P. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tym ustaleniem, że dopuścił się go około godz. 21:15-21:30 i za to z mocy art. 178 a § 4 kk. skazuje go i wymierza mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności , II .na podstawie art. 42§2 kk orzeka środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; III .na podstawie art. 43 § 3 kk. zobowiązuje oskarżonego do zwrotu prawa jazdy; IV zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. G. kwotę 588 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu przy drugim rozpoznaniu sprawy i kwotę 432 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu przy ponownym rozpoznaniu sprawy V. na podstawie art. 624§1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) zwalnia oskarżonego z kosztów sądowych w całości. UZASADNIENIE J. P. zamieszkuje wraz ze swoją konkubiną I. N. i jej synem P. N. w miejscowości (...). W dniu 18 sierpnia 2013 roku w godzinach popołudniowych pracował w swoim garażu przy naprawie klocków hamulcowych w samochodzie należącym do jego konkubiny I. N.. Podczas pracy J. P. spożywał alkohol, co widziała przez okno swojego mieszkania sąsiadująca z nim T. S.. Ok. godziny 21:15 J. P. wsiadł do samochodu marki A. (...) o nr rej. (...) i wyjechał z terenu posesji kierując się w stronę wsi, mimo iż wcześniej spożywał alkohol. Całe zajście widziały przez okno mieszkania, będące sąsiadkami oskarżonego P., K. i T. S.. Wiedząc, że J. P. spożywał tego dnia alkohol P. S. natychmiast zawiadomiła policję. Zgłoszenie miało miejsce o godzinie 21:23. Oskarżony powrócił na posesję po ok 15 min. Chwilę później nadjechał patrol policji. Oskarżony nie wysiadając z samochodu przesiadł się na tylne siedzenie gdzie udawał, że śpi. (dowód: zezn. św. K. S. K- 248v-249, św. P. S. K- 249-249v , św. T. S. K- 249v-250 , św. Ł. O.
J. P. w postępowaniu przygotowawczym w trakcie pierwszego przesłuchania przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu . Przyznał, że dzień przed zdarzeniem spożywał alkohol w postaci piwa (4-6 piw). Również 18 sierpnia 2013 roku przed południem wypił jedno piwo. Następnie naprawiał w garażu samochód, po czym ok godziny 20:00 wykonał jazdę próbną. Zaprzeczył jednak, żeby wyjeżdżał poza posesję. Po wykonaniu jazdy próbnej udał się na grilla, który był organizowany za garażem, gdzie znów wypił ok 4-6 piw. Oskarżony wyraził żal z powodu swojego zachowania. Wskazał, że zdał sobie sprawę, iż z uwagi na obowiązujący zakaz prowadzenia pojazdów nie powinien był wykonywać jazdy próbnej. W postępowaniu sądowym oskarżony wskazał , iż przyznaje się w części do popełnienia zarzuconego mu czynu . Podtrzymał wersję złożoną w postępowaniu przygotowawczym , podkreślając , iż uruchomił samochód i przejechał się jedynie „po bruku” by sprawdzić hamulce, które wcześniej naprawiał. Jednocześnie oskarżony wskazał, że jest w konflikcie z rodziną S.. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy J. P. podtrzymał swoje dotychczasowe wyjaśnienia, przyznając , że jeździł autem przy garażu, było to ok godziny 20:00 a tego dnia wypił tylko jedno piwo ok godziny 9-10 rano. Kolejne wypił juz po wykonaniu jazdy próbnej tj. po godzinie 20:00 gdy poszedł na grilla tam spożył 4-5 piw Żubr . Wyjaśniając obecnie nie przyznał się do popełnienia zarzuconego czynu i podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia . Sąd zważył co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, gdyż w ocenie Sądu miały one na celu uniknięcie przez niego odpowiedzialności karnej. Sąd analizując materiał dowodowy doszedł do przekonania iż doszło do popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu .Powyższe ustalenie wynika z zeznań świadków w szczególności p. S. , f. policji w połączeniu z dokumentacją . K. S. jednoznacznie wskazała , że widziała przez okno jak J. P. wsiada do samochodu w godzinach 21-21:30 i odjeżdża . Wcześniej widziała też, że pił piwo. T. S. zeznała natomiast, że widziała jak jej sąsiad J. P. w godzinach popołudniowych po 16:00 „urzędował” w swoim garażu – widziała jak w tym czasie pił piwo, kilka butelek. Widziała też jak jechał w kierunku wsi . Podała iż policja przyjechała dość szybko po zawiadomieniu . Również trzecia ze świadków S., P. widziała przez okno jak sąsiad wsiada do samochodu i odjeżdża w stronę wsi. Zadzwoniła wtedy na policję . Stwierdziła , iż po powrocie widziała jak oskarżony został i spał w samochodzie . Przedtem widziała jak oskarżony tego dnia robił grilla . Policja przyjechała może 10 minut po tym jak oskarżony wrócił . Przy ocenie zeznań świadków P., K. i T. S. Sąd miał na uwadze istniejący pomiędzy nimi a oskarżonym konflikt. Wykluczył jednak, by mógł on mieć wpływ na prawdziwość ich relacji z zaistniałego zdarzenia. Wskazane wyżej okoliczności znajdują potwierdzenie w protokołach z przebiegu badania trzeźwości urządzeniem elektronicznym, w których oskarżony złożył oświadczenie, że 18 sierpnia 2014 roku po godzinie 16 spożywał alkohol w postaci piwa ( 4 sztuki po 0,5 l ). Oświadczenie to oskarżony potwierdził własnoręcznym podpisem i pozostaje ono w sprzeczności z tym, co oskarżony wyjaśniał w toku postępowania. Na rozprawie głównej oskarżony nie potrafił wyjaśnić dlaczego podał do protokołu, że spożywał piwo po godz.16:00. Jednocześnie f. policji Ł. O. sporządzający te protokoły wskazał . iż co prawda nie pamięta okoliczności tych zapisów z uwagi na upływ czasu , ale skoro oskarżony podpisał się to musiał takie oświadczenia złożyć . W ocenie Sądu świadczy to jednoznacznie o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego i próbie uniknięcia odpowiedzialności karnej . Ponadto Ł. O.
Sąd uznał tym samym, iż społeczna szkodliwość popełnionego przez oskarżonego czynu jest znaczna. Podkreślić należy, że J. P., poruszając się samochodem w stanie nietrzeźwości, naruszył jedną z podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jaką jest zasada zachowania trzeźwości przez kierującego pojazdem. Ustalony przez Sąd stopień naruszenia przez niego wymogu trzeźwości jest znaczny i wynosi 1,9 - 2 promili alkoholu . Mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy oraz uprzednią karalność oskarżonego za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości sąd wymierzył oskarżonemu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, z uwagi na to, iż w ocenie sądu mając na względzie wszystkie przytoczone wyżej okoliczności oskarżony nie zasługuje na takie dobrodziejstwo. Okoliczności wskazane w drugiej części przepisu art.
związane są ściśle z oceną społecznej szkodliwości czynu sprawcy, który prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości lub odurzenia, nie tylko narusza podstawowe zasady bezpieczeństwa w komunikacji, ale ponadto, nie wykonując wcześniej orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, okazuje lekceważenie dla wyroków sądowych, naruszając tym samym autorytet wymiaru sprawiedliwości (Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 2012 r. I KZP 22/11). Oskarżony nie docenił danej mu szansy w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary, które miało miejsce w sprawie II K 23/13 Sądu Rejonowego w (...). W okresie zaledwie sześciu miesięcy od uprawomocnienia się poprzedniego orzeczenia dopuścił się czynu, za który został wcześniej skazany. Należy więc uznać, że nie podlega resocjalizacji i nie jest możliwe wywiedzenie pozytywnej prognozy kryminologicznej. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, mając na uwadze postawę skazanego, jedynie bezwzględna kara pozbawienia wolności spełni cele kary w zakresie prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. sąd orzekł obligatoryjny środek karny zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres czterech lat. Sąd przy podejmowaniu takiego rozstrzygnięcia miał na uwadze uprzednią karalność sprawcy, stężenie spożytego przez niego alkoholu oraz jego postawę. Sąd widzi potrzebę wyeliminowania oskarżonego z ruchu drogowego jako kierowcy wszelkich pojazdów mechanicznych, a orzeczony wyrokiem okres tego wyeliminowania będzie w ocenie sądu wystarczający. Oskarżony został również na podstawie art. 43 § 3 k.k. zobowiązany do zwrotu prawa jazdy. Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. J. G. kwotę 588 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego przy drugim rozpoznaniu sprawy i kwotę 432 zł wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego wykonywaną z urzędu przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Na podstawie art. 624§1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych ( Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 ze zm.) Sąd mając na względzie sytuację majątkową oskarżonego zwolnił go z kosztów sądowych w całości. Z tych względów orzeczono jak wyżej .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.