art. 203 § 1 pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku.
w/w artykułu, w razie cofnięcia pozwu poza rozprawą przewodniczący odwołuje wyznaczoną rozprawę i o cofnięciu zawiadamia pozwanego, który może w terminie dwutygodniowym złożyć sądowi wniosek o przyznanie kosztów. Gdy skuteczność cofnięcia pozwu zależy od zgody pozwanego, niezłożenie przez niego oświadczenia w tym przedmiocie w powyższym terminie uważa się za wyrażenie zgody. § 4 w/w art. 203 kpc stanowi, że Sąd może uznać za niedopuszczalne cofnięcie pozwu, zrzeczenie się lub ograniczenie roszczenia tylko wtedy, gdy okoliczności sprawy wskazują, że wymienione czynności są sprzeczne z prawem lub zasadami współżycia społecznego albo zmierzają do obejścia prawa. Mając na uwadze, iż nie zachodzą przesłanki wymienione w w/w art. 203 § 4 kpc, a zgoda dłużnika nie była wymagana, należało orzec jak w pkt I postanowienia.
art. 98 § 1 k. p. c. strona przegrywająca sprawę jest obowiązana zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony ( koszty procesu ).
w/w artykułu, do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Zgodnie natomiast z art. 98 § 3 kpc, do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Artykuł 98 § 3 kpc wskazuje koszty procesu niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony w przypadku, gdy strona prowadzi proces przez adwokata i określa ich górną granicę.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.) w sprawach egzekucyjnych przy egzekucji z nieruchomości stawki minimalne wynoszą 50% stawki obliczonej na podstawie § 6, a przy egzekucji innego rodzaju - 25% tej stawki. W niniejszej sprawie zatem, mając na uwadze wartość przedmiotu sporu tj. kwotę 180.000 zł stawka minimalna wynosi kwotę 900 zł tj. 25% z kwoty 3.600 zł. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 98 § 1 k. p. c. w zw. z § 11 ust 1 pkt 7 w zw. z § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził na rzecz wierzyciela od dłużnika kwotę 900 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wprawdzie pełnomocnik dłużnika wniósł o nieobciążanie dłużnika kosztami zastępstwa procesowego powołując się na to, że przy pierwszej czynności uwzględnił żądanie wniosku, lecz Sąd nie znalazł podstaw do zastosowanie przepisu art. 102 kpc w tym zakresie.
art. 102 kpc, w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami. Przepis ustanawia zasadę słuszności, będącą odstępstwem od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis art. 102 kpc jest rozwiązaniem szczególnym, niepodlegającym wykładni rozszerzającej, wykluczającym stosowanie wszelkich uogólnień, wymagającym do swego zastosowania wystąpienia wyjątkowych okoliczności. Nie konkretyzuje on pojęcia wypadków szczególnie uzasadnionych, pozostawiając ich kwalifikację, przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danej sprawy, sądowi (por. m.in. postanowienie SN z dnia 20 grudnia 1973 r., II CZ 210/73, LEX nr 7366). Do okoliczności branych pod uwagę przez sąd przy ocenie przesłanek zastosowania dyspozycji omawianego przepisu, według doktryny, zaliczyć można nie tylko te związane z samym przebiegiem postępowania, ale również dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony. W niniejszym postępowaniu, dłużnik jest dużym przedsiębiorcą, w dobrej kondycji finansowej, względem którego nie toczą się żadne postępowania egzekucyjne, upadłościowe lub układowe. Zatem sytuacja finansowa dłużnika w żaden sposób nie może być brana pod uwagę przy ocenie wyjątkowego zastosowania przepisu art. 102 kpc. Nie można również uznać, aby zachowanie dłużnika nie dało podstaw do złożenia wniosku o nakazanie czynności dopuszczenia wierzyciela do pracy. Podkreślenia wymaga, że jak wynika to z załączonych do wniosku pism wierzyciela, składał on wielokrotnie dłużnikowi oświadczenia o gotowości przystąpienia do pracy. Takie oświadczenia składał zarówno przed wydaniem przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia Śródmieście postanowienia o odrzuceniu apelacji dłużnika, a także po wydaniu tego postanowienia. W ocenie Sądu, takie postępowanie wierzyciela w zupełności wystarczy do uznania, że wierzyciel był gotowy do podjęcia pracy u dłużnika. Zatem odmowa dopuszczenia wierzyciela do pracy do dnia 25 marca 2013 r. tj. przeszło miesiąc czasu od złożenia wniosku o dopuszczenie pracownika do pracy do sądu i po złożeniu odpowiedzi na wniosek, w której dłużnik nadal odmawiał wierzycielowi dopuszczenia do pracy, nie może być uznane za okoliczność przemawiającą za tym, żeby Sąd zastosował przepis art. 102 kpc. Podkreślenia wymaga, że wierzyciel pozostawał bez pracy nie tylko w czasie trwania postępowania sądowego, tj. do sierpnia 2012 r., lecz również po wydaniu przez Sąd Rejonowy wyroku przywracającego wierzyciela do pracy przez przeszło 6 miesięcy. Zatem Sąd nie miał podstaw do zastosowania w niniejszym postępowaniu przepisu art. 102 kpc. Sąd nie znalazł również podstaw do zastosowania przepisu art. 101 kpc, gdyż w postępowaniu egzekucyjnym,
przyjętym w doktrynie i judykaturze poglądem, przepis ten nie ma zastosowania. (por. Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego Tomasz Demendecki, LEX, Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego Tomasz Demendecki, LEX Grzegorz Misiurek). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w pkt II postanowienia, tj. zasądził na rzecz wierzyciela kwotę 40 zł tytułem opłaty od wniosku, a także kwotę 900 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.