VI Ka 506/14

Sygn. akt VI Ka 506/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Klara Łukaszewska (spr.) Sędziowie SR del. do SO Dariusz Kliś SO Waldemar Masłowski Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014r. sprawy R. K. oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II K 873/13 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok wobec oskarżonego R. K. uznając apelację obrońcy oskarżonego za oczywiście bezzasadną, II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. K. kwotę 516,60 zł w tym 96,60 zł podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu w postępowaniu odwoławczym, III. zwalnia oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 506/14 UZASADNIENIE R. K. został oskarżony o to, że w dniu 14 marca 2011 roku w J., działając z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej poprzez wprowadzenie w błąd co do swoich możliwości płatniczych, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 18.000 złotych K. P. w ten sposób, że zawarł z K. P. umowę pożyczki bez zamiaru wywiązania się z niej, czym działał na szkodę K. P., przy czym czynu tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z dnia 17 II 2002 roku sygn. akt V K 1540/01 za czyny z art. 286 § 1 k.k. i inne na karę łączną 4 lat pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 4 IV 2001 roku do 31 I 2002 roku i od 18 VIII 2003 roku do 20 X 2006 roku i przed upływem 5 lat od odbycia kary, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz o to, że w dniu 20 lipca 2011 roku w J. w Wydziale Komunikacji Urzędu Miasta jako współwłaściciel samochodu osobowego marki S. nr rej. (...) w celu uzyskania wtórników dowodu rejestracyjnego serii (...) (...) oraz karty pojazdu serii(...)/ (...) przed uprawnionym pracownikiem złożył fałszywe oświadczenie że dokumenty uległy całkowitemu spaleniu poprzez świadome i celowe zatajenie faktu przekazania dowodu rejestracyjnego serii (...) (...) oraz karty pojazdu serii (...)/ (...) K. P., tj. o czyn z art. 233 § 6 k.k. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie sygn. akt II K 873/13: I. oskarżonego R. K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 1 części wstępnej wyroku przy przyjęciu, iż był on wcześniej skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Poznaniu z 17 VII 2002 roku w sprawie V K 1540/01, za czyn z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbywał w ramach kary łącznej orzeczonej tym wyrokiem w okresie od 18 VIII 2003 roku do 20 X 2006 roku, to jest występku z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 286 § 1 k.k., wymierzył mu karę 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności; II. uniewinnił oskarżonego R. K. od popełnienia zarzucanego mu czynu, opisanego w punkcie 2 części wstępnej wyroku; III. na podstawie art. 230 § 2 k.p.k., zwrócił Prezydentowi Miasta J. dowód rejestracyjny, znajdujący się w aktach sprawy na k. 102 oraz Urzędowi Miasta w Z. kartę pojazdu, znajdującą się w aktach sprawy na k. 102; IV. na podstawie art. 630 k.p.k. stwierdził, iż wydatki postępowania związane z oskarżeniem w części uniewinniającej ponosi Skarb Państwa; V. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił oskarżonego od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa przypadających od niego kosztów sądowych; VI. na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 V 1982 roku prawo o adwokaturze oraz § 14 ust. 2 pkt 1 i § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 IX 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. Ł. K. 576 złotych wraz z kwotą 125,58 złotych jako podatek VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony oskarżonego z urzędu. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego, który zarzucił na podstawie art. 427 § 2 kpk w zw. z art. 438 pkt. 3 kpk błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu przez sąd, iż R. K. w dniu zawarcia umowy pożyczki z K. P. wprowadził go w błąd co do swoich możliwości płatniczych, oraz że działał z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, podczas gdy dowody z zeznań świadków prowadzą do wniosków przeciwnych. Stawiając powyższy zarzut wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego jest niezasadna i to w stopniu oczywistym. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien wykazywać nieprawidłowości w rozumowaniu sądu, a nie tylko przeciwstawiać możliwość odmiennej oceny dowodów. Wszak to zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może być wywodzony z błędnej oceny materiału dowodowego, a nie odwrotnie. (por. wyrok SA w Katowicach z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 120/09, Prok. I Pr. – wkł. 2010/4/28; wyrok SA w Krakowie z dnia 19 maja 2009 r., sygn. akt II AKa 73/09, KZS 2009/9/52). Zarzut skarżącego zawarty w apelacji stanowi zaś jedynie polemikę z prawidłowymi ocenami i ustaleniami Sądu I instancji. Należy wskazać, iż Sąd Rejonowy w granicach swobodnej oceny dowodów dokonał analizy całokształtu dowodów ujawnionych w toku postępowania. Jej wynikiem było przeświadczenie Sądu o niewiarygodności wyjaśnień oskarżonego, iż zawierając umowę pożyczki z pokrzywdzonym K. P. kwoty 18.000 zł R. K. miał możliwości płatnicze wywiązania się z niej i to we wskazanym przez siebie terminie. Mając zaś w tym względzie na uwadze zasady logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego, Sąd Rejonowy prawidłowo odmówił wiary tej relacji. Powyższe Sąd Rejonowy szczegółowo omówił w uzasadnieniu zaskarżonego wyrok, co wyłącza konieczność ponownego dokładnego odnoszenia się przez Sąd Okręgowy do oceny dowodów. Podkreślić należy, że istotą przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 k.k. jest doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd, bądź wykorzystania takiego błędu. Ustawowe znamię, stanowiące skutek przestępstwa oszustwa określonego w art. 286 § 1 k.k., wypełnione zostaje wtedy, gdy sprawca, działając w sposób opisany w tym przepisie, doprowadza inną osobę do rozporządzenia mieniem, które jest niekorzystne z punktu widzenia interesów tej osoby lub innej osoby pokrzywdzonej. Powstanie szkody w mieniu nie jest koniecznym warunkiem do przyjęcia, że doszło do tak pojmowanego niekorzystnego rozporządzenia. (tak SN w wyroku z dnia 30 sierpnia 2000 r., sygn. akt V KKN 267/2000, OSNKW 2000/9-10/85). Przy ustalaniu zamiaru sprawcy oszustwa, w zasadzie nie przyznającego się do popełnienia czynu, w szczególności przy zawieraniu umów o pożyczkę pieniędzy należy brać pod uwagę wszystkie okoliczności, na których podstawie można byłoby wyprowadzić wnioski dotyczące realności wypełnienia obietnic złożonych przez sprawcę osobie rozporządzającej mieniem, a w szczególności jego możliwości finansowe, skalę przyjętych zobowiązań, które ma świadczyć z niekorzyścią dla siebie sprawca na korzyść rozporządzającego mieniem, zachowania sprawcy po spełnieniu świadczenia, jego stosunek do rozporządzającego mieniem w związku z upływem terminów płatności pożyczonej sumy z jednoczesną oceną przy zwłoce płatności zmian w sytuacji materialnej sprawcy na niekorzyść oraz przyczyn takiego stanu rzeczy. Tylko bowiem kompleksowa ocena pozwoli logicznie rozstrzygnąć, czy niespłacenie kredytu (pożyczki) stanowi przestępstwo oszustwa, czy jedynie niekaralne niedotrzymanie warunków umowy. (por. wyrok SN z dnia 03 kwietnia 1980r. II KR 73/80, niepublikowany). Sąd Rejonowy powyższym wymaganiom sprostał. Zarzut podnoszony przez skarżącego sprowadza się wyłącznie do polemiki z ustaleniami sądu, a powinien wskazywać jakich konkretnie uchybień w zakresie, określonym treścią art. 7 k.p.k. dopuścił się Sąd I instancji, dokonując oceny dowodów i czyniąc ustalenia co do sprawstwa i winy oskarżonego. Tymczasem obrońca oskarżonego w istocie przedstawia alternatywną wersję tejże oceny w oparciu przede wszystkim o wyjaśnienia oskarżonego, nie popartą przy tym argumentami tego rodzaju, które mogłyby skutecznie podważyć stanowisko Sądu I instancji. Skarżący we wniesionym środku odwoławczym podnosi, że R. K. nigdy nie wprowadził w błąd pokrzywdzonego co do swoich możliwości płatniczych, bowiem z zeznań K. P., jak i świadka T. P. wynika, że oskarżony informował o swoich problemach finansowych, a mężczyźni wiedzieli że sytuacja ta jest zła. Jednocześnie oskarżony liczył na zwrot kwoty 300.000 zł, którą pożyczył B. P.