Z tego też względu Sąd Rejonowy uznał, że przesyłka zawierająca wezwanie na badanie została skutecznie doręczona ubezpieczonej dopiero w dniu 23.06.2014 r. o godzinie 23:59. Mając na względzie to, że termin badania ustalono na godzinę 8:00 w tym dniu nie sposób dowodzić skutecznego prawnie powiadomienia ubezpieczonej. Sąd Rejonowy podniósł, że w postępowaniu administracyjnym, jakie prowadził organ rentowy niezbędne było pierwotne ustalenie prawidłowości doręczenia. Dopiero ustalenie w tym przedmiocie daje podstawę do merytorycznej oceny, czy osoba ubezpieczona uniemożliwiła badanie. Okoliczność powyższa stanowi bowiem przesłankę pozbawienia jej prawa do zasiłku chorobowego (art. 59 ust. 6 ustawy chorobowej). Sformułowanie powyższa zakłada złą wolę osoby ubezpieczonej ukierunkowaną na zniweczenie procedury badania. Trudno jej się jednak dopatrzyć w indywidualnej sytuacji wnioskodawczyni, która o terminie badań została powiadomiona z opóźnieniem, a przede wszystkim obiektywnie nie posiadała wiedzy o fakcie badania, gdyż nie zapoznała się z treścią przesyłki. Nie wszystkie więc sytuacje niestawiennictwa na badanie kontrolne automatycznie winny być więc kwalifikowane jako uniemożliwiające dokonanie tej kontroli. W rozpoznawanej sprawie ubezpieczona istotnie nie stawiła się na termin badania, ale celem jej działania nie było uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli przez lekarza orzecznika. Szczególnie, że o wyznaczonym terminie badania E. M. dowiedziała się dopiero po jego terminie, a jej wcześniejszy brak wiedzy nie był przez nią zawiniony. Sąd Rejonowy uznał więc, że brak było podstaw do zastosowania unormowania art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 25.06.1999 r. co przesądza to o bezzasadności zaskarżonej decyzji organu rentowego. Apelację od powyższego wyroku wniósł Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 44 k.p.a. poprzez przyjęcie, że ubezpieczona nie została prawidłowo powiadomiona o terminie badania. Organ rentowy wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie odwołania. Uzasadniając apelację organ rentowy argumentował, że ubezpieczona została prawidłowo powiadomiona o terminie badania kontrolnego przez lekarza orzecznika ZUS a tym samym jej nieusprawiedliwione niestawiennictwo uzasadniało wydanie decyzji o odmowie prawa do zasiłku chorobowego od dnia następnego po dacie wyznaczonego badania. Organ rentowy wskazał, że z art. 44 § 1 k.p.a. wynika, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; lub, pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Z kolei zgodnie z § 4 art. 44 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,
Organ rentowy podniósł, ze doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. stanowi tzw. fikcję prawną polegającą na uznaniu doręczenia za skuteczne mimo, że strona postępowania faktycznie nie zapoznała się z treścią korespondencji. Aby doręczenie zastępcze było skuteczne muszą łącznie zostać spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki. Wszystkie okoliczności związane z doręczeniem powinny bezspornie wynikać z pocztowego potwierdzenia odbioru, które odgrywa istotną rolę przy stwierdzeniu skuteczności doręczenia. W dokumencie tym powinna być zawarta między innymi jednoznaczna informacja, w którym miejscu doręczyciel pozostawił zawiadomienie. Apelujący wskazał, że spełniono wszystkie warunki niezbędne do uznania doręczenia za skuteczne tj. - wezwanie zostało wysłane na prawidłowy adres ubezpieczonej, - pismo było przechowywane przez okres 14 dni w placówce pocztowej, - listonosz umieścił awizo oraz powtórne awizo w skrzynce pocztowej adresata. Pierwsze awizo zostało złożone w skrzynce ubezpieczonej w dniu 06.06.2014r., zatem 14 dniowy termin
art. 44 § 3 k.p.a. upłynął dnia 20.06.2014r. a nie 23.06.23014r. jak przyjął Sąd Rejonowy. Ponadto organ rentowy podniósł, że fakt uszkodzenia skrzynki pocztowej nie został w żaden sposób udowodniony w toku postępowania. Zdaniem Sądu Okręgowego apelacja organu rentowego jest nieuzasadniona, co skutkowało jej oddaleniem a wyrok sądu I instancji odpowiada prawu, chociaż z innych przyczyn niż wskazane w uzasadnieniu tego wyroku. Sad Rejonowy dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, nie dopuszczając się naruszenia przepisów postępowania określonych w art. 233 k.p.c. Ustalenia te Sąd Okręgowy podziela i czyni własnymi. Ustalenia te Sąd Okręgowy uzupełnił jednak w oparciu o dokument znajdujący się w aktach zasiłkowych na K 8 w postaci zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania, z którego wynika, że doręczyciel nie zaznaczył w tym dokumencie, w którym miejscu zostawił zawiadomienie o przesyłce ( awizo). Sąd Rejonowy dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów k.p.a. w zakresie doręczeń, mających zastosowanie w stanie faktycznym sprawy. W tym zakresie zarzut apelującego organu rentowego, w którym zarzucono Sądowi Rejonowemu naruszenie przepisu art. 44 § 4 k.p.a. okazał się skuteczny. Sąd Okręgowy uznał, że obliczenie daty skutecznego powiadomienia ubezpieczonej o terminie badania dokonane przez Sąd Rejonowy nie było prawidłowe. Zgodnie z § 4 art. 44 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu,
Ze zwrotnego poświadczenia odbioru wezwania przesyłki ( K 8 akt zasiłkowych) wynika, że pierwsze awizo doręczyciel pozostawił w dniu 06.06.2014r. a tym samym, zgodnie z dyspozycją cytowanego wyżej przepisu doręczenie powinno zostać uznane za skutecznie z upływem 14-go dnia tj. 20.06.2014r. Jednakże podkreślić należy, że doręczenie to nie spełniło innych warunków dla uznania go za prawidłowe. Apelujący organ rentowy w swojej apelacji podniósł, że aby doręczenie zastępcze było skuteczne muszą łącznie zostać spełnione wymienione w tym przepisie przesłanki, m. in. w zwrotnym poświadczeniu odbioru wezwania powinna być zawarta jednoznaczna informacja, w którym miejscu doręczyciel pozostawił zawiadomienie. Apelujący ( podobnie Sąd Rejonowy) nie dostrzegł jednak, że w przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż doręczyciel nie wskazał gdzie pozostawił zawiadomienie ( awizo), czy w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, czy na drzwiach adresata czy innego pomieszczenia lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Tym samym organ rentowy uznając, że wezwanie ubezpieczonej na badanie było prawidłowe i pozbawiając ją prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 59 ust. 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa Dz.U.2014.159 j.t. dopuścił się naruszenia przepisu art. 44 § 2 k.p.a. co skutkować musi zmianą zaskarżonej decyzji i przyznaniem ubezpieczonej prawa do tego zasiłku za okres objęty decyzją. Z powyższych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p..c. oddalił apelację organu rentowego jako nieuzasadnioną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.