II Cz 660/14

Sygn. akt II Cz 660/14 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2014 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym : Przewodniczący: SSO Maria Leszczyńska Sędziowie: SO Bogumił Goraj (spr.) SO Irena Dobosiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2014 r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy egzekucyjnej Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, w Szubinie T. M. Km 317/13, Km 3172/12, Km 388/12, KM 1868/13, Km 1878/13, Km 9/12, Km 3110/12 i Km 631/12 z wniosku (...)Funduszu (...)w W., W. B., M. Ż., Spółdzielni Mieszkaniowej (...) w N., M. S. i D. K. przeciwko F. I. z udziałem nabywcy W. Ł. o egzekucję świadczenia pieniężnego na skutek zażalenia dłużnika od postanowienia Sądu Rejonowego w Szubinie V Zamiejscowego Wydziału Cywilnego z siedzibą w Nakle nad Notecią z dnia 2 czerwca 2014 r. sygn. akt V Co 171/13 postanawia: oddalić zażalenie. II Cz 660/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 2 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Szubinie V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w Nakle nad Notecią przysądził własność nieruchomości położonej w N. przy ulicy (...), stanowiącej lokal mieszkalny składający się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju o łącznej powierzchni 50,00 m 2, dla której ten Sąd prowadzi księgę wieczystą nr (...), na rzecz W. Ł. za cenę 111.375,00 zł. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 8 kwietnia 2014 r. dokonano sprzedaży powyższej nieruchomości w drodze licytacji i tego dnia Sąd dokonał przybicia tej nieruchomości. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 15 kwietnia 2014r. Po uprawomocnieniu się postanowienia o przybiciu nabywca nieruchomości została wezwana do uiszczenia reszty ceny nabycia, co uczyniła w terminie. Dlatego Sąd Rejonowy na podstawie przepisów art. 998 § 1 k.p.c. w zw. z art. 967 k.p.c. dokonał przysądzenia sprzedanej nieruchomości. Zażalenie na to postanowienie wniósł dłużnik, który zarzucił Sądowi I instancji, że do przysądzenia własności doszło przed uprawomocnieniem się postanowienia o przybiciu, nierozstrzygnięcie o lokalu socjalnym, który przysługiwał dłużnikowi i jego rodzinie oraz przysądzenie prawa własności, które nie stanowiło prawa będącego przedmiotem egzekucji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest bezzasadne. Dłużnik wiedział o terminie licytacji, gdyż przyznał to w zażaleniu. Ponadto powyższa okoliczność wynika z dowodu doręczenia obwieszczenia o terminie licytacji nieruchomości znajdującego się w aktach sprawy Km 9/12. Ani komornik, ani sąd nie mają obowiązku pouczania, że bezpośrednio po przeprowadzeniu licytacji sąd może wydać postanowienie o przybiciu. Należy przy tym wskazać, że w myśl przepisu art. 998 § 1 k.p.c. postanowieniu o przybiciu ogłasza się niezwłocznie po zakończeniu przetargu( licytacji). Natomiast odroczenie postanowienia o przybiciu jest wyjątkiem, który przewiduje przepis art. 998 § 2 k.p.c. Zatem dłużnik dbając o swoje interesy powinien uczestniczyć w licytacji i ogłoszeniu postanowienia o przybiciu, a w razie zaniechania tej czynności powinien we własnym zakresie ustalić, czy ogłoszono postanowienie o przybiciu i jaki środek zaskarżenia od takiego postanowienia przysługuje. Jeżeli dłużnik tych czynności nie dopełnił i nie wniósł zażalenia, to postanowienie o przybiciu należy uznać za prawomocne. Bezzasadny był też zarzut, iż Sąd I instancji przysądził inne prawo, niż opisane w księdze wieczystej. Sąd Rejonowy zarówno w postanowieniu o przybiciu, jak i postanowieniu o przysądzeniu własności wymienił księgę wieczystą prowadzona dla ograniczonego prawa rzeczowego – własnościowego prawa do lokalu. Nie przysądził prawa własności nieruchomości lokalowej, bo wówczas wymieniłby także księgę wieczystą dla nieruchomości wspólnej Także brak rozstrzygnięcia o prawie domowników do lokalu socjalnego nie stanowi naruszenia przepisów k.p.c., gdyż w myśl przepisu art. 791 § 3 k.p.c. mogą oni wnieść powództwo przeciwegzekucyjne, gdyby takie prawo w odrębnym postępowaniu zostało im przyznane. Dlatego Sąd Okręgowy uznał zażalenie za bezzasadne i na podstawie przepisów art. 385 k.p.c. w zw. z art. 297 § 2 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. je oddalił.