za zapłatę czynszu i innych należnych opłat odpowiadają solidarnie z najemcą stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie. Odpowiedzialność tych osób, ogranicza się do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres ich stałego zamieszkiwania. Wskazany przepis w sposób znaczny wzmacnia pozycję wynajmującego w stosunku najmu lokali, w porównaniu z zasadami ogólnymi dotyczącymi skutków zawarcia umowy najmu ( confer J. Jezioro [w:] E. Gniewek, Komentarz, 2006, s. 1099; Z. Radwański, J. Panowicz-Lipska, Zobowiązania, 2008, s. 119). Z jednej strony ułatwia bowiem wynajmującemu realizację wierzytelności, natomiast z drugiej minimalizuje ryzyko ich nieściągalności (niezaspokojenia); ( confer H. Ciepła [w:] G. Bieniek, Komentarz, t. II, 2006, s. 295) Wskazać należy, iż przedmiotem solidarnej odpowiedzialności osób wskazanych w art.
jest zapłata czynszu i innych należnych wynajmującemu opłat. Natomiast podmiotami solidarnej odpowiedzialności są najemca lokalu mieszkalnego i stale zamieszkujące z nim osoby pełnoletnie, które nie muszą być stroną stosunku najmu ( confer J. Panowicz-Lipska [w:] System prawa prywatnego, t. 8, s. 95-96). Uprawnienie z powyższego artykułu powoduje, iż wynajmujący (jak również wynajmujący lub inny wierzyciel z tytułu opłat związanych z lokalem - art. 9 ust. 5 i art. 19c ust. 1 w zw. z art. 19e ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego) może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie (najemcy i stale zamieszkujących z nim osób pełnoletnich), od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia z długu pozostałych (art. 366 § 1 k.c.). ( confer G. Kozieł [w:] A. Kidyba, Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania - część szczególna – komentarz do art.
k.c. – wersja elektroniczna LEX) Podkreślić należy, iż odpowiedzialność stale zamieszkujących z najemcą osób pełnoletnich nie ma charakteru odpowiedzialności bezlimitowej. W art.
została ograniczona kwotowo i czasowo , tj. do wysokości czynszu i innych opłat należnych za okres stałego zamieszkiwania przez te osoby w najętym lokalu ( confer J. Panowicz-Lipska [w:] System prawa prywatnego, t. 8, s. 95-96). Zaznaczyć także należy, że w ocenie Sądu tak długo jak umowa najmu pozostawała w mocy istniało domniemanie, że pozwany zamieszkiwał w przedmiotowym lokalu razem z P. M.. Mając na uwadze powyższe uznać należy, że pozwany będąc osobą pełnoletnią stale z najemcą zamieszkującą odpowiada solidarnie za zapłatę czynszu z tytułu wspólnie zamieszkiwanego lokalu i to niezależnie w związku z czyim zachowaniem zaległość powstała. Dlatego też z uwagi na brak uregulowania tejże należności, powództwo było w tym zakresie zasadne. Podobnie ocenić należy żądanie zapłaty z tytułu odszkodowania opartego o art. 18 u.o.p.l. W myśl tego przepisu osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego są obowiązane do dnia opróżnienia lokalu co miesiąc uiszczać odszkodowanie (ust. 1); z zastrzeżeniem ust. 3, odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1, odpowiada wysokości czynszu, jaki właściciel mógłby otrzymać z tytułu najmu lokalu. Jeżeli odszkodowanie nie pokrywa poniesionych strat, właściciel może żądać od osoby, o której mowa w ust. 1, odszkodowania uzupełniającego (ust. 2); osoby uprawnione do lokalu zamiennego albo socjalnego, jeżeli sąd orzekł o wstrzymaniu wykonania opróżnienia lokalu do czasu dostarczenia im takiego lokalu, opłacają odszkodowanie w wysokości czynszu albo innych opłat za używanie lokalu, jakie byłyby obowiązane opłacać, gdyby stosunek prawny nie wygasł (ust. 3). Pozwany nie kwestionował wysokości naliczanego odszkodowania, a jedynie zasadność tego roszczenia. Wskazał, że nie miał wiedzy o wypowiedzeniu umowy najmu P. M., a zatem nie powinien być obowiązany do zapłaty tej należności. Jednocześnie pozwany nie kwestionowała zamieszkiwania w lokalu przez okres objęty pozwem. Powód na potwierdzenie zasadności swojego żądania przedstawił wykaz zaległości i kartotekę konta obejmujące sporny okres oraz zawiadomienia o wysokości opłat, wobec czego należy ocenić, że powód wykazał zasadność zgłoszonego żądania. Należy zwrócić jednak uwagę, że przepis art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego jest jednoznaczny w swym brzmieniu, to znaczy nakłada na osoby zajmujące lokal mieszkalny bez tytułu prawnego obowiązek uiszczania co miesięcznego odszkodowania. Pozwany zatem, zobowiązany była jako osoba pełnoletnia zamieszkująca w spornym okresie w przedmiotowym lokalu mieszkalnym do zapłaty na rzecz powoda odszkodowania za korzystanie z lokalu bez tytułu prawnego w żądanej przez powoda wysokości. Argumentacja pozwanego odnośnie jego świadomości, co do wypowiedzenia umowy najmu jest dla rozstrzygnięcia sprawy irrelewantna. Po pierwsze już w sierpniu 2012 r. odebrał on wezwanie do zapłaty, w którym zawarta była informacja o zajmowaniu lokalu bez tytułu prawnego. Ponadto wewnętrzne relacje miedzy najemcą a osobą z nim zamieszkującą nie mogą mieć wypływu na roszczenie jakie posiada powód w stosunku do osoby zajmującej lokal. Z powyższych przyczyn argumentacja pozwanego nie miała żadnego wpływu na zasadność roszczenia. Stan niewiedzy może zaś być ewentualną podstawą dla roszczeń wzajemnych miedzy pozwanym M. M. a byłym najemcą P. M.. Dlatego też Sąd orzekł o obowiązku zapłaty przez pozwanego całego roszenia zakreślonego pozwem. Ostatecznie także argumentacja powoda odnośnie odsetek okazała się chybiona. Na wstępie wskazać należy, że przytoczony w uzasadnieniu wyrok Sądu Najwyższego miał odniesienia do zupełnie innego stanu faktycznego, w żaden sposób nie zbliżonego do sprawy niniejszej. Ponadto argumentacja dotycząca odsetek była prowadzona w odniesieniu do efektu, jaki występuje kiedy szkoda zostaje ustalona dopiero w momencie wyrokowania. Tym samym stanowisko przytoczone w sprzeciwie było przywołane w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze powód zważyć należy, że powód dokonał prawidłowej kapitalizacji odsetek zarówno w zakresie roszczenia czynszowego jak i odszkodowania z art. 18 u.o.p.l. Oba bowiem roszczenia wymagalne były na dzień 10 każdego miesiąca, tym samym początek naliczenia odsetek przypadał na dzień następny po dniu, w którym dokonana miała zostać zapłata. Zatem pozwany nie podniósł żadnego zarzutu, który prowadziłby do przyjęcia, że powód winien rozpocząć naliczanie odsetek w innym terminie. W zakresie dalszych odsetek ustawowych od żądanych świadczeń Sąd orzekł mając na uwadze treść art. 359 k.c. w zw. 481 k.c. Powód wnosił o zasądzenie odsetek od dnia wniesienia powództwa do dnia zapłaty, dlatego też z uwagi na brak zaistnienia przesłanek do dyskwalifikacji tak sformułowanego roszczenia, Sąd orzekł zgodnie ze stanowiskiem powoda. Wobec powyższego Sąd zasądził w punkcie pierwszym wyroku w pełnym zakresie powództwa. Należy zaznaczyć, iż podstawową zasadą dotyczącą kosztów procesu jest zasada odpowiedzialności za wynik postępowania. Stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Kosztami niezbędnymi poniesionymi przez powoda w toku procesu była opłata sądowa od pozwy oraz koszty zastępstwa procesowego reprezentującego go pełnomocnika. W związku z tym, Sąd zasądził od pozwanego kwotę 1.671 zł z tytułu obowiązku zwrotu kosztów sądowych na rzecz powoda. Na rzeczone koszty składała się opłata sądowa od pozwu w wysokości 471 zł , a także równowartość honorarium pełnomocnika miasta (...)ustalonego w oparciu o § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490) w wysokości 1.200,00 zł. Ostatecznie Sąd miał na uwadze, że tylko M. M. złożył sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Roszczenie zaś skierowane było zarówno do niego jak i P. M.. Tym samym w celu zapobiegnięcia ewentualnym rozbieżnością w postępowaniu egzekucyjnym Sąd orzekł jak w punkcie 3 wyroku wskazując, że odpowiedzialność pozwanego M. M. jest solidarna z odpowiedzialnością pozwanego P. M. orzeczoną w nakazie zapłaty z dnia 31 marca 2014 r. w postępowaniu upominawczym w sprawie o sygn. akt I Nc 8620/13. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w wyroku. ZARZĄDZENIE 1. Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi powoda. 2. Akta sprawy przedstawić sędziemu referentowi za 7 dni z informacją, czy jest korespondencja w sprawie – por. zobowiązanie pełnomocnika powoda jak w pkt. 1 zarządzenia z k. 58. Dnia 06.10.2014 r.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.