(1)jedną karę łączna 6 (sześciu) lat pozbawienia wolności. 26. Na podstawie art.

(1)jedną karę łączną grzywny w wymiarze 400 (czterystu) stawek dziennych, na podstawie art. 86 § 2 k.k. jedną stawkę dzienna kary łącznej grzywny określając na 50 (pięćdziesiąt) zł, 27. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył S. K.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie niniejszej od dnia 15 stycznia 2008 r., do dnia 18 września 2009 roku. 28. D. S.

(1)od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie I uniewinnił. 29. D. S.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie II, z tym, że wyeliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i ustala, że działał wspólnie i w porozumieniu ze S. K.

(1)i innymi osobami i zakwalifikował ten czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i za tak opisany czyn na podstawie art. 286 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności oraz na podstawie art. 46 § 1 k.k. nakładając na niego obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę 48 495 (czterdzieści osiem tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt pięć) zł na rzecz (...) S.A. z siedzibą we W.. 30. D. S.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie III, z tym, że wyeliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej i zakwalifikowali ten czyn z art. 272 k.k. i za tak opisany czyn skazał D. S.

(1)na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 31. Na podstawie art.

(1)jedną karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. 32. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec D. S.

(1)kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 4 (czterech) lat próby. 34..A. P.

(1)o popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie I uniewinnił. 35.A. P.

(1)uznał za winnego czynu zarzuconego mu w punkcie II i za to na podstawie art. 233 § 1 k.k. skazał go , a na podstawie art. 233 § 5 pkt. 1 k.k. odstąpił od wymiaru kary. 36. A. P.

(1)w ramach zarzutów z punktów III i IV uznał za winnego tego, że w okresie od 19 maja 2005r, do 16 grudnia 2005 r., w-W., realizując z góry powzięty zamiar, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej jako Prezes Spółki Centrum (...) sp. z o.o. działając w celu uzyskania dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu 3-Rozwój lokalny w kwocie

1. 982 zł dla Centrum (...) sp. z o.o. w związku z dokończeniem budowy domu weselnego w S. przedłożył w (...) (...) nierzetelne dokumenty, dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania przedmiotowego dofinansowania w postaci protokołów częściowego odbioru robót z dnia 31 października 2005r. i 30 listopada 2005r. i protokołu końcowego odbioru robót z dnia 16 grudnia 2005r., które osobiście podpisał wiedząc, że czynności takie z jego udziałem nie odbyły się, tj. czynu z art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i na takiej podstawie prawnej skazał go, a na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu grzywnę 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych po 30 (trzydzieści) zł.
2. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 oraz art. 70 § 1 pkt. 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec A. P.

(1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat próby.

1. M. P. uznał za winnego popełnienia czynu zarzuconego mu w punkcie I i za to na podstawie art. 297 § 1 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 39.M. P. uznał za winnego czynu zarzuconego mu w punkcie II, z tym, że ustalił, że działał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, tj. czynu z art. 284 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 284 § 1 k.k. skazuje go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzył 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych grzywny, na podstawie art. 33 § 3 k.k. jedną stawkę dzienną grzywny ustalając na 40 (czterdzieści) zł.
2. M. P. uznał za winnego czynu zarzuconego mu w punkcie III, z tym, że ustalił, iż wartość trzody chlewnej wraz z usługą transportową, określona w punkcie a/ zarzutu wyniosła: w dniu 12 czerwca 2007 r. - dwie dostawy o wartości 87 297,20 zł (osiemdziesiąt siedem tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych i dwadzieścia groszy) każda, a w dniu 13 czerwca 2007 r. - 66 191,67 zł (sześćdziesiąt sześć tysięcy sto dziewięćdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt siedem groszy), zaś w sumie wartość mienia, którym (...) Sp. z o.o. niekorzystnie rozporządziła wynosi 545 522,20 zł (pięćset czterdzieści pięć tysięcy pięćset dwadzieścia dwa złote i dwadzieścia groszy), tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, a na podstawie art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, a na podstawie art. 46 § 1 zobowiązał go do naprawienia szkody w części poprzez zapłatę kwoty 255 319,77 zł (dwieście pięćdziesiąt pięć tysięcy trzysta dziewiętnaście złotych i siedemdziesiąt siedem groszy) na rzecz (...) Sp. z o.o. z/s w P.. 41.M. P. uznał za winnego czynu opisanego w punkcie IV, z tym, że uznał, iż współdziałał on z E. R. w popełnieniu przestępstwa z art. 272 k.k. i za to na podstawie art. 272 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.
3. Na podstawie art.

(1), przywłaszczyła nienależne jej kwoty - nie mniej niż 64 000 (sześćdziesiąt cztery tysiące) zł przekazane na jej rachunek bankowy z rachunku Przedsiębiorstwa (...) Sp. z o.o. w oparciu o podpisaną przez nią umowę zlecenia na prace, które nie miały być i nie zostały wykonane, tj. czynu z art. 284 § 1 k.k. i za tak opisany czyn na podstawie art. 284 § 1 k.k. skazał ją na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 33 § 2 k.k. orzekł grzywnę w wymiarze 100 (stu) stawek dziennych, na podstawie art. 33 § 3 k.k. jedną stawkę dzienną grzywny określając na 50 (pięćdziesiąt) zł. 49. Na podstawie art.

(1)od zarzutu popełnienia czynu opisanego w punkcie I uniewinnił. 52. M. W.

(1)uznał za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie II, z tym, że eliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej oraz ustalił, że wartość wyłudzonej stali wyniosła 75 496,04 zł (siedemdziesiąt pięć tysięcy czterysta dziewięćdziesiąt sześć złotych i cztery grosze) tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, a na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł obowiązek naprawienia szkody w części poprzez zapłatę na rzecz Konsorcjum (...) S.A. z siedzibą w W., kwoty 37 748,02 zł (trzydzieści siedem tysięcy siedemset czterdzieści osiem złotych i dwa grosze). 53. W ramach czynu zarzuconego mu w punkcie III, uznał M. W.

(1)za winnego tego, że w dniu 14 kwietnia 2005 roku w M., posługując się przerobionym poprzez wymianek zdjęcia, dowodem osobistym wystawionym na nazwisko P. W.

(1), wyłudził poświadczenie przez notariusz B. C. nieprawdy w postaci potwierdzenia, iż podpis złożony przez niego pod umową przeniesienia własności udziałów w spółce z o.o. (...) z siedzibą w K., złożył P. W.

(1)tj. o przestępstwo z art. 272 k.k. w zb. z 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na wymienionej podstawie prawnej skazał go, a na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 270 § 1 kk wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 54.M. W.

(1)uznał za winnego czynu opisanego w punkcie IV, z tym, że wyeliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej tj. czynu z art. 275 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 275 § 1 k.k. skazał go na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. 55.M. W.

(1)uznał za winnego czynu opisanego w punkcie V, z tym, że eliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej tj. czynu z art. 276 k.k. i za to na podstawie art. 276 k.k. skazał go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności. 56.M. W.

(1)uznał za winnego czynu opisanego w punkcie VI, z tym , że eliminował z jego opisu działanie w ramach zorganizowanej grupy przestępczej, tj. czynu z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na wymienionej podstawie prawnej skazał go, a na podstawie art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności, a na podstawie art. 46 § 1 k.k. nałożył obowiązek zapłaty kwoty 34 904,53 zł (trzydzieści cztery tysiące dziewięćset cztery złote i pięćdziesiąt trzy grosze) na rzecz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. tytułem naprawienia szkody w części. 57.Na podstawie art.

(1)w punktach 52, 53, 54, 55 i 56 kary pozbawienia połączył, wymierzając mu jedną karę łączną 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności. Powyższy wyrok zaskarżyli obrońcy wskazanych poniżej oskarżonych. Obrońca oskarżonego S. K.

(1)- adwokat K. P. powyższemu wyrokowi zarzucił: 1. na mocy art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, które miało niewątpliwy wpływ na treść tego orzeczenia poprzez uznanie, iż oskarżony S. K.

(1)doprowadził wiele podmiotów do niekorzystnego rozporządzenia mieniem między innymi: (...) S.A., (...) Fundusz (...), (...), gdy zebrane dowody negują jego sprawstwo; 2. na mocy art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania mających wpływ na treść orzeczenia, w szczególności: - art. 7, 410 i 424 k.p.k. poprzez ocenianie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci wyjaśnień i zeznań świadków współoskarżonych, którzy poprzez swoje zeznania deprecjonowali swoje działania w sposób dowolny, - art. 390 § 1 i 2 k.p.k. poprzez uniemożliwienie oskarżonemu S. K.

(1)skorzystania z prawa bezpośredniej obecności przy wszystkich czynnościach postępowania dowodowego z uwagi na jego bezzasadne wydalenie z sali rozpraw w trakcie rozprawy w dniu 23 kwietnia 2012 r., art. 375 § 2 k.p.k. poprzez jego niezastosowanie.

1. na mocy art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność kary;
2. uchybienie stanowiące bezwzględny powód odwoławczy określony w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., polegający na rozpoznawaniu sprawy podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa. Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o:
3. uniewinnienie oskarżanego S. K.

(1)od zarzucanych występków wskazanych w pkt. 2,4,5,6,8,10,11,21 i 23 zaskarżonego wyroku;

1. uchylenie powyższego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania w pozostałym zakresie lub;
2. zmianę zaskarżonego orzeczenia i wymierzenie oskarżonemu S. K.

(1)kary stosownie do zawinienia w pozostałym zakresie. Obrońca oskarżonego S. K.

(1)– adwokat O. P. zaskarżył wyrok w zakresie czynu: II, IV, V, VI, VIII, IX, X, XI, XXVIII, XXIX, XXX, XXXI, XXXIX, XL, XLII w całości, w zakresie czynu: VII, XII - XX, XXI - XXVII, XXXIV - XXXVI, XXXVII, XXXVIII, XLI, XLIII w części tj. w zakresie orzeczenia o karze na korzyść oskarżonego. W oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: w zakresie zarzutu z pkt II (2 pkt wyroku) 1. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez ocenienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci zeznań D. W. w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki oraz pominięcie istotnych okoliczności w postaci wyjaśnień oskarżonej M. R. i S. K.

(1), a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, iż oskarżony K. wziął udział w dokonaniu czynu zabronionego polegającego na doprowadzeniu (...) SA do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co miało wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego S. K.

(1)w powyższym zakresie; w zakresie zarzutu z pkt IV (4 pkt wyroku) 2. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez ocenienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci zeznań D. W. i D. S.

(1)w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki oraz pominięcie istotnych okoliczności w postaci zeznań świadka B. M., a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, iż oskarżony K. wziął udział w dokonaniu czynu zabronionego polegającego na doprowadzeniu (...) Funduszu (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co miało wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego S. K.

(1); w zakresie zarzutu z pkt V (5 pkt wyroku) 3. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, że samochód J. K. przekazał S. K.

(1), co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego, 4. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410, 424 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś w stosunku do pozostałych ocenienie ich w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń co do przywłaszczenia pojazdu przez S. K.

(1), co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego, w zakresie zarzutu z pkt VI (6 pkt wyroku) 5. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410, 424 § 1 k.p.k. poprzez ocenienie wyjaśnień S. K.

(1)i M. W.

(1)w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki, z pominięciem innych dowodów, a w konsekwencji uznanie tych pierwszych za niewiarygodne i przyznanie takiego waloru jedynie wyjaśnieniom obciążającym, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i miało wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego; w zakresie zarzutu z pkt VIII (8 pkt wyroku) 6. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez ocenienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci wyjaśnień i zeznań oskarżonego M. W.

(1)i K. w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki, nadto zbagatelizowanie istotnych okoliczności wynikających z zeznań świadka M. K.

(3), M. T. i K. K.

(2), a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, co miało wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego; w zakresie zarzutu z pkt IX (9 pkt wyroku) 7. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art . 300 § 2 k.k. polegającą na uznaniu, że S. K.

(1)dopuścił się przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy w przypisanym oskarżonemu czynie brak jest wszystkich znamion występku z art. 300 § 2 k.k., w tym w szczególności znamienia skutku w postaci udaremnienia lub uszczuplenia zaspokojenia swoich wierzycieli; w zakresie zarzutu z pkt X (10 pkt wyroku)

1. na podstawie art. 438 pkt 3 k.p.k. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegający na przyjęciu, iż oskarżony włączył do swojego majątku samochód J. (...) oraz miał zamiar przywłaszczenia tego pojazdu, co miało wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego; w zakresie zarzutu z pkt XI (11 pkt wyroku)
2. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7 i 410 k.p.k. poprzez ocenienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci zeznań oskarżonych M. P., D. S.

(1), E. R. w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, iż oskarżeni P. i R. dokonali wyłudzenia na szkodę spółki (...) na polecenie S. K.

(1), co miało wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego S. K.

(1); w zakresie zarzutu z pkt XXVII (13 pkt wyroku)

1. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 270 § 1 k.k., polegającą na przyjęciu, że umieszczenie na fakturze VAT w pozycji „imię nazwisko i podpis osoby upoważnionej do odebrania dokumentu” podrobionego podpisu wyczerpuje znamiona czynu z art. 270 § 1 k.k., podczas gdy w chwili popełnienia czynu obowiązywało już znowelizowane brzmienie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawiania faktur, sposób ich przechowywania oraz listy towarów i usług do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, zgodnie z którym nie istniał już wymóg podpisu faktury przez osobę upoważnioną do jej odbioru, a zatem podpis nie mógł wpłynąć na autentyczność dokumentu, w zakresie zarzutu z pkt XXVIII i XXIX (14 pkt wyroku)
2. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na uznaniu, że S. K.

(1)dopuścił się przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy w przypisanych oskarżonemu czynach brak jest wszystkich znamion występku z art. 272 k.k., w tym w szczególności znamienia podstępnego wprowadzenia w błąd,

1. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na błędnym poglądzie prawnym, że Sąd Rejonowy w Pruszkowie oraz Sąd Okręgowy w Olsztynie wypełniają znamiona funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu oraz , że potencjalnie wydane przez sądy orzeczenia, na skutek złożonego pozwu oraz wniosku, stanowiłyby poświadczenia nieprawdy w rozumieniu ww. przepisu; w zakresie zarzutu z pkt XXX, XXXI (15 pkt wyroku)
2. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na uznaniu, że S. K.

(1)dopuścił się przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy w przypisanych oskarżonemu czynach brak jest wszystkich znamion występku z art. 272 k.k., w tym w szczególności znamienia podstępnego wprowadzenia, 14. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na błędnym poglądzie prawnym, że sporządzenie przez notariusza Z. P.

(2)dwóch aktów notarialnych nr (...) i nr (...) dotyczących sprzedaży nieruchomości w miejscowości S., wypełnia znamiona ww. występku wyłudzenia poświadczenia nieprawdy pomimo tego, że akty zostały sporządzone zgodnie z wolą stron i o treści odpowiadającej ich oświadczeniom a jedynie były obarczone wadliwością na gruncie prawa cywilnego; w zakresie zarzutu z pkt XXXIX (20 pkt wyroku) 15. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na uznaniu, że S. K.

(1)dopuścił się przestępstwa określonego w tym przepisie, podczas gdy w przypisanych oskarżonemu czynach brak jest wszystkich znamion występku z art. 272 k.k., w tym w szczególności znamienia podstępnego wprowadzenia w błąd,

1. na podstawie art. 438 pkt 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 272 k.k. polegającą na błędnym poglądzie prawnym, że Sąd Rejonowy w Lidzbarku Warmińskim wypełnia znamiona funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu oraz, że potencjalnie wydane przez ten sąd orzeczenie, na skutek złożonego pozwu, stanowiłoby poświadczenie nieprawdy w rozumieniu ww. przepisu, w zakresie zarzutu z pkt XL (21 pkt wyroku)
2. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucam obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 5 § 2, 410 i 424 § 1 k.p.k. poprzez ocenienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy m.in. w postaci zeznań D. W. i P. S. w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki oraz rozstrzygnięcie na niekorzyść wniosków z opinii z zakresu pisma ręcznego, a w konsekwencji poczynienie błędnych ustaleń faktycznych, iż oskarżony K. wziął udział w dokonaniu czynu zabronionego polegającego na doprowadzeniu (...) do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, co miało wpływ na treść zapadłego wyroku poprzez uznanie sprawstwa oskarżonego; w zakresie zarzutu z pkt XLII (23 pkt wyroku)
3. na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. obrazę przepisów postępowania tj. art. 4, 7, 410, 424 § 1 k.p.k. poprzez pominięcie istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś w stosunku do pozostałych ocenienie ich w sposób dowolny oraz sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i logiki, a w konsekwencji poczynienie zbyt lakonicznych lub błędnych ustaleń co do udziału S. K.

(1)w procesie wyłudzenia, co miało wpływ na błędne ustalenia faktyczne, a w konsekwencji na uznanie sprawstwa oskarżonego pomimo braku ku temu obiektywnych i miarodajnych dowodów; w zakresie punktów 7, 12, 13 (w części dotyczącej zarzutów XXI - XXVI, 17, 18, 19, 22, 24 wyroku 19. na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucam rażącą, niewspółmierność kary, która w ocenie skarżącego jest nader surowa, albowiem prawidłowa ocena okoliczności i dyrektyw dotyczących jej wymiaru, a przede wszystkim uwzględnienie okoliczności przemawiających za warunkowym zawieszeniem jej wykonania, uzasadniają jej orzeczenie na zasadzie pełnej absorpcji z zawieszeniem wykonania kary na okres próby. Mając na uwadze powyższe, w oparciu przepis art. 427 § 1 k.p.k. wniósł: I. w odniesieniu do punktów 2, 4, 5, 6 8, 10, 11, 21, 23 wyroku o to aby sąd odwoławczy uchylił zaskarżone orzeczenie przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, II. w odniesieniu do punktów 9, 13 (w części dotyczącej zarzutu XXVII), 14, 15, 20 wyroku o to aby sąd odwoławczy zmienił wyrok i uniewinnił oskarżonego od zarzucanych mu czynów, III. w odniesieniu do punktów 7, 12, 13 (w części dotyczącej zarzutów XXI-XXVI, 17, 18, 19, 22, 24 wyroku o zmianę zaskarżonego orzeczenia w tym zakresie i wymierzenie oskarżonemu kary adekwatnej do winy, uwzględniając wszystkie dyrektywy wymiaru kary, w tym okoliczności łagodzące. Obrońca oskarżonego D. S.

(1)na podstawie art. 444 k.p.k. i art. 425 §2 k.p.k. zaskarżył ww. wyrok w punktach: 29, 30, 31,32 i 97 na korzyść ww. oskarżonego. Wyrokowi temu zarzucił na podstawie art. 427 §1 i 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 1 i 2 k.p.k.: 1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 92 k.p.k., skutkującą uznaniem przez Sąd, że D. S.

(1)działał z zamiarem bezpośrednim popełnienia przestępstwa oszustwa na szkodę (...) S.A. i 2. obrazę przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 272 k.k. polegającą na jego bezzasadnym zastosowaniu do czynu przypisanemu oskarżonemu D. S.

(1)w punkcie 3. III aktu oskarżenia, mimo że czyn ten nie wypełnia znamion przestępstwa określonego w tym przepisie. Na podstawie art. 427 §1 k.p.k. i art. 437 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie D. S.

(1)od czynów przypisanych oskarżonemu w punkcie 3.II i 3. III aktu oskarżenia (tj. odpowiednio w punkcie 29 i 30 wyroku). Obrońca skarżonego A. P.

(1), na podstawie art. 425 k.p.k., art. 444 k.p.k. i art. 447 § 1 k.p.k. zaskarżył powołany wyrok w odniesieniu do tego oskarżonego w całości - co do winy w punktach 35 i 36 i w konsekwencji w punkcie 37, zarzucił wyrokowi: I. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i pkt 3 k.p.k. w punkcie 35: 1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wyroku, a to: - art. 5 § 2 k.p.k. poprzez rozstrzygnięcie nie dających się usunąć wątpliwości co do rzeczywistej treści zeznań A. P.

(1)składanych w dniu 20 stycznia 2005 roku w toku kontroli Centrum (...) sp. z o.o. przeprowadzonej przez inspektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w części obejmującej zaprotokołowane sformułowanie „zapłaciłem zaległość; - art. 7 k.p.k. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny przeprowadzonych dowodów polegającej na ocenie wybiórczej dowodu w postaci fragmentu zeznań A. P.

(1)z pominięciem kontekstu pozostałych przeprowadzonych dowodów na okoliczność treści zeznań tego oskarżonego składanych w toku kontroli Centrum (...) sp. z o.o. przeprowadzonej przez inspektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, mimo że treść protokołu z 20 stycznia 2005 roku, protokołu z 11 lutego 2005 roku oraz wyjaśnienia oskarżonego, które winy być poddane ocenie łącznej uwzględniającej w szczególności doświadczenie życiowe; II. na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 1 k.p.k. w punkcie 36: 1. obrazę przepisów prawa materialnego - art. 297 § 1 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. poprzez ich wadliwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego w zakresie zachowania A. P.

(1)polegającego na przeprowadzeniu sformalizowanych i rzetelnych działań w celu uzyskania dofinansowania (złożenie wniosku, podpisanie umowy z Samorządem województwa (...)), w celu realizacji robót budowlanych (podpisanie umowy z wykonawcą) oraz jego wiedzy co do stanu zaawansowania robót i potwierdzenia w protokołach odbioru jedynie okoliczności, że czynność taka miała miejsce, która to okoliczność nie miała istotnego znaczenia dla uzyskania dofinansowania. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i art. 437 § 2 k.p.k. wniósł w związku z tym o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów. Obrońca oskarżonego MirosławaPińkowskiego wyżej wymienionemu rozstrzygnięciu zarzucił: - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na treść orzeczenia poprzez uznanie, że przyjęcie na fermę trzech grup warchlaków oraz paszy, środków dezynfekujących i leków oraz korzystanie z usług weterynaryjnych zostało od początku objęte zamiarem nie wywiązania się z umowy i odmowy odsprzedaży tuczników do (...), - rażącą niewspółmierność kary lub niesłusznie zastosowanie albo niezastosowanie środka zabezpieczającego lub innego środka, poprzez orzeczenie w stosunku do oskarżonego środka karnego określonego w art. 46 § 1 k.k. w postaci obowiązku naprawienia szkody w części poprzez zapłatę 255 319,77 zł, jednocześnie wniósł o: - zmianę pkt 40 Wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 roku wydanego w sprawie o sygn. akt 228/09 i uniewinnienie oskarżonego M. P., w razie nie uwzględnienia przez Sąd Odwoławczy zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na treść orzeczenia wniósł o: - zmianę pkt 40 Wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 25 marca 2013 roku wydanego w sprawie o sygn. akt 228/09 i nie orzekanie – w stosunku do oskarżonego M. P. środka karnego w postaci obowiązku naprawienia szkody w części lub ewentualnie orzeczenie obowiązku naprawienia szkody w części, która nie przekraczałaby stopnia winy. Ewentualnie wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. Obrońca oskarżonej D. T. , na podstawie art. 444 k.p.k. zaskarżył w części na korzyść oskarżonej D. T. wyrok tj. w zakresie pkt. 45, 47, 48, 49, 50, 100 (w części zasądzającej od oskarżonej zwrot kosztów postępowania) tego wyroku. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 ust. 2, 3 i 4 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na treść tego orzeczenia, a polegający na błędnym przyjęciu, iż oskarżona D. T. jest winna zarzucanych jej w punkcie 7 wyroku (punkty: I, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X) czynów i uznanie, iż: a. w zakresie czynu I: oskarżona posiadała świadomość posługiwania się podrobionym zaświadczeniem oraz „doskonale wiedziała, że po prostu zgarnia cudze pieniądze" (vide: z. 166 uzasadnienia wyroku), b. w zakresie czynu III - IX: D. T. wiedziała, że nie zawarła umów kupna - sprzedaży przedmiotowych pojazdów, nie zapłaciła za te pojazdy oraz składając dokumenty w Starostwie Powiatowym miała wiadomość, iż dokumenty są sfałszowane i poświadczają nieprawdę, w związku z czym wydawane dowody rejestracyjne też będą poświadczały nieprawdę (vide: s. 116 uzasadnienia wyroku); c. w zakresie czynu X: popełnienie przez oskarżoną tego czynu zostało udowodnione, albowiem D. T., zdając sobie sprawę z tego, iż umowa o dzieło jest fikcyjna i nie wykonując żadnych prac na rzecz (...) Sp. z o.o., przyjęła na prywatny rachunek bankowy oskarżonej kwoty przekazane jej na polecenie oskarżonego S. K.

(1)(vide: s. 82 uzasadnienia wyroku), mimo tego, że: oskarżona nie przyznała się do zarzucanych jej czynów oraz: a. w zakresie czynu I: wyjaśniła, iż składając rzeczony dokument nie miała ona świadomości, iż jest on podrobiony, a podpisu nie złożyła K. G.

(1); b. w zakresie czynu III - IX: - wyjaśniła (zarówno w postępowaniu przygotowawczym, jak i w postępowaniu przed Sądem), iż nie miała świadomości bezprawności swoich działań, a za samochody wcześniej zapłaciła („Jeżeli chodzi o rejestrację samochodów, wyraziłam zgodę, żeby pan K. podpisał za mnie umowy kupna - sprzedaży sam, gdyż nie miałam świadomości, iż jest to działanie sprzeczne z prawem. Po dostarczeniu mi tych umów dokonałam wszystkich czynności zgodnie z prawem, te umowy zostały opłacone w Urzędzie Skarbowym. Następnie zarejestrowałam pojazdy na siebie, wcześniej za nie zapłaciłam” - vide: k. 13634), - wyjaśniła cel zakupu takiej ilości pojazdów, którym było rozpoczęcie działalności gospodarczej przez syna oskarżonej, której rozpoczęcie nie doszło jednak do skutku („Kupiłam te pojazdy, ponieważ mój pełnoletni syn był bardzo zainteresowany ośrodkiem w S.. Chcieliśmy otworzyć taki ośrodek w W., mieliśmy upatrzony kawałek ziemi przy autostradzie (...). (...) Ostatecznie nie kupiliśmy tej ziemi, dlatego po kilku miesiącach sprzedałam te samochody”. -vide: k. 13634) c. w zakresie czynu X - wyjaśniła, iż przedmiot umowy został przez oskarżona wykonany w całości („Wywiązując się z tej umowy wykonywałam wiele rzeczy. (...) Ja tę umowę realizowałam trochę dłużej niż jest to wskazane w umowie." - vide: protokół przesłuchania podejrzanej D. T., k. 719; „(...) nigdy nie wyłudziłam żadnych pieniędzy, zwłaszcza takich. Rzeczywiście była sporządzona umowa o dzieło za określoną pracę, którą wykonałam (...)"), - wskazała, iż kwotę w wysokości 50 000 zł pożyczyła od S. K.

(1), a z otrzymanego za wykonane dzieło wynagrodzenia spłacała ww. kwotę (vide: protokół przesłuchania podejrzanej D. T., k. 719: „Wszystkie pieniądze z tej umowy wpłynęły na moje konto (...) S.A. we W., m.in. z tym pieniędzy zwróciłam pieniądze panu S. K.

(1)."); 2.obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego uznaniu za niewiarygodne i nielogiczne wyjaśnień oskarżonej D. T., w szczególności w zakresie uznania ją za winną popełnienia czynów z punktów III - IX i nieuzasadnionego przyjęcia przez Sąd, iż skoro syn oskarżonej miał prowadzić wskazaną przez nią działalność gospodarczą, to samochody te powinny być zakupione na niego, - mimo tego, że wyjaśnienia oskarżonej są spójne, logiczne oraz wewnętrznie spójne, a ponadto oskarżona nigdy nie była karana, co przemawia za wiarygodnością jej wyjaśnień. Ponadto za wiarygodnością wyjaśnień oskarżonej przemawia jej postawa, z której wynika chęć złożenia możliwie najbardziej zgodnych z prawdą i szerokich wyjaśnień i brak woli wprowadzania Sądu w błąd: „teraz jestem już pewna że pani K. G.

(1)była przy podpisaniu umowy, wolałabym żeby zostało tak jak powiedziałam dzisiaj, że tego nie pamiętam" -vide: k. 13635);

1. obrazę art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niedostateczne wskazanie w uzasadnieniu wyroku, które z wyjaśnień oskarżonych i w jakim zakresie Sąd uznał za wiarygodne, a które nie i poprzestanie na ogólnikowym stwierdzeniu, iż „za wiarygodne należało uznać większość (choć nie wszystkie) wyjaśnień oskarżonych co do faktów (...)" oraz wybiórczym wskazaniu w treści uzasadnienia na wiarygodność danych zeznań bądź jej brak, co spowodowało niemożność ustosunkowania się do uzasadnienia Sądu w niniejszym zakresie;
2. obrazę art. 7 k.p.k. polegającą na sprzecznym z zasadami doświadczenia życiowego uznaniu za wiarygodne wyjaśnień pozostałych współoskarżonych w zakresie obciążającym oskarżoną D. T., mimo tego, iż osoby te, będąc współoskarżonymi w tej samej sprawie, mają oczywisty interes w składaniu wyjaśnień obciążających oskarżoną D. T. w celu umniejszenia ich winy w popełnieniu zarzucanych im czynów;
3. obrazę art. 5 § 2 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie na korzyść oskarżonej niedających się usunąć wątpliwości dotyczących winy oskarżonej, w szczególności błędne przyjęcie, iż odmowa odpowiedzi na dane pytanie przemawia za wina oskarżonej (polegające między innymi na wskazaniu, iż mimo odmowy przez oskarżoną odpowiedzi na pytanie dotyczące zarzucanego oskarżonej w punkcie I czynu, uznanie przez Sąd, iż oskarżona przedmiotowe zaświadczenie uzyskała prawdopodobnie od S. K.

(1)- vide: s. 118 uzasadnienia wyroku). Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 427 § 1 k.p.k. wniósł o: 1.zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez uniewinnienie oskarżonej D. T. od zarzucanych jej w punkcie 7 wyroku (w punktach: I, III, IV, V, VI, VII, VIII, IX, X) czynów; 2.przyznanie obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa kwoty wynagrodzenia za obronę wykonywaną przez obrońcę z urzędu w postępowaniu apelacyjnym w podwójnej wysokości według norm przepisanych, albowiem wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, pozostawiając temu Sądowi orzeczenie o wynagrodzeniu należnym dla obrońcy z urzędu. Z ostrożności procesowej, w przypadku uznania przez Sąd II instancji apelacji oskarżonej w zakresie winy za bezzasadną, zaskarżonemu wyrokowi oskarżona zarzuciła rażącą niewspółmierność kary jej wymierzonej, polegającą na wymierzeniu oskarżonej kary łącznej w wymiarze 2 lat pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres 5 lat próby oraz kary grzywny w wymiarze 100 stawek po 50 zł każda stawka, podczas gdy: a. zarzucane oskarżonej czyny nie są czynami o znacznej społecznej szkodliwości; b. oskarżona jest osobą dotychczas niekaraną; c. postawa oskarżonej w trakcie procesu oraz jej warunki życiowe i sytuacja rodzinna wskazują na pozytywną prognozę kryminologiczną oskarżonej. Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 427 § 1 k.p.k. wniósł o: 1. zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej kary w łagodniejszym wymiarze lub łagodniejszego rodzaju, niż orzeczona zaskarżonym wyrokiem oraz zwolnienie oskarżonej od ponoszenia kosztów procesu w całości; 2. przyznanie obrońcy z urzędu od Skarbu Państwa kwoty wynagrodzenia za obronę wykonywaną przez obrońcę z urzędu w postępowaniu apelacyjnym w podwójnej wysokości według norm przepisanych, albowiem wynagrodzenie to nie zostało opłacone w całości ani w części. Obrońca oskarżonego M. W.

(1)z askarżonemu wyrokowi zarzucam rażącą niewspółmierność kary polegającą na wymierzeniu oskarżonemu kar za poszczególne czyny oraz kary łącznej niewspółmiernej do stopnia winy oskarżonego, a zwłaszcza poprzez nieuwzględnienie wniosku oskarżyciela i niestosowanie instytucji zawieszenia wykonania kary, co powoduje, iż wymierzona kara jest sprzeczna z dyrektywą wymiaru kary określoną w art. 53 k.k., a nadto jest sprzeczna z przyjętą i utrwaloną linią orzecznictwa w zakresie orzekania kar wobec osób, które podejmują współpracę z wymiarem sprawiedliwości, udzielając istotnych informacji dla prowadzonych postępowań. Mając na uwadze powyższe wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej, adekwatnej do stopnia zawinienia, a zwłaszcza jej warunkowe zawieszenie, zgodnie z wnioskiem Prokuratora. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje w pewnym zakresie okazały się zasadne przez co wyrok w zaskarżonej części podlegał zmianie. Na wstępie stwierdzić należy, iż wszystkie apelacje, za wyjątkiem apelacji obrońcy oskarżonego W., która ograniczała się do zarzutu rażącej niewspółmierności kary, dotyczyły kwestii oceny i gromadzenia dowodów, nieliczne zaś zarzuty sformułowano jako obrazę prawa materialnego. Biorąc powyższe pod uwagę zasadnym będzie , także wobec obszerności materii podlegającej ocenie Sądu odwoławczego, jak również pewnej przejrzystości toku rozumowania Sądu, odniesienie się łącznie do zaprezentowanych we wniesionych apelacjach grup zarzutów pod kontem rodzaju rozstrzygnięcia Sądu odwoławczego zarówno co do poszczególnych oskarżonych, jak i poszczególnych czynów im przypisanych. W pierwszej jednak kolejności, wobec charakteru kasatoryjnego zaskarżonej części orzeczenia wydanego wobec oskarżonego S. K.

(1), należy przytoczyć argumentację stojącą u podstaw tego rozstrzygnięcia. W sprawie tego oskarżonego wywiedzione zostały dwie apelacje. Zasadny okazał się zarzut obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 375§ 2 k.p.k. sformułowany w apelacji adwokata K. P.. Skarżący ten sformułował także zarzut obrazy art. 390§ 1 i 2 k.p.k. co skutkować miało bezwzględną przesłanką odwoławczą opisaną w art. 439§ 1 pkt.11 k.p.k., co jednak, w realiach sprawy niniejszej, okazało się zarzutem niezasadnym. Na wstępie przypomnieć należy, iż zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie, art. 390§ 1 k.p.k. stanowi o generalnej zasadzie, wedle której oskarżony ma prawo być obecny w czasie przeprowadzania w toku rozprawy wszystkich czynności postępowania dowodowego. Od tej zasady kodeks przewiduje wyjątek dotyczący wyjaśnień współoskarżonego, a także zeznań świadka lub biegłego. Stwierdzenie: "obecność oskarżonego może oddziaływać na osobę przesłuchiwaną krępująco" oznacza, że świadek , słuchany w obecności oskarżonego, nie ma możliwości swobodnego wypowiedzenia się, z jakiegokolwiek powodu, uzasadnionego z psychologicznego punktu widzenia. Powodem skrępowania, tak jak w sprawie niniejszej, może być uczucie strachu wobec oskarżonego. Obrońca oskarżonego S. K.

(1)kwestionuje w apelacji przede wszystkim zasadność postanowienia o uwzględnieniu wniosku świadka A. P.

(2), pomijając zupełnie fakt, iż świadek wywodziła na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2012roku, że w obecności oskarżonego nie jest w stanie złożyć zeznań, zwłaszcza , że uprzednio złożyła zawiadomienie o popełnieniu przez S. K.

(1)przestępstwa zgwałcenia. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu odwoławczego , decyzja o wydaleniu oskarżonego na czas składania zeznań przez A. P.

(2)była zasadną i całkowicie racjonalną z punktu widzenia celów procesu. Przypomnieć bowiem należy , że do oceny czy mamy do czynienia z sytuacją gdzie "obecność oskarżonego może oddziaływać na osobę przesłuchiwaną krępująco" nie jest konieczne powoływanie biegłego psychologa. Wystarczająca jest wiedza o psychologii, jaka powinna być udziałem każdego absolwenta wydziału prawa, a ponadto wynikająca z przeciętnego doświadczenia życiowego, nadto prowadzić winna do wniosku, iż obecność oskarżonego może krępująco wpływać na świadka i w konsekwencji sprawić, że świadek nie może zeznawać swobodnie. Postanowienie Sądu wskazuje, wbrew twierdzeniom apelującego, że Sąd Okręgowy w sposób merytoryczny i zasadny ocenił opisaną powyżej sytuację procesową i prawidłowo zastosował przepisy procesowe , tj. art. 390§ 2 k.p.k. Po uwzględnieniu wniosku o przesłuchanie świadka pod nieobecność oskarżonego na sali rozpraw, oskarżony został pouczony, zgodnie z treścią art. 16 § 2 k.p.k. ,że nie wolno mu się oddalać z miejsca, do którego zostaje wydalony zarządzeniem przewodniczącego. Po zakończeniu przesłuchania, oskarżonego wezwano na salę rozpraw, jednak ustalono, że samowolnie oddalił się poza budynek sądu. W tej sytuacji, niepoinformowanie oskarżonego na następnej, ani żadnej kolejnej rozprawie, o przebiegu dokonanej pod jego nieobecność czynności dowodowej stanowiło niewątpliwie obrazę art. 375§ 2 k.p.k., pamiętać bowiem należy, iż nakaz poinformowania oskarżonego o przebiegu rozprawy pod jego nieobecność jest aktualny nawet wówczas, gdy oskarżony oświadczy, że nie jest tym zainteresowany, zaś nie dokonanie tej czynności w sposób rażący obraża art. 375§ 2 k.p.k i niewątpliwie ma wpływ na treść orzeczenia, zwłaszcza jeśli, jak w sprawie niniejszej zeznania świadka są podstawą czynienia ustaleń faktycznych, ale również stwarza domniemanie, że w ten sposób oskarżony został pozbawiony możliwości obrony. Jednocześnie, odnosząc się do zarzutu obrazy przepisów postępowania, która to obraza stanowić miała bezwzględną przesłankę odwoławczą, przypomnieć należy, że zgodnie z oświadczeniem obrońcy oskarżonego złożonym do protokołu rozprawy, powodem oddalenia się oskarżonego spod sali rozpraw był ból brzucha. Powyższe w żaden sposób nie zostało w późniejszym czasie udokumentowane ( brak jakichkolwiek zaświadczeń lekarskich) czy też wyjaśnione przez samego oskarżonego, zaś spowodowało kontynuowanie rozprawy w trybie art.376§ 1 k.p.k. pod nieobecność oskarżonego, przy czym, co należy podkreślić, nie prowadzono już w trakcie tej rozprawy żadnych czynności dowodowych. W takim wypadku prowadzenie rozprawy pod nieobecność oskarżonego nie stanowi uchybienia wskazanego w art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k., chyba że fakt późniejszego ujawnienia okoliczności uniemożliwiających uczestniczenie w rozprawie był wynikiem przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a z taką sytuacją w sprawie niniejszej, wobec powyżej poczynionych ustaleń, nie mamy do czynienia. Zawarty w art. 439§ 1 pkt 11 k.p.k. zwrot "sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego" odnosi się do czynności procesowych poprzedzających wyrokowanie, nie obejmując zakresem swojego działania czynności właściwych wyłącznie dla rozstrzygania sprawy. Powtórzyć przeto wypada, iż to nie kontynuacja rozprawy, w trakcie której ograniczono się do czynności czysto organizacyjnych, ale nie poinformowanie oskarżonego o przebiegu przesłuchania świadka, stanowiło obrazę przepisów postępowania, a także rzecz jasna stworzyło domniemanie, że w ten sposób oskarżony został pozbawiony możliwości obrony. Powyższe stanęło u podstaw uchylenia orzeczenia w zaskarżonej części wobec oskarżonego S. K.

(1). Nie sposób jednak przejść do porządku nad kwestią, która ujawniła się w trakcie rozprawy apelacyjnej, poprzez informację złożoną przez oskarżonego i jego obrońcę, a mianowicie kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy z dnia 2.09.2014r. w sprawie syg. III Ko 579/14 w postępowaniu wykonawczym, gdzie Sąd ten z uwagi na opinię sądowo-psychiatryczną z dnia 27.08.2014r. stwierdzającą, że oskarżony S. K.

(1)cierpi na chorobę psychiczną, a mianowicie psychozę maniakalno- depresyjną odroczył wykonanie kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec tego oskarżonego w sprawie Sądu Rejonowego. Niewątpliwie, wobec powyższego, kwestia poczytalności oskarżonego w dacie czynów zarzucanych także w sprawie niniejszej, sygnalizowana jedynie w apelacji adwokata K. P., będzie wymagała weryfikacji za pomocą powołania opinii biegłych w trybie art. 202§ 1 k.p.k. Wobec powyższych okoliczności procesowych wyrok w zaskarżonej części wobec S. K.

(1)ostać się nie mógł i został uchylony, zaś sprawa w tym zakresie przekazana została do ponownego rozpoznania. Przechodząc do pozostałych apelacji, na uwzględnienie zasługiwał zarzut sformułowany w apelacji obrońcy oskarżonego A. P.

(1), tj obrazy art. 5§ 2 k.p.k co do rozstrzygnięcia w pkt. 35 wyroku, gdzie sąd uznał tego oskarżonego za winnego dokonania czynu z art. 233§ 1 k.k. i na mocy art. 333§ 5 pkt 1 k.k. odstąpił od wymierzenia kary. W ocenie Sądu Apelacyjnego , rację ma skarżąca podnosząc brak logiki w wywodach zawartych na stronie 92-93 pisemnych motywów zaskarżonego orzeczenia. Przypomnieć bowiem należy, iż oskarżony ten uniewinniony został od dokonania czynu zarzucanego mu w pkt. 34 wyroku, polegającego na sfałszowaniu dowodów wpłaty składek na ubezpieczenie społeczne, a to z powodu bezspornych ustaleń Sądu, iż dowody te, poza jakąkolwiek wiedzą oskarżonego sfałszował S. K.

(1)( vide strona 92 pisemnych motywów orzeczenia). Powyższe świadczyć musi, wbrew wywodom Sądu czynionym w dalszej części pisemnych motywów, o braku świadomości oskarżonego także i w tej kwestii, iż składki te w rzeczywistości nie zostały w ogóle opłacone. Argumentem przeciwnym nie może tu być treść protokołu przesłuchania oskarżonego przez inspektora ZUS w dniu 20 stycznia 2005roku i zawarte tam stwierdzenia oskarżonego „składki zapłaciłem czego dowodem są dowody wpłaty” i okazanie tych dowodów, a zaraz potem stwierdzenie „ składki za listopad zostały zapłacone”. Pamiętać bowiem należy, iż celem przeprowadzenia czynności przesłuchania było uzyskanie informacji czy składki ZUS zostały opłacone przez spółkę, nie zaś kto konkretnie dokonał tych opłat. Dlatego argumentację Sądu uznać należy za chybioną i zgodzić się trzeba z treścią apelacji, iż wątpliwości wynikłych na tle zapisów umieszczonych w treści przedmiotowego protokołu wyjaśnić się nie da. W tym sensie zarzut obrazy art. 5§ 2 k.p.k. uznać należy za zasadny. Na uwagę zasługuje jednak także i to, co wydaje się sugerować w uzasadnieniu złożonej apelacji skarżąca, że treści zawarte w fałszywych zeznaniach muszą być obiektywnie niezgodne z prawdą, jak również subiektywnie nieprawdziwe. Jest to więc przestępstwo, które można popełnić jedynie umyślnie - w formie zamiaru bezpośredniego lub ewentualnego, tzn. że sprawca musi chcieć zeznać nieprawdę lub zataić prawdę albo przewidywać taką możliwość i z tym się godzić. Nieświadome mówienie nieprawdy, chociażby sprawca mógł błędu uniknąć, jak też działanie lekkomyślne nie wypełniają podmiotowych znamion przestępstwa (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 1999 r., II KKN 129/97, Orz. Prok. i Pr. 1999, nr 9, poz. 1). Wobec powyższych wywodów uznać należy, iż niezależnie od wyartykułowanej wprost ( co do obrazy art. 5§ 2 k.p.k. ) argumentacji apelującej, z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej, co skutkować musiało zmianą orzeczenia w tym zakresie i uniewinnieniem oskarżonego od zarzutu dokonania czynu z art. 233§ 1 k.k. Zasadny okazał się także zarzut sformułowany w pkt. 2 apelacji obrońcy oskarżonego D. S.

(1), a dotyczący obrazy prawa materialnego tj. art. 272 k.k. ( pkt 30 wyroku). Przestępstwo to polegać miało na posłużeniu się przez oskarżonego sfałszowaną fakturą poprzez przedłożenie jej w wydziale komunikacji Urzędu Miasta Stołecznego W. w celu wyłudzenia poświadczenia nieprawdy w wydanym dowodzie rejestracyjnym na samochód marki R. (...). W tym miejscu przypomnieć należy, iż brak jest dowodów, co wynika z wywodów Sądu meriti, że oskarżony miał jakąkolwiek świadomość , iż faktura dokumentująca nabycie pojazdu przez Przedsiębiorstwo (...) Sp. z o.o. została sfałszowana. U podstaw uniewinnienia oskarżonego stoi jednak brak znamion przestępstwa, albowiem nie ulega wątpliwości, iż ustawodawca nadał specyficzny charakter znamieniu czasownikowemu „wprowadzenia w błąd” w przypadku przestępstwa opisanego w art. 272k.k. Ugruntowany pogląd orzecznictwa i doktryny sprowadza się do uznania , że "podstępne wprowadzenie w błąd jest szczególną formą "wprowadzenia w błąd" i wymaga podjęcia podstępnych zabiegów w celu wyłudzenia od osoby uprawnionej określonej treści dokumentu, na przykład "przebiegłych, pozorujących jego zgodność z rzeczywistością i utrudniających wykrycie prawdy”. Podstępne wprowadzenie w błąd w rozumieniu art. 272k.k. oznacza szczególną, a nie (jak np. art. 286 § 1k.k.) zwykłą formę "wprowadzenia w błąd". Dla wypełnienia znamion przestępstwa określonego w art. 272 nie wystarcza samo złożenie nieprawdziwego oświadczenia, ale konie