następnych kodeksu cywilnego w stosunku do sprzedaży dokonanej w roku 2001oraz normy zawarte w ustawie o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej oraz zmianie kodeksu cywilnego z dnia 27 lipca 2002 roku (weszła w życie z dniem 1 stycznia 2003 roku) w zakresie sprzedaży dokonanej w 2004 roku. I tak w przypadku sprzedaży dokonanych w 2001 roku pozwana (...) sp. z o.o. w K. zasadnie podniosła w niniejszej sprawie zarzut utraty uprawnień z tytuły rękojmi za wady fizyczne towaru. Zgodnie z normą zawartą w art. 563 § 1 kc kupujący musi zawiadomić sprzedawcę o wadzie w ciągu miesiąca od jej wykrycia. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 568 § 1 k.c. uprawnienia z tytułu rękojmi za wady fizyczne wygasają po upływie roku od dnia kiedy rzecz kupującemu została wydana. Powodowie w niniejszej sprawie nie udowodnili w żaden sposób, aby dokonali zgłoszenia reklamacji w terminie jednego roku od wydania im towaru. Ich roszczenia z tytułu rękojmi za wady fizyczne towarów zakupionych w 2001 roku i wydanych tym roku bezpowrotnie wygasły. Odnośnie sprzedaży dokonanej w 2004 roku powodowie również utracili wszelkie uprawnienia z tytułu niezgodności towaru konsumenckiego z umową. Zgodnie z art. 10 § 1 ustawy o sprzedaży konsumenckiej sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru z umową przez okres 2 lat od wydania takiego towaru konsumentowi. W niniejszej sprawie powodowie utracili uprawnienia wynikające z ustawy o szczególnej ochronie konsumentów. W zakresie twierdzeń powodów odnośnie istnienia gwarancji jakości należy wyraźnie podkreślić, że pozwana spółka (...) z o.o. K. nie udzielała powodom gwarancji jakości na sprzedane im towary. Upływ terminów określonych powyżej nie pozbawia kupującego możliwości realizacji innych uprawnień przewidzianych ustawą, w szczególności może on dochodzić odszkodowania w oparciu o art. 471 i n. k.c. Jest to jednak inny reżim odpowiedzialności, co w praktyce oznacza, iż kupujący wtedy będzie mógł zrealizować swoje uprawnienia przeciwko sprzedawcy, gdy wyrządzona szkoda będzie następstwem okoliczności, za które sprzedawca ponosi odpowiedzialność (zasada winy). Za stan dachówki powodów odpowiedzialność ponosi ich producent. Jej wady ujawniły się w ciągu dziesięciu lat od zakupu. Tak więc nie sposób przypisać temu pozwanemu, iż powinien był i mógł się zorientować, że sprzedaje towar wadliwy. Wobec powyższego Sąd uznając powództwo za jedynie częściowo zasadne w stosunku do pozwanego (...) sp. z o.o. w O., natomiast całkowicie bezzasadne w stosunku do pozwanego (...) sp. z o.o. w K., na podstawie art. 471 kc zasądził od (...) sp. z o.o. w O. na rzecz powodów solidarnie kwotę 31.823,56zł, natomiast w pozostałej części powództwo w stosunku do tego pozwanego oddalił jako bezzasadne oraz oddalił powództwo w stosunku do pozwanego (...) sp. z o.o. w K. w całości jako bezzasadne. O odsetkach ustawowych od zasądzonej kwoty 31.823,56 zł Sąd orzekł na podstawie art. 481 §
kc zasądzając je za okres do dnia 22 sierpnia 2011 roku (daty wniesienia pozwu) do dnia zapłaty, zgodnie z żądaniem pozwu. Orzeczenie w zakresie kosztów procesu oparto o przepis art. 98 §
3 kpc. W oparciu o przepis art. 113 ust.
2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2005r., Nr 167, poz. 1398 z późm. zm.) Sąd nakazał pobrać od pozwanego (...) sp. z o.o. w O. i powodów na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Kielcach nieuiszczone koszty sądowe. W apelacji pozwany (...) sp. z o.o. w O. zaskarżyła wyrok w punktach I, III i IV, zarzucając: - naruszenie art. 577 § 1 k.c. w zw. z art. 471 k.c. poprzez uznanie, że powodów i pozwanego
poprzez uznanie, iż wydanie dokumentu gwarancyjnego służy jedynie celom dowodowym (w tym błędne przyjęcie, że dokument gwarancji nie był producentowi – pozwanemu
3 k.p.c. poprzez błędne zastosowanie, które polegało na zasądzeniu kosztów zastępstwa procesowego solidarnie na rzecz pozwanych, podczas gdy tylko jeden pozwanych był zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, - naruszenie art. 100 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie, które polegało na częściowym zniesieniu i częściowym stosunkowym rozdzieleniu kosztów procesu, - naruszenie § 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości minimalnego wynagrodzenia właściwej dla spraw cywilnych, dla których wartość przedmiotu sporu wynosi powyżej 10.000 zł do 50.000 zł, podczas gdy wartość przedmiotu sporu wynosiła powyżej 50.000 zł. W oparciu o tak sformułowane zarzuty domagał się zmiany wyroku w pkt I poprzez oddalenie powództwa także w tym zakresie, zmiany wyroku w pkt IV poprzez obciążenie tymi wydatkami (w tym kosztami uzupełniającej opinii biegłego) solidarnie powodów, ewentualnie – w razie nieuznania apelacji pozwanego 1., bądź uznania jej tylko częściowo – o obciążenie stron postępowania tymi wydatkami w stosunku, w jakim strony wygrały sprawę, zasądzenia solidarnie od powodów na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości dwukrotnego minimalnego wynagrodzenia przewidzianego w § 6 pkt 6 Rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie, tj. w wysokości 7.200 zł za postępowanie przed Sądem I instancji oraz na podstawie § 6 pkt 5 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 w/w Rozporządzenia w wysokości 2.400zł za postępowanie przed Sądem II instancji. Ponadto, na podstawie art. 380 k.p.c. wnosił o rozpoznanie przez Sąd II instancji postanowienia Sądu I instancji wydanego na rozprawie w dniu 17.02.2014 r. dopuszczającego dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy na okoliczność treści w nich zawartych w stosunku do folderu „Kompleksowe rozwiązania na każdy dach’’ oraz o zmianę tego postanowienia poprzez oddalenie dowodu z folderu „.Kompleksowe rozwiązania na każdy dach” przez Sąd II instancji na podstawie art. 382 k.p.c Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja jest w dużej części zasadna. Pozwany sformułował bardzo dużo zarzutów, które w istocie dadzą się sprowadzić do dwóch: 1.nieprawidłowego ustalenia, ze strony w ogóle łączyła umowa gwarancji, w sytuacji, gdy bezspornie powodowie nie otrzymali dokumentu gwarancji, ewentualnie 2. nieprawidłowego ustalenia warunków udzielonej gwarancji i błędnego przyjęcia, że pozwany nie wykonał lub nienależycie wykonał obowiązki wynikające z udzielonej gwarancji. Pierwszy z tych zarzutów Sąd Okręgowy uznaje za chybiony, podzielając w tym względzie ustalenia i wnioski Sądu Rejonowego i przyjmując je za własne. Prawdą jest, że sprzedawca nie wręczył powodom dokumentu gwarancyjnego (bezsporne). Niemniej całokształt okoliczności faktycznych, prawidłowo ustalonych przez Sąd Rejonowy sprzeciwia się przyjęciu, że taka gwarancja nie została udzielona. Po pierwsze bowiem w okresie nabywania dachówki przez powodów pozwany przyjął taką praktykę, że druki gwarancji były udostępniane dystrybutorom, którzy z kolei wręczali je nabywcom lub tylko informowali nabywców o ich treści. Od kilku lat natomiast praktyka ta jest taka, że warunki gwarancji są jedynie dostępne na stronie internetowej pozwanego (zeznania R. R.k. 243-246). Idąc tokiem rozumowania pozwanego i dokonując ścisłej wykładni przepisu art. 577§1kc (w brzmieniu obowiązującym w dacie zakupu) należałoby przyjąć, że pozwany, mimo opracowania i publikowania warunków gwarancji, w rzeczywistości nie udziela jej nabywcom swoich produktów. Jest to teza absurdalna. O tym, że pozwany- mimo niedoręczania druków- w rzeczywistości udziela (i udzielał) klientom gwarancji na swoje wyroby świadczą bezspornie zeznania innych nabywców jego produktów (T. L.k. 365, R. D.k. 395, L. C.k. 474). Wszyscy oni nabyli dachówkę wyprodukowaną przez pozwanego, żaden nie otrzymał dokumentu gwarancji, a pozwany rozpatrzył ich reklamacje oparte o gwarancję dysponując jedynie dowodami zakupu. Podobnie było w przypadku powodów, od których pozwany wymagał jedynie przedstawienia dowodu zakupu, a nie karty gwarancyjnej. Nawet w pierwszej fazie niniejszego procesu, w odpowiedzi na pozew (k. 70-71) pozwany domagał się oddalenia powództwa nie kwestionując faktu udzielenia powodom gwarancji, a zarzucając jedynie, że prawidłowo wywiązał się ze swoich obowiązków gwaranta. Oznacza to, zdaniem Sądu Okręgowego, że gwarancja udzielana przez pozwanego w praktyce przybiera postać umowy przez przystąpienie- pozwany opracowuje warunki gwarancji, publikuje je lub udostępnia dystrybutorom, a nabywca kupując jego wyroby per facta concludenta przystępuje także do umowy gwarancji. Gwarancja ta jest udzielana generalnie wszystkim nabywcom produktów pozwanego adhezyjnie do umowy sprzedaży, nie zaś indywidualnie poszczególnym klientom. Taka konstrukcja, zdaniem Sądu Okręgowego, nie jest sprzeczna z brzmieniem art. 577kc. Drugą kwestią jest ustalenie warunków gwarancji udzielonej powodom na kupione przez nich produkty pozwanego. Sąd Rejonowy w uzasadnieniu skarżonego wyroku popadł w sprzeczności przyjmując raz, że gwarancja udzielana była na 10 lat, w czasie których pozwany wymieniał wadliwy towar, a dodatkowo w okresie pierwszych pięciu lat od zakupu pokrywał również koszty ułożenia nowego dachu (str. 13 uzasadnienia k. 649, str. 14 k. 650), drugi raz, że okresy te wynosiły odpowiednio 20 i 5 lat (str. 14 uzasadnienia k. 650 in fine), a wreszcie, że „ warunki gwarancji w dacie zakupu przewidywały okres gwarancji 20 lat na dachówkę, kiedy to firma udostępniała materiał, który klient mógł odebrać po pozytywnym rozpatrzeniu reklamacji z miejsca wskazanego przez producenta. Nadto w okresie pierwszych 10 lat od daty zakupu, firma pokrywała koszty robocizny związanej z wymiana dachówki”(str. 15 uzasadnienia k. 651). Pozwany do odpowiedzi na pozew załączył dokument gwarancyjny przewidujący, że w okresie 5 lat od zakupu pozwany wymienia wadliwe dachówki i ponosi koszty ponownego układania dachu, a przez 10 lat wymienia wadliwe dachówki- z siedziby zakładu (k.74). Dokument ten odwołuje się do normy (...)obowiązującej według ustaleń Sądu Rejonowego do 2002r. Takie same warunki gwarancji przedstawili w swoich zeznaniach inni klienci pozwanego, którzy dokonali nabycia w czasie zbliżonym do powodów (T. L.k. 365, R. D.k. 395, L. C.k. 474). Według takich też warunków została rozpatrzona reklamacja powodów. Nie ma w materiale dowodowym sprawy danych pozwalających ustalić inne warunki udzielonej powodom gwarancji. W szczególności podstaw takich nie daje folder reklamowy „Kompleksowe rozwiązania na każdy dach”(k. 551), który powstał już po zakupie dachówek przez powodów (w 2002r), stanowi jedynie materiał reklamowy skierowany do potencjalnych dystrybutorów, a nie klientów indywidualnych, a przede wszystkim nie wskazuje jasno i bezpośrednio obowiązków gwaranta (i uprawnień nabywcy) w sposób pozwalający ustalić treść gwarancji. Ogólny zapis o 20- letniej gwarancji i dodatkowo 10-letniej na mrozoodporność nie jest wystarczający do ustalenia wzajemnych uprawnień i obowiązków gwaranta i nabywcy towaru. Dodatkowo w dacie nabywania przez powodów przedmiotowych dachówek
2003r. Niemniej w rozumieniu tego przepisu elementem koniecznym oświadczenia gwarancyjnego jest określenie obowiązków gwaranta w razie niegodności towaru z właściwościami określonymi w zapewnieniu, pod którym należy przyjąć konkretne wskazanie działań, które zostaną podjęte w razie wystąpienia okoliczności objętej gwarancją, np. naprawa bądź wymiana towaru, w ten sposób, aby na tej podstawie można skonkretyzować treść uprawnienia kupującego, które może być określone wyraźnie bądź właśnie stanowić korelat obowiązków gwaranta. Podobne rozwiązanie zostanie wprowadzone do treści art. 577§1kc z dniem 25 XII 2014r na mocy art. 44 pkt.27 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta, jednak także w tym wypadku nowy przepis art. 577 1§2kc będzie wymagać, by oświadczenie gwarancyjne wskazywało uprawnienia przysługujące w razie stwierdzenia wady. W tym stanie, skoro powodowie zgłosili reklamację dachówek już po upływie 5 lat od zakupu ( a przed upływem lat 10), mogli się skutecznie domagać jedynie wymiany wadliwych dachówek z odbiorem z siedziby pozwanego. Na pozwanym ciążył zaś obowiązek rozpatrzenia reklamacji, a po stwierdzeniu jej zasadności zaoferowanie powodom niewadliwych dachówek. Takim obowiązkom gwarancyjnym pozwany w całości sprostał. Nie było sporne między stronami, że powód do reklamacji załączył tylko jedną fakturę zakupu, mimo to początkowo pozwany zaproponował wymianę większej ilości dachówek niż wykazana w tej fakturze. Ostatecznie jednak reklamacja została załatwiona w ten sposób, że pozwany przyznał powodom dachówki na cały dach budynków mieszkalnego i gospodarczego (zeznania R. R. k 243 i n., pisma pozwanego k. 277, k. 527v, k. 533, k.546v, k. 580, pismo powodów k. 115). Powodowie nie przyjęli tego świadczenia, gdyż domagali się, by pozwany pokrył także koszty wymiany dachu, mimo, że takie żądanie już im nie przysługiwało. Dodatkowo w trakcie procesu nie wyrazili zgody na przyjęcie dachówek (...) (produkowanych zamiast kupionych przez powodów S.), mimo, że te dachówki stanowią ekwiwalent posiadanych przez powodów, a nadto ich zastosowanie pozwala na zachowanie dotychczasowego łacenia dachu. Nota bene, biegła K. Ś. w opinii przyjęła, że naprawa dachu powodów nastąpi właśnie poprzez położenie dachówek (...) jako wyrobu spełniającego standardy jakości. Skoro więc pozwany uwzględniając w istocie reklamację powodów zaoferował im wymianę wszystkich kupionych dachówek i, mimo zaprzestania produkcji, zabezpieczył w swoim magazynie odpowiednią ich ilość, to należy stwierdzić, że prawidłowo wykonał swoje obowiązki gwaranta, skutkiem czego był brak możliwości przejścia na reżim odpowiedzialności kontraktowej przewidzianej w przepisach art. 471 in. kc. Wobec powyższego Sąd Okręgowy na podstawie art. 386§1kpc zmienił zaskarżony wyrok w punkcie I i oddalił powództwo. Przegranie sprawy przesz powodów uzasadnia zaś obciążenie ich całością kosztów sądowych (art. 113 ust.1 ustawy z 28 VII 2005r o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 98§1kpc), o czym Sąd Okręgowy orzekł zmieniając punkt IV zaskarżonego wyroku. Powodowie są także obowiązani zwrócić pozwanemu poniesione koszty procesu (zmiana punktu III) w oparciu o przepis art. 98§1kpc, art. 99kpc w zw. z §6 pkt.6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 IX 2002r w sprawie opłat za czynności radców prawnych…. Jednocześnie Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do postulowanego zwiększenia stawki zastępstwa procesowego pozwanego, gdyż niniejsza sprawa ma charakter typowy, a nakład pracy pełnomocnika pozwanego nie był nadmierny. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98§
art.99kpc w zw. z § 12 ust.
pkt.5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 IX 2002r w sprawie opłat za czynności radców prawnych….zasądzając zwrot 1200zł kosztów zastępstwa procesowego i 1592zł opłaty od apelacji. SSO. M. Kośka SSO T. Kołbuc SSO B. Dziewięcka
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.