Sygn. akt V K 145/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Giżycku w V Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Węgorzewie w składzie: Przewodniczą

§ 4kk 1. Oskarżonego P. P.

(1)uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 178 a §4 kk skazuje go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 42 §2 kk orzeka wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 ( trzy) lat.
Zwalnia oskarżonego od obowiązku ponoszenia opłat i pozostałych kosztów sądowych. Sygn. akt V K 145/14 UZASADNIENIE Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 26 kwietnia 2014 roku o godz. 2:35 funkcjonariusze Policji z Komendy Powiatowej Policji w W. zatrzymali do kontroli na ul. (...) w W. P. P.

(1), kierującego samochodem marki V. (...) o nr rej. (...). Policjanci przeprowadzili badanie kierowcy na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu. Przeprowadzone urządzeniem Alkometr A 2.0 badania dały wyniki: 0,30 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 3:20 oraz 0,34 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu o godz. 3:22. Oskarżony był już wcześniej karany za przestępstwo z art.

§1

kk, a mianowicie wyrokiem Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. sygn. akt V K 18/14 został skazany na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat, oddany w tym czasie pod dozór kuratora sądowego, zobowiązany do powstrzymania się od nadużywania alkoholu, orzeczono wobec niego środek karny zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o wyjaśnienia oskarżonego P. P. (k. 11-13), protokół użycia alkometru (k. 2), odpis wyroku (k. 5). Oskarżony P. P.

(1)przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Podał, że został zatrzymany do kontroli przez policjantów, którzy następnie poddali go badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, ponieważ wyczuli od niego woń alkoholu. P. P.

(1)przyznał, że tego samego dnia spożywał alkohol w postaci dwóch piw (wyjaśnienia oskarżonego k. 11-13). W ocenie Sądu wyjaśnienia złożone przez oskarżonego nie budzą najmniejszych wątpliwości. Znajdują one potwierdzenie w protokole użycia alkometru (k. 2), wobec czego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Sąd uznał za w pełni wiarygodny. Pozwala na przyjęcie, że oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku opisanego w art.

§ 4kk.

Z art. 115 § 16 kk wynika, iż stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Już sam zatem tylko fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą wypełnienie znamion przestępstwa, chociażby pojazd był prowadzony całkowicie prawidłowo, sprawca nie naruszył żadnej innej zasady bezpieczeństwa w ruchu i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa. Jest ono dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Bacząc przy tym na poczynione w sprawie niniejszej ustalenia, przyjąć należało, że oskarżony P. P.

(1)wyczerpał swoim zachowaniem znamiona opisanego w art.

§ 4

kk typu kwalifikowanego omawianego przestępstwa, albowiem czynu tego dopuścił się będąc wcześniej prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości (patrz: wyrok z dnia 24 lutego 2014r. Sądu Rejonowego w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. sygn. akt V K 18/14 k. 5). W przypadku takim, znamieniem wpływającym na zwiększenie zagrożenia karą jest uprzednie prawomocne skazanie za przestępstwo z art.

§ 1

kk niezależnie od tego, na jaką karę sprawca został skazany, czy była to kara bezwzględna, a jeśli tak - jaką część kary skazany odbył (zob. pod. M. Budyn–Kulik, Komentarz do art.

kodeksu karnego (Dz.U.97.88.553), [w:] M. Mozgawa (red.), M. Budyn-Kulik, P. Kozłowska-Kalisz, M. Kulik, Kodeks karny. Komentarz praktyczny, Oficyna 2010, wyd. III). Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowo- przedmiotowe sprawy, w tym stopień nietrzeźwości oskarżonego, jego dotychczasową, wielokrotną karalność (karta karna, k. 24-25) oraz to, że po raz kolejny jechał samochodem w stanie nietrzeźwości zaledwie dwa miesiące po wydaniu wyroku w sprawie V K 18/14. Sąd uznał więc, że karą adekwatną do okoliczności czynu będzie kara 6 miesięcy pozbawienia wolności. Należało również uwzględnić treść przepisu art. 69§4 kk, który stanowi, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.

§4

kk sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Analizując okoliczności przedmiotowej sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie zachodzi w niej tenże szczególnie uzasadniony wypadek. Oskarżony był kilkakrotnie karany, zaś kolejne skazania w innych sprawach, w tym w sprawie VK 18/14, w której został skazany za czyn z art.

§1kk, nie wpłynęły na poprawę jego zachowania.

Odseparowanie oskarżonego od społeczeństwa na wskazany okres i poddanie go procesowi resocjalizacji w warunkach izolacji winno spełnić funkcje zapobiegawcze i wychowawcze kary. Nadto tak orzeczona kara w ocenie Sądu jest współmierna do stopnia zawinienia i społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuścił. Nadto na zasadzie 42 § 2 kk Sąd orzekł środek karny w postaci obligatoryjnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, na okres 3 lat. Orzekając ten środek karny Sąd baczył na stopień zawartości alkoholu w organizmie sprawcy oraz inne wymienione wyżej okoliczności popełnienia przestępstwa. Zdaniem Sądu zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w orzeczonym rozmiarze będzie wystarczający do osiągnięcia wobec sprawcy celów oraz funkcji wymienionego środka karnego. Ze względu na trudną sytuację życiową i majątkową P. P.

(1), który jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i utrzymuje się z prac dorywczych, a w najbliżej perspektywie ma do odbycia karę pozbawienia wolności w przedmiotowej sprawie, Sąd uznał, że pokrycie kosztów sądowych byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwie. Wobec powyższego na zasadzie art. 624 § 1 kpk zwolniono go w całości od ich zapłaty. .

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.