bowiem z art. 36 ust. 3 ustawy o TK, który na mocy art. 49 tej ustawy znajduje zastosowanie w sprawach skargi konstytucyjnej, oczywista bezzasadność stanowi podstawę odmowy nadania dalszego biegu wniesionej skardze. Taki przypadek zachodzi w sprawie będącej przedmiotem niniejszego rozpoznania. Zarzut sformułowany w niniejszej sprawie sprowadza się do twierdzenia, że art. 47914 § 2 k.p.c. dopuszcza w istocie wydawanie orzeczeń sądowych bez dostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a często nawet orzekanie wbrew stanowi faktycznemu. Powyższe uregulowanie narusza zatem – zdaniem skarżącego – standardy rzetelności postępowania. Trybunał Konstytucyjny uznaje, że powyższy zarzut jest oczywiście bezzasadny. Zaskarżony przepis zobowiązuje wprawdzie stronę pozwaną do przedstawienia zarzutów i wniosków dowodowych już w odpowiedzi na pozew, wyraźnie jednak stwierdza, że jest to również możliwe także później, o ile powołanie owych zarzutów lub wniosków dowodowych w odpowiedzi na pozew nie było możliwe, albo gdy potrzeba ich powołania wynikła później. Oznacza to, że – wbrew twierdzeniom skarżącego – przepis ten nie narusza konstytucyjnego prawa do sądu. W świetle ugruntowanego orzecznictwa Trybunału, na treść prawa określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji, składają się trzy uprawnienia, a mianowicie:
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.