Sygn. akt I C 900/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 października 2014 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Joanna Dalba Protokolant: Anna Szwed po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 roku w Warszawie na rozprawie z powództwa S. C. przeciwko (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. o zapłatę
(2)jako spóźnione - zgłoszone po upływie terminu wyznaczonego na rozprawie w dniu 5 lutego 2014 r . (protokół rozprawy – k.240- 241). Sąd zważył, co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Roszczenie powoda dotyczyło naliczenia kary umownej za zwłokę w realizacji umowy o przyłączenie instalacji elektrycznej klienta do sieci elektroenergetycznej (...) S.A. nr ST- (...)-ST- (...). W ocenie powoda pozwana pozostawała w zwłoce z wykonaniem zobowiązania, wobec czego powód żądał zapłaty karę umowną za opóźnienie w wykonaniu przez niego umowy. Jak stanowi art. 483 § 1 k.c. można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna). W przedmiotowej sprawie podnieść należy, iż powód S. C. podpisał umowę z dnia 12 stycznia 2007 roku, która dotyczyła przyłączenia instalacji elektrycznej klienta, tj. kompleksu 29 budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. (...)/R. w W. do sieci elektroenergetycznej (...) S.A. Do wskazanego obiektu odwoływały się także warunki przyłączenia GR IV nr ST- (...). Zgodnie z treścią § 8 ust 1 przedmiotowej umowy w przypadku zwłoki (...) S.A. w realizacji czynności związanych z przyłączeniem ujętych w § 6 (z zastrzeżeniem § 8 pkt. 4) Klient ma prawo do kary umownej w wysokości 0,05% opłaty za przyłączenie za każdy dzień zwłoki, do maksymalnej wysokości 50% tej opłaty. Należność dochodzona przez powoda (po rozszerzeniu powództwa) obejmowała połowę opłaty za przyłączenie tj. kwotę 16.700,00 zł wraz ustawowymi odsetkami od 27 grudnia 2013 roku do dnia zapłaty. W § 11 pkt. 2 umowy strony wskazały, że wszelkie zmiany umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności. W toku wykonywania umowy strony nie zawierały aneksu do umowy oraz nie zawierały innych umów na wykonanie robót dodatkowych. W świetle powyższego nie sposób uznać twierdzeń powoda, iż zawarł on umowę z pozwanym w przedmiocie przyłączenia samych działek, a nie posadowionych na nich budynków, których nie zamierzał budować. Zgodnie z brzmieniem art. 65 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje ( § 1). W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu ( § 2). Istotne znaczenie dla ustalenia relacji między wnioskami wynikającymi z dosłownego brzmienia umowy a regułami wykładni określonymi w art. 65 § 2 ma uzasadnienie wyroku SN z dnia 5 kwietnia 2007 r., II CSK 546/06, Lex, nr
- Teza tego wyroku przedstawia się następująco: "W myśl art. 65 § 2 k.c. w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. To rozłożenie akcentów oznacza, że argumenty językowe (gramatyczne) mają znaczenie drugorzędne i ustępują argumentom odnoszącym się do woli stron, ich zamiaru i celu. Mimo to prawidłowa, pełna i wszechstronna wykładnia umowy nie może pomijać treści zwerbalizowanej na piśmie, bowiem napisane sformułowania i pojęcia, a także sama semantyka i struktura aktu umowy, są jednym z istotnych wykładników woli stron, pozwalają ją poznać i ocenić. Jest więc jasne, że wykładnia umowy nie może prowadzić do stwierdzeń w sposób sprzeczny z jej treścią. Istotnie, gramatyczne dyrektywy wykładni mają swój walor poznawczy, ale przede wszystkim wówczas, gdy treść kontraktu jest jednoznaczna, pozwalająca na odtworzenie woli kontrahentów według reguł znaczeniowych. Jeśli jednak tekst umowy jest niejasny, konieczne staje się usunięcie wątpliwości przy zastosowaniu obowiązujących zasad wykładni umowy według reguł przewidzianych w art. 65 § 2 k.c." W okolicznościach niniejszej sprawy znaczenie i zapisy zawartej umowy nie budziły żadnych wątpliwości interpretacyjnych, toteż nie można tłumaczyć ich w inny sposób, niż wynikający z ich dosłownego brzmienia. Toteż, skoro strony zawarły umowę dotyczącą przyłączenia kompleksu budynków, nie można takiego zapisu interpretować w ten sposób, że wolą stron było przyłączenie jedynie działek, a nie budynków. Niespornym w sprawie było, że powód do grudnia 2012 roku nie wybudował na wskazanych działkach (...) budynków mieszkalnych, zaś w grudniu 2012 roku pozwana wykonała instalacje niezbędną do przyłączenia budynków mieszkalnych, zaś pismem z dnia 21 grudnia 2012 roku (...) Sp. z o.o. zgłosiła S. C. gotowość do przyłączenia do sieci elektroenergetycznej jego obiektu: kompleksu 29 budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. (...)/R. w W.. (pismo- k. 159). Należy zauważyć, że dłużnik popada w zwłokę, jeżeli nie spełnia świadczenia w oznaczonym terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczany niezwłocznie po wezwaniu do wykonania świadczenia. Opóźnienie kwalifikowane, inaczej niż opóźnienie zwykłe ma miejsce, kiedy brak spełnienia świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik ponosi odpowiedzialność. Przy czym dłużnik odpowiedzialny jest nie tylko za własne działanie i zaniechanie, ale również za działanie lub zaniechanie osób z pomocą, których zobowiązanie wykonywa lub, którym wykonanie zobowiązania powierza. Jeżeli dłużnik chce wykazać, iż nie popadł w zwłokę powinien udowodnić, iż opóźnienie w spełnieniu świadczenia było następstwem okoliczności, za które nie ponosi on odpowiedzialności. W ocenie Sądu na uwzględnienie zasługiwała argumentacja pozwanej, która wskazywała opóźnienie związane przyłączeniem do sieci elektroenergetycznej wiązało się ze z niewbudowaniem budynków przez powoda oraz licznymi wnioskami o zmianę zakresu i sposobu wykonywania inwestycji, co w żaden sposób nie wynikało z winy pozwanego. Nadto jak wynika z załączonych dokumentów pierwotny termin realizacji inwestycji został przesunięty na dzień 30 listopada 2008 roku z uwagi na konieczność dokonania korekty opinii (...) nr (...) z dnia 7 grudnia 2007 roku. Następnie pozwany poinformował powoda, że projekt przyłącza nie może zostać zakończony z powodu braku służebności przesyłu na działkę (...), która była konieczna w związku z zaprojektowaniem stacji typu NZ 210/
- W grudniu 2009 roku pozwany uwzględnił sugestie S. C., w związku z czym przedsiębiorstwo (...) zobowiązało się do wykonania korekty (...) oraz projektu stacji transformatorowej, tak aby nie było potrzeby zapewniania służebności na działce nr (...), co miało nastąpić najpóźniej do dnia 28 lutego 2010 roku. Wskazać należy, że pozwana w grudniu 2012 roku wykonała niezbędne instalacje i wyraziła godowość do dokonania przyłączenia. Uznać zatem należało, że ze względu na działanie powoda nie można było żądać kary umownej za opóźnienia w realizacji umowy. Nadmienić należy, iż pomimo wielu spotkań z pracownikami pozwanej oraz przedsiębiorstwa (...) oraz licznymi wnioskami kierowanymi do (...), które były rozpatrywane przez pozwanego i uwzględniane w aneksach, to jednak powód odmawiał podpisania przesyłanych mu aneksów, co uniemożliwiało szybszą realizację projektu (k. 205, k.207). Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, iż żądania pozwu nie mogą zostać uwzględnione ponieważ pozostają one w sprzeczności z zawartą pomiędzy stronami umową. Pozwany nie dopuścił się opóźnienia w oddaniu dzieła, albowiem brak było wybudowania kompleksu 29 budynków mieszkalnych, do których to można byłoby przyłączyć instalację zgodnie z brzmieniem umowy stron z dnia 12 stycznia 2007 r. Mając na uwadze powyższe w punkcie 1 wyroku Sąd oddalił powództwo w całości. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 98 k.p.c. statuującym zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Wobec przegrania sprawy powód winien zwrócić pozwanemu poniesione przez niego koszty procesu, na które złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 2.400 złotych ustalone w oparciu o § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych za ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. 2002 r., Nr 163, poz. 1349). Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w punkcie 2 wyroku. ZARZĄDZENIE odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć powodowi i pełnomocnikowi pozwanego.