Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 19 września 2014r. w sprawie sygn. akt IIK 647/14: I. uznał oskarżonego A. D. winnym tego, że w nocy z 13/14 sierpnia 2013 r. we W. dokonał zaboru w celu krótkotrwałego użycia pojazdu marki A. (...) o nr rej. (...) o wartości 9.000 zł w ten sposób, że posługując się oryginalnym kluczykiem otworzył w/w pojazd i odjechał nim, czym działał na szkodę D. Ś.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 6 /sześciu/ miesięcy pozbawienia wolności; III. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego A. D. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 /dwóch/ lat; IV. na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył orzeczone wobec oskarżonego A. D. kary pozbawienia wolności i wymierzył mu karę łączną 2 /dwóch/ lat pozbawienia wolności; V. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu A. D. okres zatrzymania w dniu 14 sierpnia 2013 r. przyjmując jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności jako równoważny jednemu dniowi kary pozbawienia wolności; VI. na podstawie art. 29 ust 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. J. kwotę 504 zł plus 115,92 VAT tytułem zwrotu kosztów udzielonej obrony z urzędu; VII. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego A. D. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Powyższy wyrok zaskarżył apelacją oskarżony. Zarzucił rażącą surowość orzeczonej kary i wniósł o wymierzenie kary łagodniejszej, niż orzekł ją Sąd I instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego w części dotyczącej orzeczenia o karze za pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów, a kwalifikowany z art. 289 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, jest zasadna. Za przypisany oskarżonemu czyn Sąd Rejonowy wymierzył oskarżonemu karę 2 lat pozbawienia wolności. Prawdą jest, że zaskarżony wyrok wydano przy zastosowaniu art. 387 kpk. Wydanie wyroku w tym trybie nie zwalniało jednak Sądu Orzekającego od kontroli wniosków obrońcy oskarżonego, złożonego w imieniu oskarżonego i wniosku prokuratora. Proponowana bowiem przez prokuratora kara 2 lat pozbawienia wolności za czyn z art. 289 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk raziła swoją surowością. Sąd winien był rozważyć, czy karę proponowaną zaakceptować, czy też przeprowadzić postępowanie dowodowe i po jego przeprowadzeniu wydać sprawiedliwy wyrok. Kara 2 lat pozbawienia wolności jest karą nieadekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, nawet jeśli uwzględnić dotychczasową karalność oskarżonego. Kara w tym wymiarze adekwatna byłaby do czynu zarzucanego oskarżonemu, a kwalifikowanego z art. 279 § 1 kk i inne w zw. z art. 11 § 2 kk i w zw. z art. 64 § 2 kk. Czyn przypisany oskarżonemu, a kwalifikowany z art. 289 § 2 kk charakteryzuje dużo niższy ładunek społecznej szkodliwości, niż czynu z art. 279 § 1 kk. Znajduje to m.in. odzwierciedlenie w ustawowym zagrożeniu za te dwa przestępstwa. Okoliczności czynu przypisanego oskarżonemu ustalone przez Sąd Rejonowy, a więc zabór w celu krótkotrwałego użycia samochodu należącego do kolegi oskarżonego, z którym razem przebywali na dyskotece i spożywali alkohol w sytuacji, gdy oskarżony samochodem tym wracał na dyskotekę, gdzie przebywał jego kolega tj. właściciel samochodu z pieniędzmi na dalszą ich wspólną zabawę, przemawiają za tym, iż stopień społecznej szkodliwości czynu nie był znaczny. Sąd Odwoławczy uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu i przyznanie się oskarżonego do winy, wyrażoną skruchę, a z drugiej strony wielokrotną karalność oskarżonego obniżył za przypisany mu czyn z art. 289 § 2 kk karę pozbawienia wolności z 2 lat do 1 roku (art. 437 § 2 kpk). Kara wymierzona oskarżonemu za drugi z przypisanych mu czynów, a kwalifikowany z art.
Jest ona adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu wynikającej głównie z faktu dużego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym, jakie oskarżony stworzył prowadząc samochód w stanie nietrzeźwości wynoszącym 0,76 mg alkoholu na dm 3 w wydychanym powietrzu. Okoliczność ta w zestawieniu z dotychczasową wielokrotną karalnością oskarżonego powodowały, że kara 6 miesięcy pozbawienia wolności była karą sprawiedliwą. Z tych względów zaskarżony wyrok w tej części utrzymano w mocy (art. 437 § 1 kpk). Orzeczenie o zmianie wyroku w zakresie wymiaru kary za czyn z art. 289 § 2 kk powodowało konieczność orzeczenia nowej kary łącznej za dwa przypisane oskarżonemu przestępstwa. Sąd Rejonowy orzekając o karze łącznej w zaskarżonym wyroku zastosował zasadę pełnej absorpcji. Sąd Okręgowy mając na uwadze kierunek apelacji oskarżonego zobligowany był do orzeczenia kary łącznej przy zastosowaniu tej samej zasady, nie mógł bowiem w tym zakresie orzekać na niekorzyść oskarżonego. Orzekł zatem na podstawie art. 85 kk, art. 86 § 1 kk karę łączną 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy prawo o adwokaturze zasądzono koszty obrony z urzędu oskarżonego w postępowaniu odwoławczym. Na podstawie art. 624 § 1 kpk zwolniono oskarżonego na zasadach słuszności od ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.