Apelację od powyższego wyroku wniósł pozwany Prezes Urzędu, zaskarżając go w całości i odnosząc następujące zarzuty: 1. naruszenia przepisów postępowa zaskarżonego wyroku, tj.
z art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dziennik Urzędowy L 108 , 24/04/2002 P. 0033 - 0050 dalej „Dyrektywa ramowa")'poprzez zaniechanie oddalenia odwołania, lub zmiany zaskarżonej decyzji, gdy istniała podstawa do wydania zaskarżonej decyzji przez Prezesa UKE; oraz gdy powód wnosił o zmianę decyzji a nie istniały podstawy do jej uchylenia; oraz art.
z art. 4 ust. 1 Dyrektywy ramowej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uchyleniu zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy nie została rozpoznana istota sprawy, oraz Sąd nie rozpoznał wszystkich zarzutów odwołania , d) art. 210 § 3 k.p.c, art. 217 § 1 i 2 kpc, art. 233 § 1 kpc, art. 236 kpc oraz
kpc, poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w oparciu o dowody, które nie zostały w formalny sposób dopuszczone i przeprowadzone na rozprawie;
w zw. z art. 4 ust. 1 Dyrektywy 2002/21/WE również nie jest trafny. Pozwany podnosi, iż uchylenie decyzji ma miejsce wówczas, gdy sąd stwierdzi brak podstaw do jej wydania .W niniejszej sprawie , jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji w brak było dostatecznych podstaw do wydania decyzji. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd ten uznał , że przepis art. 209 ust. 1 pkt 13 i 14 Pt wskazany przez Prezesa w decyzji odnosi się do wymierzenia kary za niewypełnienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na rynkach detalicznych, o których mowa w art. 46-48 Pt oraz za niewypełnienie wymagań dotyczących ustalania cen określonych w art. 61 ust. 2 Pt. Skoro ustalono , że brak było w niniejszej sprawie podstaw do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku z art. 46 ust. 3 pkt 3 lit. c w związku z w art. 61 ust. 2 P przy świadczeniu usługi (...) , zastosowanie przepisu art. 209 ust.1 pkt.13 i 14 Pt. nie było prawidłowe. Należy podkreślić, że przyjęta w zaskarżonej decyzji kwalifikacja prawna czynu , za który została nałożona kara pieniężna jednoznacznie wskazywała , że (...) S.A. naruszyła obowiązek określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia przy świadczeniu usługi (...).Sąd Apelacyjny zważa , że inne są przesłanki nałożenia kary na podstawie ar.209 ust.1 pkt.13 (niewypełnianie obowiązków regulacyjnych) , a inne przesłanki nałożenia kary pieniężnej na podstawie art.209 ust.1 pkt.14 (niewypełnianie lub nienależyte wypełnianie obowiązków określonych w art.61 ust.2 Pt.),a zatem nie można wyprowadzać z treści tych dwóch przepisów nowej podstawy prawnej nałożenia kary pieniężnej. Skoro w postępowaniu sądowym nie było możliwe usuniecie uchybień zaskarżonej decyzji (zarówno prawnych jak i faktycznych) to decyzja ta musiała zostać uchylona. Zarzut naruszenia art. 210 § 3, art. 217 § 1 i 2, art. 233 § 1 k.p.c. oraz art.
nie mógł odnieść skutku bowiem skarżący nie wskazuje w stosunku do których dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy Sąd Okręgowy – Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów dopuścił się uchybienia, odnosząc swój zarzut do ogółu wniosków dowodowych zgłaszanych przez pozwanego. Uzasadnienie tego zarzutu stanowi w dużej mierze powtórzenie zgłaszanego w ramach pozostałych zarzutów stanowiska pozwanego bez wykazania wpływu zarzucanych nieprawidłowości na treść rozstrzygnięcia. Skarżący w istocie ograniczył się do przyjęcia założenia o istotnym wpływie na wynik postępowania kwestii wadliwie uwzględnionych lub nieuwzględnionych przez Sąd pierwszej instancji dokumentów i stąd wywodzi naruszenia podstawowych zasad procesu. Odnosząc się do zarzutu t naruszenia art.
w zw. z art. 386 § 6 k.p.c. i art. 479 § 1 k.p.c. należy wskazać , że wskazania Sądu Apelacyjnego zawarte w uzasadnieniu wyroku mocą którego uchylono do ponownego rozpoznania poprzedni wyrok Sądu pierwszej instancji obejmowały stan przed rozstrzygnięciem kwestii dopuszczalności objęcia usług szerokopasmowego dostępu do Internetu regulacją Prezesa Urzędu. Wobec jednoznacznego rozstrzygnięcia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 maja 2010 r. w sprawie C-545/08 , wskazania w zakresie obowiązku z art. 46 ust. 3 pkt 3 i 4 w zw. z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. 1 Pt. stały się nieaktualne. Przed przystąpieniem do rozważenia zarzutów naruszenia prawa materialnego Sąd Apelacyjny zwraca uwagę na wskazaną w zaskarżonej decyzji podstawę prawną nałożenia kary oraz na opis czynu za jaki kara ta została nałożona. Zgodnie z treścią sentencji zaskarżonej decyzji została ona wydana na podstawie art.104§1 k.p.a., art.206 ust.1 oraz art.209 ust.1 pkt.13 i 14 , w związku z art.61 ust.2, art.46 ust.3 pkt.3 lit .c oraz art.221 ust.1 pkt.1 lit. l ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne za naruszenie obowiązku określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia przy świadczeniu usługi (...). Z uzasadnienia tej decyzji wynika , że Prezes Urzędu zważywszy na treść art.46 ust.3 pkt.3 lit. c Pt. oraz art.61 ust.2 Pt. wszczął zawiadomieniem z dnia 11 sierpnia 2006r. postepowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej na (...) S.A. w związku z naruszeniem obowiązku określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia przy świadczeniu usługi (...).( str.2 uzasadnienia decyzji k.7 odwrót akt) .Także dalsza argumentacja zawarta w uzasadnieniu tej decyzji jednoznacznie wskazuje , że zdaniem Prezesa Urzędu dla zachowania warunków , o których mowa w art.61 ust.2 Pt. niezbędne jest kalkulowanie cen usług i oferowanie ich zgodnie z art.46 ust.3 pkt.3 lit c Pt. tj. przypisując koszty do każdej z usług oraz oferowanie usług odrębnie wycenionych , zanim zostaną zaoferowane w pakiecie.(str.4 uzasadnienia decyzji k.8 odwrót akt). Sąd Apelacyjny zwraca uwagę , że postępowania z zakresu prawa konkurencji, w których nakładane są kary pieniężne, są "postępowaniami karnymi", przynajmniej w rozumieniu Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Polska jest stroną Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Nie jest zatem możliwe ignorowanie w warunkach polskich orzecznictwa zarówno Europejskiego Trybunału Prawa Człowieka, jak i sądów unijnych. Oznacza to z praktycznego punktu widzenia, że zarówno na organie antymonopolowym, jak i na sądach rozpatrujących odwołania od jego decyzji spoczywa obowiązek zapewnienia bardzo wysokiego standardu ochrony praw przedsiębiorców, którym zarzuca się naruszenie przepisów Ustawy (względnie Ustawy i prawa UE). Poza gwarancjami natury procesowej, należy także przyjmować bardzo wysokie standardy oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a wszelkie wątpliwości powinny być rozstrzygane na korzyść przedsiębiorcy(por. wyrok ETS z dnia 5 października 2011 roku w sprawie T-ll/06 Romana Tabacchi Srlf pkt 129, 132). Weryfikacja sądowa decyzji Prezesa Urzędu dotyczących nałożenia kary na przedsiębiorcę powinna odbywać się z uwzględnieniem standardów obowiązujących w postępowaniu karnym ze względu na konieczność zapewnienia skuteczności w polskim porządku prawnym przepisom Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (por. wyrok SN z dnia 14 kwietnia 2010 roku, sygn. akt: III SK 1/10, wyrok SN z dnia 21 września 2010 roku, sygn. akt: III SK 8/10); Rację ma zatem powód wskazując , że istotne dla niniejszej sprawy znaczenie ma gwarancja wynikająca z treści art. 6 ust 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z którego to wynika m.in., iż podmiot oskarżany winien w celu realizacja prawa do obrony otrzymać jednoznaczną informację o istocie i przyczynie stawianych zarzutów. Zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt a Konwencji: „.Każdy oskarżony o popełnienie czynu zagrożonego karą ma co najmniej prawo do: a) niezwłocznego otrzymania szczegółowej informacji w języku dla niego zrozumiałym o istocie i przyczynie skierowanego przeciwko niemu oskarżenia” Tego typu informacja powinna zostać przekazana (...) S.A najpóźniej w decyzji administracyjnej (a właściwie już na etapie wszczęcia postępowania w sprawie nałożenia kary ), tak aby zapewnić jej realną możliwość obrony przed zarzutami stanowiącymi podstawę nałożenia kary przez Prezesa Urzędu. Rozstrzygnięcie decyzji powinno być jednoznaczne, pełne i zrozumiałe, co w przypadku decyzji nakładającej karę pieniężną oznacza obowiązkowe określenie tego za co ta kara została nałożona. Nie ulega wątpliwości, że ma to podstawowe znaczenie dla obrony swych praw przez ukarany podmiot (por. wyrok SA w Warszawie z dnia 28 maja 2009 roku, sygn. akt: VI ACa 1617/08). W toku postępowań dotyczących nałożenia kar pieniężnych na przedsiębiorcę „szczególne znaczenie ma respektowanie instytucjonalnych i proceduralnych gwarancji praw jednostki przewidzianych w przepisach Prawa telekomunikacyjnego i przepisach procesowych (por. wyrok S N z dnia 21 września 2010 roku, sygn. akt III SK 8/10). W związku z powyższym nie jest możliwe dokonanie obecnie zmiany opisu czynu za jaki została nałożona kara na inny niż wskazany w sentencji zaskarżonej decyzji tj. „za naruszenie obowiązku określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia przy świadczeniu usługi (...). Brak możliwości zastosowania obowiązku określania cen usług na podstawie kosztów ich świadczenia do usługi (...) wynika w sposób jednoznaczny z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 maja 2010 roku w sprawie C- 545/08. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenie przepisu art. 209 ust. 1 pkt 13 i 14 Pt. w zw. z art. 210 ust. 2 Pt. i art. 61 ust. 1 i 2 Pt. poprzez jego błędną wykładnię polegającą, na uznaniu, iż przepis art. 209 ust.1pkt 13 i 14 Pt. odnosi się do wymierzenia kary za niewypełnienie obowiązków regulacyjnych nałożonych na rynkach detalicznych, o których mowa w art. 46-48 Pt. oraz niewypełniania wymagań dotyczących ustalania cen określonych w art. 61 Pt. nie mógł odnieść skutku. Także naruszenie przepisów 61 ust. 1, 2 Pt. w zw. z art. 57 ust. 1 Pt. poprzez ich błędną wykładnię polegającą, na uznaniu, iż narzut naruszenia powołanego przez Prezesa Urzędu w przedmiotowej decyzji art. 61 ust. 2 Pt. jest słuszny, albowiem przepis ten odnosi się do ustalania kosztów świadczenia usługi neostrada, z którą to usługą nie wiązały się obowiązki nałożone na powoda w związku z jego znaczącą pozycją na rynku świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych, określone w art.46 ust.3pkt.3 lit. c Pt. nie jest zasadny. Wskazana przez Prezesa Urzędu teza, że „obowiązek wskazany w brzmieniu art. 61 ust. 2 PT jest obowiązkiem kosztowym sensu largissimo" jest niezgodny z cytowanym powyżej stanowiskiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości zawartym w wyroku z dnia 6 maja 2010r. Proponowana przez Prezesa Urzędu wykładania art. 61 ust. 2 Pt polega na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie obowiązek ustalania cen na podstawie przejrzystych, obiektywnych i niedyskryminujących kryteriów oznacza, że w istocie w przypadku usług nieregulowanych (takich jak usługi szerokopasmowego Internetu), istnieje obowiązek oparcia ceny usługi o wyniki kalkulacji kosztów. W ocenie Sądu Apelacyjnego taka wykładnia nie jest uprawniona i w żadnym razie nie może prowadzić do wniosku , że zaskarżona decyzja ostatecznie odpowiada prawu. Sąd Apelacyjny zważa , że głównym celem postępowań sądowych z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu, jest rozstrzygnięcie sporu co do naruszenia reguł konkurencji przez konkretne zachowanie wskazane w sentencji skarżonej decyzji. Sądy orzekające w sprawie z odwołania od decyzji Prezesa Urzędu nie mogą przypisać odwołującemu się przedsiębiorcy innej praktyki niż wskazana w decyzji. Sądy nie mogą uznać, że przedsiębiorca naruszył konkurencję - dodatkowo - w inny sposób, niż określił to Prezes Urzędu (por. wyrok SN z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt III SK 28/09). Okoliczność , że do usług nieobjętych regulacją ma zastosowanie art. 61 ust. 2 Pt. nie może prowadzić do wniosku , że kryteria ustalania cen wskazane w tym przepisie w odniesieniu do cen nieregulowanych usług telekomunikacyjnych powinny być utożsamiane z obowiązkiem ich ustalenia w oparciu o koszty świadczenia tej usługi, tj. zgodnie z art. 46-48 Pt. Formułowany przez apelującego zarzut dotyczący nierozdzielenia przez (...) usługi powszechnej i usługi szerokopasmowego dostępu do Internetu i naruszenia przez Spółkę art. 57 Pt. nie mógł odnieść skutku w tym postępowaniu. Po pierwsze naruszenie art. 57 Pt. nie może być podstawą nałożenia na powoda kary pieniężnej, gdyż ustawodawca nie wskazał tej podstawy w art. 209 Pt. Po drugie zawarte w apelacji argumenty dotyczące uzależniania świadczenia usługi (...) od świadczenia usługi telefonicznej uzasadniłyby uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyny naruszenia art. 201 Pt. w zw. z art. 10 Dyrektywy o zezwoleniach. Skarżący wskazał bowiem w apelacji, iż stwierdzone decyzją naruszenia miały swe źródło w naruszeniu art. 57 ust. 1 pkt 1 Pt. stwierdzonego zaleceniem pokontrolnym (...)z dnia 4 lipca 2006 roku. Skoro w ocenie Prezesa Urzędu nieprawidłowość w postaci uzależniania świadczenia usługi (...) od świadczenia usługi telefonicznej prowadziła do naruszenia jednocześnie art. 57 ust. 1 pkt 1 Pt oraz art. 61 ust. 2 Pt. to Prezes Urzędu nie był uprawniony do nałożenia kary bez wyczerpania trybu określonego w art. 201 Pt. (por. wyrok SN z dnia 21 września 2010 roku, sygn. akt III SK 8/10, wyrok SN z dnia 7 lipca 2011 roku, sygn. akt: III SK 52/10). Wniosek pełnomocnika pozwanego złożony na rozprawie w dniu 20 czerwca 2012 o odroczenie rozprawy celem umożliwienia mu ustosunkowania się do twierdzeń zawartych w piśmie procesowym powoda z dnia 11 czerwca 2012r. , doręczonym mu w dniu 13 czerwca2012r. nie został uwzględniony bowiem pismo to nie wskazywało na żadne nowe okoliczności , zaś pełnomocnik pozwanego miał wystarczająco dużo czasu aby odnieść się do zawartej w tym piśmie argumentacji prawnej. Mając to wszystko na uwadze , apelacja wobec braku uzasadnionych podstaw nie mogła odnieść skutku. Zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów jako zgodny z prawem musiał się ostać. W tym stanic rzeczy , na podstawie art.385 k.p.c. orzeczono , jak na wstępie. O kosztach procesu postanowiono zgodnie z art.98 k.p.c. w związku z art.108§1 k.p.c. stosownie do zasady finansowej odpowiedzialności stron za wynik procesu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.