w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych lub orzeczenie komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie od decyzji opiera się wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia, sąd nie orzeka co do istoty sprawy na podstawie nowych okoliczności dotyczących stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, które powstały po dniu złożenia odwołania od tej decyzji. W tym przypadku sąd uchyla decyzję, przekazuje sprawę do rozpoznania organowi rentowemu i umarza postępowanie. Zdaniem Sądu Okręgowego, test wysiłkowy z dnia 11.09.2012 r. i koronografia z dnia 01.2012 r. – nie są nowymi dowodami, które powstały po złożeniu odwołania od decyzji. Test wysiłkowy z dnia 11.09.2012 r. i koronografia z dnia 01.2012 r. – zostały dostarczone w trakcie postępowania sądowego i po wydaniu pierwszej opinii w sprawie, a ich wyniki różnią się od dokumentacji znajdującej się w aktach sprawy z 04.01.br(str. 20 w dokumentacji ZUS) – ale odnoszą do schorzeń kardiologicznych, istniejących już podczas badań przez Lekarzy ZUS, a nasilających się o czym świadczą testy wykonane w trakcie postępowania sądowego. Tymczasem w art.
mowa o "nowych okolicznościach", które, choć powstałe po wniesieniu odwołania, mają znaczenie dla oceny stanu zdrowia do dnia decyzji. Dla przykładu, "nowe okoliczności" to schorzenia istniejące przed wydaniem decyzji, lecz wykazane przez ubezpieczonego dopiero po wniesieniu odwołania do sądu albo ujawnione na podstawie badań lekarskich w trakcie postępowania sądowego i których nie oceniał ani lekarz orzecznik, ani komisja lekarska organu rentowego. Z art. 477 9 § 21 k.p.c. i art.
wynikają obowiązki odpowiednio organu rentowego i sądu w razie pojawienia się "nowych okoliczności" dotyczących stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji. W sytuacji, gdy tak rozumiane "nowości" ujawnione w odwołaniu dotyczą stanu zdrowia ubezpieczonego istniejącego przed wydaniem decyzji, to organ rentowy musi ją uchylić, przeprowadzić ponowną procedurę orzeczniczą i wydać nową decyzję. Jeśli ich ujawnienie nastąpi na etapie sądowego postępowania odwoławczego, obowiązek ten przechodzi na sąd pierwszej instancji (postanowienie sądu apelacyjnego w Szczecinie z dnia 22.08.2012 r., III AUz 80/12, LEX nr 1216395). W opinii wydanej w dniu 17.11.2012 r. biegli z zakresu: kardiologii, pulmonologii i neurologii podnieśli, że zmieniają swoją opinię z dnia 04.08.2012 r. stwierdzając, że stan zdrowia odwołującego się daje podstawę do orzeczenia częściowej niezdolności do pracy na okres 1 roku tj. od 0 4.2012 r. do 04.2013 r. Powyższe wskazuje, że skoro ujawnienie w/w testów nastąpiło na etapie postępowania odwoławczego, to Sąd powinien przeprowadzić właściwe postępowanie dowodowe i brak jest przesłanek do zastosowania art.
Twierdzenie ZUS, iż są to nowe okoliczności ujawnione po badaniu przez Komisję Lekarką w dniu 09.05.2012 r. – nie jest zasadne. Zaświadczenie o stanie zdrowia (akta ZUS k.1) złożone przez odwołującego do ZUS w dniu 14.03.2021r. pochodzi od kardiologa i wymienia szereg schorzeń kardiologicznych, występujących u Z. B.( m.in. chorobę wieńcową, implantacje stentu, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca). Sąd jednocześnie uznał, że – w oparciu o opinie zespołu biegłych – należy uznać jedynie okresową częściową niezdolność do pracy, gdyż trudno już dziś definitywnie przesądzać, że odwołujący się nigdy nie odzyska zdolności do pracy. Z tych względów Sąd w oparciu o art.
zmienił zaskarżoną decyzję i w punkcie 1 wyroku przyznał Z. B. prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy na okres od 01.04.2012 r. do dnia 31.03.2013 r. W pozostałym zakresie odwołanie zaś oddalono – punkt 3 orzeczenia. W pkt 2 wyroku Sąd stwierdził, że organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Zgodnie bowiem z art. 118 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych organ rentowy wydaje decyzję w sprawie prawa do świadczenia lub ustalenia jego wysokości po raz pierwszy w ciągu 30 dni od wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania tej decyzji, z uwzględnieniem ust. 2 i 3 oraz art. 120. Przepis art. 118 ust. 1a stanowi zaś, że w razie ustalenia prawa do świadczenia lub jego wysokości orzeczeniem organu odwoławczego za dzień wyjaśnienia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji uważa się również dzień wpływu prawomocnego orzeczenia organu odwoławczego, jeżeli organ rentowy nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji. Organ odwoławczy, wydając orzeczenie, stwierdza odpowiedzialność organu rentowego. W niniejszej sprawie ostatnią okolicznością niezbędną do wydania decyzji było ustalenie niezdolności do pracy Z. B., jej stopnia i okresu trwania. Dopiero postępowanie sądowe, dwie opinie biegłych lekarzy, w tym druga – uzupełniająca, wydana po dostarczeniu aktualnej dokumentacji medycznej - pozwoliły na ustalenie stanu zdrowia badanego. W tej sytuacji ZUS nie ponosi odpowiedzialności za nieustalenie niezdolności do pracy badanej w toku postępowania przed tym organem. Z tych względów na podstawie powołanych przepisów prawa orzeczono jak w sentencji wyroku. Z tych względów orzeczono jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.