IX Ka 1827/13

(1)oskarżonego o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 31 lipca 2013 roku sygn. akt IX K 1104/11 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonego K. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa kwotę 620 (sześćset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. Sygn. akt IXKa 1827)13 UZASADNIENIE K. S.

(1)oskarżony został o to, że w okresie od lipca 2008 roku daty bliżej nieustalonej do 14 grudnia 2009 roku w (...) koło W. oraz w K. wielokrotnie działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu doprowadził małoletnią poniżej 15 lat A. M. do poddania się innej czynności seksualnej i obcowania płciowego oraz od przełomu sierpnia i września 2009 roku daty bliżej nieustalonej do obcowania płciowego poprzez odbywanie pełnego stosunku z w/w małoletnią A. M., tj. o przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12k.k. Sąd Rejonowy w Kielcach wyrokiem z dnia 31 lipca 2013 roku orzekł : w ramach zarzutu aktu oskarżenia oskarżonego K. S.

(1)uznał za winnego tego, że w okresie od lipca 2008 roku daty bliżej nieustalonej do 13 grudnia 2009 roku w G. koło W. oraz w K., w bliżej nieustalonych datach, wielokrotnie, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i w krótkich odstępach czasu, doprowadził małoletnią poniżej 15 lat A. M. do poddania się innej czynności seksualnej poprzez dotykanie jej piersi oraz narządów płciowych, obcował płciowo z małoletnią poniżej 15 lat A. M. poprzez odbywanie z nią stosunków oralnych, zaś od przełomu miesiąca sierpnia i września 2009 roku daty bliżej nieustalonej obcował płciowo z małoletnią poniżej 15 lat A. M. poprzez odbywanie z nią pełnych stosunków płciowych, co stanowi przestępstwo z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 200 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienie wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej w punkcie I wyroku wobec oskarżonego K. S.

(1)kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 4 lata. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. w zw. z art. 33 § 1 i 3 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. S.

(1)karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 30 złotych. Na podstawie art. 39 pkt 2a k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego K. S.

(1)środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności związanej z wychowywaniem, edukacją małoletnich i opieką nad nimi na okres 10 lat . Na podstawie art. 63 § 2 k.k. na poczet orzeczonego zakazu zaliczył okres stosowania wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci nakazu powstrzymania się od działalności związanej z opieką i nadzorem nad dziećmi i młodzieżą od dnia 20 lipca 2011 roku. Na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej w punkcie III wyroku wobec oskarżonego K. S.

(1)kary grzywny zaliczył okres jego zatrzymania w dniach 19 lipca 2011 roku i 20 lipca 2011 roku i uznał karę grzywny za wykonaną do wysokości 4 stawek dziennych . Na podstawie art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego K. S.

(1)na rzecz oskarżycielki posiłkowej A. M. kwotę 4.700 złotych tytułem zwrotu wydatków związanych z ustanowieniem w sprawie pełnomocnika z wyboru. Na podstawie art. 626 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k. zasądził od oskarżonego K. S.

(1)na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w Kielcach) kwotę 3.125,48 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 600 złotych tytułem opłat od orzeczonych kar. Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego K. S.

(1), który zaskarżył wyrok w całości i zarzucił rozstrzygnięciu - naruszenie prawa procesowego, a to art. 4 kpk, art. 5 § 2 kpk , art. 7 kpk poprzez dowolne i nieobiektywne przyjęcie jakoby zeznania świadków A. M., M. M., A. S., M. G., A. J. były całkowicie wiarygodne i wskazujące na winę oskarżonego, skoro ci świadkowie poza pokrzywdzoną wiedzę o zdarzeniach mają tylko i wyłącznie od A. M., która w trakcie tej sprawy relacjonowała zdarzenia odmienne i zdobyła się nawet na pomówienie innej osoby o czyn karalny, nie branie pod uwagę opinii biegłych psychologów M. D. i E. B.

(1)pomimo iż wskazywały one na możliwość manipulowania przez pokrzywdzoną faktami i osobami, stwierdziły u niej możliwość nadawania innego znaczenia faktom czy też przeinaczania faktów, nielogiczne tłumaczenie przez Sąd iż pokrzywdzona pomniejszała swą rolę w związku z oskarżonym jakimś lękiem przed „społecznym odbiorem jej osoby”, skoro świadkowie wyraźnie zeznawali na temat jej prowadzenia się i to jej nie przeszkadzało jak ją odbierają koledzy, koleżanki, wychowawcy, a pomimo tego jest dla Sądu całkowicie wiarygodne, nie branie pod uwagę poważnych wątpliwości co do faktu, że do zarzucanych czynów podczas obozu w Goreniu w ogóle doszło, na co wskazują zeznania innych świadków np. W. G., nieujawnienie wielu środków dowodowych korzystnych dla oskarżonego, sprzeczne z logiką i doświadczeniem życiowym tłumaczenie sprzeczności w zeznaniach pokrzywdzonej co do jej relacji zdarzeń innym osobom. - nie ustalenie kiedy miało dochodzić do kontaktów w mieszkaniu oskarżonego czy po obozie w G. czy w S. jak sama o tym mówi na k- 34 i 369 pokrzywdzona oraz wskazuje dokument z k-24, co ma znaczenie dla oceny czasookresu popełnienia czynu. – naruszenie art.l§2 kk poprzez uznanie jakoby czyn oskarżonego cechował się „szczególnie wysokim stopniem społecznej szkodliwości czynów” i branie na udowodnienie tej okoliczności przesłanek będących dyspozycją przepisu art. 200§1 kk, albowiem z istoty tego przepisu wynika, iż takich czynów może dopuścić się tylko osoba pełnoletnia. – sprzeczność pomiędzy uzasadnieniem, a treścią wyroku i naruszenie treści art.200§l kk poprzez przyjęcie w treści wyroku znamiona „doprowadza”, choć z uzasadnienia Sądu wynika , że to małoletnia zupełnie dobrowolnie dążyła do spotkań z oskarżonym i dobrowolnie poddawała się czynnościom seksualnym i w tej sytuacji znamię „doprowadza” jest zupełnie bezzasadnie użyte, bo to sprawca ma być inicjatorem karalnych zachowań, a tak w niniejszej sprawie nie było, - rażącą surowość orzeczonego okresu warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności oraz orzeczonego zakazu pracy z młodzieżą na okres aż 10 lat . a w konsekwencji: błędy w ustaleniach faktycznych skutkujące przyjęcie winy oskarżonego i mając powyższe na uwadze wniósł o : uchylenie zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie w wypadku nie uwzględnienia powyższego wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania wobec K. S.

(1)na zasadzie art. 17§1 pkt.3 kpk w zw. z art. 1§2 kk , a w wypadku nieuwzględnienia także i tego wniosku, o złagodzenie orzeczonych kar w postaci okresu warunkowego zawieszenia do lat 2 oraz orzeczenie zakazu pracy z młodzieżą na okres do 5 lat. Nadto skarżący w trybie art. 452§2kpk wniósł o uzupełnienie przewodu sądowego: poprzez zaliczenie w poczet dowodów szkicu sytuacyjnego obozu w G., zdjęć wartowni i obozu z widokiem namiotów w tym stołówki, w których miało dojść do molestowania oraz przesłuchanie uzupełniające świadków W. S. i M. S. jako uczestników tego obozu i autorów szkicu oraz zdjęć albowiem dowody te wskazują, że wartownia i stołówka są doskonale widoczne ze wszystkich stron obozu i przebywanie tam osób jest zawsze zauważalne dla nieokreślonej liczby osób, ponadto konstrukcja wartowni wręcz uniemożliwia ukrycie się jakiejkolwiek osoby, a okoliczności te nie były w ogóle wyjaśnione przez Sąd I instancji, a także poprzez zaliczenie w poczet dowodów w sprawie k-24 akt, czyli dokumentu zwanego „zawiadomieniem” na okoliczność czasookresu trwania czyn karalnego oraz przesłuchanie na tę okoliczność J. K., jakie informacje o rzekomym czynie uzyskał od pokrzywdzonej, o dopuszczenie jako dowodu w sprawie k – 214 - 216 gdzie znajdują się na płytce CD bilingi rozmów i sms-ów od pokrzywdzonej między innymi do oskarżonego w dacie od 27 października 2009 roku do dnia 14 grudnia 2009 , na okoliczność ilości i częstotliwości kontaktów telefonicznych pomiędzy stronami. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja wniesiona przez obrońcę oskarżonego K. S.

(1)okazała się oczywiście bezzasadna, co oznacza, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów w niej podniesionych , jak też wniosków końcowych. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również uchybień, które należało uwzględniać z urzędu. . Kwestionując rozstrzygnięcie Sądu I instancji obrońca oskarżonego wskazał na naruszenie , w zakresie oceny przeprowadzonych dowodów , szeregu zasad określonych w art. 4, 5§2, 7 kpk tj. gwarantujących oskarżonemu bezstronny i obiektywny proces , które to uchybienia doprowadziły do błędnych , w ocenie skarżącego , ustaleń faktycznych i przypisania oskarżonemu popełnienia czynu z art. 200§1kk w zw. z art.12kk sprzecznie z rzeczywistą wymową dowodów przeprowadzonych w toku niniejszego procesu . Wbrew jednak wywodom apelacji , analiza dowodów przeprowadzonych przez Sąd Rejonowy oraz pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzą do wniosku , że Sąd ten w sposób wnikliwy , wszechstronny rozważył wszystkie dowody oraz okoliczności ujawnione w toku rozprawy i na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne . Rzeczywiście Sąd I instancji ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie poczynił przede wszystkim w oparciu o zeznania pokrzywdzonej A. M. oraz świadków M. M., A. S., M. G. oraz A. J. , a także opinię sądowo psychologiczną sporządzoną przez biegłą E. B.

(1), uznając jednocześnie, iż wyjaśnienia oskarżonego K. S.

(1), zaprzeczającego popełnieniu jakiegokolwiek przestępstwa , są niewiarygodne . Wbrew jednak zarzutom apelacji obrońcy oskarżonego nie świadczy to o tym , iż ocena dowodów dokonana została przez Sąd Rejonowy w sposób jednostronny , czy wybiórczy. Stanowi natomiast naturalną konsekwencję konieczności wyboru wersji zdarzeń przedstawianych w toku procesu przez poszczególne strony , w sytuacji, gdy w sposób ewidentny różnią się między sobą , poprzedzoną szczegółową i wszechstronną analizą wszystkich dowodów, przedstawioną w pisemnych motywach wyroku . Jak słusznie wskazał Sąd I instancji kluczowym dowodem w niniejszej sprawie były zeznania pokrzywdzonej A. M. i w zasadzie od oceny ich wiarygodności zależało rozstrzygnięcie sprawy . Wagę powyższego dowodu , a także konieczność jego szczegółowej i wnikliwej analizy w kontekście pozostałych przeprowadzonych w sprawie dowodów dostrzegł Sąd Rejonowy . Jak wynika z pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji bardzo dokładnie przeanalizował zeznania pokrzywdzonej A. M. , zestawiając je z zeznaniami świadków M. M., A. S., M. G. oraz A. J. , uwzględniając przy tym wnioski opinii psychologicznej dotyczącej pokrzywdzonej . Tak przeprowadzona analiza , szczegółowo zresztą przedstawiona w uzasadnieniu, powoduje , iż podzielić należy pogląd , iż zeznania pokrzywdzonej są wiarygodne. A. M. była kilkakrotnie słuchana w toku postepowania , jej zeznania, jak to słusznie zauważył Sąd Rejonowy , cechowały się konsekwencją , stanowczością, szczegółowością w opisie zachowań oskarżonego . Przy czym przeprowadzone dowody nie dały podstaw do wnioskowania, iż pokrzywdzoną, poza chęcią ujawnienia przestępstwa , kierowały jakieś inne bliżej nieokreślone cele o których wspominał oskarżony w wyjaśnieniach , a które również bliżej nie precyzując w apelacji sugerował obrońca. Wręcz przeciwnie zeznania M. G. , a w dalszej kolejności A. J. i M. M. wprost wskazują, iż ujawnienie przestępstwa przez A. M. nastąpiło spontanicznie, w trakcie rozmowy z kolegą , przy czym co warto także podkreślić ponad półtora roku po zakończeniu znajomości z oskarżonym K. S.

(1). Obrońca w apelacji wskazuje, iż zeznania pokrzywdzonej pozostają wewnętrznie sprzeczne , a w niektórych fragmentach także sprzeczne z dowodami wiarygodnymi . Warto w tym miejscu zauważyć , że Sąd Rejonowy orzekając w niniejszej sprawie miał na względzie wagę zeznań pokrzywdzonej , a lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku przekonuje o tym, iż zachował oceniając ten dowód należytą ostrożność, w istocie zaś ustosunkował się do wskazanych w uzasadnieniu apelacji rozbieżności, czy sprzeczności relacji A. M. . Wbrew wywodom skarżącego Sąd orzekający nie pozostał w tej kwestii bezkrytyczny . I tak dostrzeżono okoliczność, iż pokrzywdzona w zeznaniach składanych w toku postepowania przygotowawczego nie wskazała, że w czasie zdarzenia w obozie w G. kiedy pełniła wartę , a oskarżony do niej przyszedł ubrany był w kurtkę strażacką . Powyższe podała dopiero na rozprawie . Jednak jak to słusznie wskazał Sąd Rejonowy pokrzywdzona nie była pytana na temat szczegółów ubioru oskarżonego , natomiast już w pierwszych zeznaniach wskazała, że poszedł się przebrać w cywilne ubrania . Obrońca oskarżonego bliżej nie precyzuje jakie znaczenie ma powyższa okoliczność , zwłaszcza, że K. S.

(1)także w pierwszych swoich wyjaśnieniach (k. 74) przyznał przecież , że spotkał się z pokrzywdzoną kiedy pełniła wartę , a więcej , że mogło być tak, że „ O. się do mnie przytulała” . Sąd Rejonowy ustalił , iż w czasie usuwania skutków burzy na obozie ubrany był w kurtkę strażacką na podstawie zeznań świadków A. R., K. H., P. M.. Kolejną okolicznością powołana przez obrońcę , a mająca świadczyć o niewiarygodności zeznań A. M. jest to, iż w toku postepowania przygotowawczego wskazała, iż współżycie rozpoczęła z P. L. co miało mieć miejsce na obozie w lipcu 2009r. , w późniejszych zaś relacjach wskazała odmiennie, iż w rzeczywistości miało to miejsce na obozie we W. z przygodnie poznanym mężczyzną . Taka zmiana zeznań w ocenie skarżącego świadczyła to tym, iż pokrzywdzona manipuluje faktami , co także ma miejsce w przypadku opisu zachowania K. S.

(1)wobec niej. Zauważyć jednak należy, iż pokrzywdzona składając zeznania w niniejszej sprawie miała 16 lat , młody wiek, a co za tym idzie niepełna dojrzałość i świadomość w zakresie znajomości prawa , a w szczególności konsekwencji składanych oświadczeń , powodują, że wskazania przez A. M. P. L. jako tego z którym rozpoczęła inicjację seksualną , nie można oceniać stosując dokładnie te same kryteria co w przypadku osoby dorosłej , a to zdaje się sugerować obrońca w apelacji. Oczywiście uniwersalną pozostaje zasada , że zeznania powinny być zgodne z prawdą , jednakże o ile wobec osoby dorosłej należy wymagać , by już w chwili ich składania miała świadomość konsekwencji zeznawania nieprawdy , o tyle uwzględniając ową niedojrzałość pokrzywdzonej wynikającą choćby z wieku należy powziąć wątpliwości, czy wskazując P. L. przewidywała owe konsekwencje . Otóż wprost z zeznań M. M. wynikało, iż córka pytała ją już po złożeniu zeznań właśnie o ten fakt . Po tym zaś jak uświadomiła jej konsekwencje karne grożące P. L. A. M. stwierdziła, iż zeznania w tym zakresie musi sprostować . O zmianie zeznań przez pokrzywdzoną zdecydowało zatem to, że uświadomiła sobie na jak poważne skutki prawne naraziła ona P. L. poprzez swoje zeznania, w sytuacji kiedy nie pozostawały zgodne z prawdą , a nie jak zdaje się sugerować obrońca w apelacji celowa manipulacja faktami. Co istotne jednak pokrzywdzona zdobyła się na to by przyznać , iż w tym zakresie nie mówiła prawdy , natomiast w przypadku opisu zachowań oskarżonego zeznań nie zmieniła , pozostała konsekwentna i stanowcza pomimo, że już w toku postępowania uświadamiała sobie konsekwencje grożące K. S.

(1), a także pomimo niewątpliwie trudnej sytuacji w jakiej się znalazła , co przecież wprost wynika z opinii biegłych psychologów , że w związku z toczącym się postępowaniem występowały u niej zaburzenia depresyjne. Zebrane dowody , w tym opinia psychologiczna nie uzasadniają twierdzenia, iż treść zeznań pokrzywdzonej świadczy o tym, iż kierując się bliżej nieokreślonym motywem bezpodstawnie obciążała oskarżonego . Podkreślana w apelacji okoliczność, iż biegłe psycholog M. D. i E. B.

(2), biorąc pod uwagę wyżej wskazany nieprawdziwy fakt związany z P. L. , wskazały na możliwość manipulowania przez pokrzywdzoną faktami , jednakże równocześnie podały, iż A. M. jest osobą niedojrzałą emocjonalnie i powodem takich oświadczeń była obawa przed społecznym odbiorem jej osoby . Wnioski opinii biegłych psycholog przeczą zatem sugestiom skarżącego jakoby pokrzywdzona była pozbawioną skrupułów manipulatorką , nie dostrzega bowiem obrońca tej części opinii w której zostało wskazane , iż z psychologicznego punktu widzenia zeznania pokrzywdzonej bazują na adekwatnych przeżyciach . W tym miejscu zauważyć należy, iż Sąd Rejonowy nie pozostał bezkrytyczny wobec relacji A. M. , powołana wyżej opinia psychologiczna , w tym też odnosząca się do oceny osobowości pokrzywdzonej pozwoliła na zakwestionowanie tej części relacji w których minimalizowała swój udział i swoją rolę w zdarzeniach z udziałem oskarżonego. Słusznie Sąd Rejonowy wskazał, iż nie polegają na prawdzie te twierdzenia , iż nie była związana uczuciowo z oskarżonym, nie miała woli uczestniczenia w spotkaniach z nim , nie potrafiła jednak się temu sprzeciwić jako sprzeczne z wynikającymi z opinii psychologicznej cechami jej osobowości . Uwzględniając natomiast ujawnione w sprawie okoliczności uznać należy, iż w istocie uległa ona młodzieńczemu zafascynowaniu oskarżonym , a odmienne twierdzenia w tym zakresie składane w toku postępowania wynikają właśnie z lęku przed negatywnym odbiorem jej osoby. Przeciwne argument skarżącego w tym zakresie opierają się jedynie na zeznaniach świadków przytaczających plotki na temat pokrzywdzonej , czy opisanym przez świadka K. S.

(2)incydencie , kiedy A. M. na jednym z obozów harcerskich została przez nią złapana poza terenem obozu sam na sam z chłopakiem. Wbrew zatem wywodom apelacji obrońcy wskazane wyżej dowody w pełni pozwalały Sądowi Rejonowemu na poczynienie ustaleń faktycznych odnośnie popełnienia przez K. S.

(1)czynu art. 200§1kk w zw. z art.12kk . Nie można zgodzić się z tymi argumentami w których wskazuje obrońca , iż Sąd Rejonowy bezpodstawnie uznał wyjaśnienia oskarżonego za niewiarygodne. K. S.

(1), co prawda konsekwentny był w zaprzeczaniu popełnieniu przestępstw, jednak jego relacje pozostawały w ewidentnej sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonej oraz pozostałymi wskazanymi dowodami . W takiej sytuacji trafnie Sąd Rejonowy uznał, iż wyjaśnienia oskarżonego nie mogą stanowić podstawy ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Odnosząc się natomiast do wskazanej w apelacji interpretacji zamienia przestępstwa z art. 200§1kk tj. „ doprowadzenia małoletniej do poddania się lub wykonania czynności seksualnej „, w kontekście ustalonej okoliczności , iż pokrzywdzona dobrowolnie czynności seksualne podejmowała z oskarżonym , to zdaje się obrońca nie zauważać faktu , iż nowelizacja art. 200kk, dokonana ustawą z dnia 18 marca 2004 r. (Dz. U. Nr 69, poz. 626), która weszła w życie 1 maja 2004 r., wprowadziła istotną zmianę znamion czasownikowych, wprowadzając obok znamienia "doprowadzenia" także obiektywnie pojmowane "dokonanie" czynności seksualnych z małoletnim. Obecnie więc karany jest każdy, kto opisanych w art. 200kk czynności seksualnych się dopuścił. Nie jest więc ważne, z czyjej inicjatywy nastąpiła czynność seksualna i kto był w niej aktywny, co należycie eksponuje przedmiot ochrony, jakim jest niedopuszczenie do demoralizacji seksualno-obyczajowej osoby małoletniej, a zgoda pokrzywdzonego nie ma znaczenia dla bytu przestępstwa z art. 200 § 1 i 2 [por. wyrok SN z dnia 14 lipca 1988 r., II KR 163/88]. Podsumowując tą część rozważań, stwierdzić należy , że wina oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów została należycie wykazana w toku procesu . Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy nie wykazuje błędów logicznych , jak też nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów zakreślonych w art. 7kpk. Odnosząc się natomiast do kary , stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy wymierzając K. S.

(1)karę 2 lat pozbawienia wolności kierował się dyrektywami jej wymiaru określonymi w art. 53kk , które w sposób prawidłowy ocenił . Zgodzić należy się , iż stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu są znaczne . Wynika to przede wszystkim z rodzaju naruszonego dobra , jakim jest obyczajność i prawidłowy rozwój psychofizyczny i moralny osoby małoletniej , a także ze sposobu i okoliczności popełnienia tego czynu , który był działaniem przemyślanym, rozciągniętym w czasie. Słusznie również Sąd Rejonowy wskazał, iż K. S.

(1)popełnił przestępstwo wobec pokrzywdzonej dla której winien być opiekunem i wychowawcą w ramach organizacji harcerskiej . Dlatego też orzeczone kary pozbawienia wolności oraz grzywny uznać należy za adekwatne i sprawiedliwe. Podzielić należy również stanowisko Sądu Rejonowego, iż wobec K. S.

(1)zachodziły podstawy do warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy w tym zakresie prawidłowo przeanalizował dotychczasowy tryb życia oskarżonego oraz jego niekaralność. Nie można uznać, by okres 4 lat próby był okresem zbyt surowym. Biorąc pod uwagę sposób i okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, uznać należy, iż dość długi okres próby pozwoli na ocenę , czy K. S.

(1)wyciągnął właściwe wnioski ze skazania . Nie można również podzielić poglądu obrońcy, iż orzeczony wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności związanej z wychowywaniem, edukacją małoletnich i opieką nad nimi na okres 10 lat jest zbyt surowy. K. S.

(1)czynu dopuścił się przestępstwa pozostającego w bezpośrednim związku z wykonywaną przez niego funkcją instruktora organizacji harcerskiej , której celem jest wychowywanie i kształcenie młodzieży w duchu szczególnych wartości moralnych. Podjął wobec małoletniej pokrzywdzonej zachowania seksualne , mimo, iż powinien ją wychowywać i opiekować się nią , wobec czego wykazał, iż należy odizolować go od pracy z dziećmi i młodzieżą , jako osoby, która nie daje gwarancji ich bezpieczeństwa . Orzeczony okres środka karnego , dość długi będzie wystarczający do osiągnięcia wobec niego celów prewencyjnych. Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd Okręgowy na podstawie art. 437§1kpk orzekł jak w wyroku . Na podstawie art. 636§1kpk i art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dn. 23.06.1973r. ( Dz. U. z 1983r. nr 49 poz.223 ze zmianami ) Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 620 złotych tytułem kosztów sądowych w postepowaniu odwoławczym , na którą to kwotę złożyło się : 300 zł opłat od orzeczonej kary pozbawienia wolności, 300 zł opłaty od kary grzywny i 20 zł ryczałtu z tytułu doręczenia pis sądowych w postepowaniu odwoławczym . SSO Krzysztof Sójka SSO Ewa Opozda – Kałka SSO Aleksandra Babilon – Domagała