(1)uznał za winnego tego, że: w dniu 19 lutego 2008 roku w W. przy ul. (...) na terenie firmy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z D. B.

(1)i Ł. T.

(1)oraz z innymi osobami, używając przemocy wobec pracownika ochrony M. W.

(5)poprzez narzucenie mu na głowę kurtki oraz przewrócenie na fotel, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki (...) wraz z ładowarką o nieustalonej wartości na szkodę w/wym. oraz dokonał włamania do pomieszczeń firmy (...) S.A. w W. po uprzednim przecięciu kłódek, przy czym nie dokonał zaboru żadnych przedmiotów z uwagi na interwencję pracowników w/wym. firmy, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za przestępstwa kradzieży z włamaniem i rozbojów - to jest popełnienia czynu określonego w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie w/wym. przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 60 §

(1)uznał za winnego tego, że: w dniu 17 lutego 2008 roku w W. przy ul. (...) róg (...) na terenie budowy, wspólnie i w porozumieniu z innymi osobami, używając wobec pracownika ochrony R. D.

(2)przemocy w postaci przewrócenia na posłanie i narzucenia w/wym. kurtki na głowę, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch telefonów komórkowych marki (...) o nieokreślonej wartości, zegarka marki (...) wartości 460,00 złotych oraz pieniędzy w kwocie 220,00 złotych na szkodę pokrzywdzonego, po czym po uprzednim przecięciu kłódek dokonał włamania do kontenerów skąd zabrał celem przywłaszczenia elektronarzędzia na łączną sumę strat 7.500,00 złotych na szkodę firmy (...) stanowiącej własność A. Z. z siedzibą w W., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności będąc uprzednio skazanym za przestępstwa kradzieży z włamaniem i rozbojów - to jest popełnienia czynu określonego w art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie w/wym. przepisów skazał go, zaś na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 60 §

(1)karę łączną 4 (cztery) lat pozbawienia wolności i grzywny 360 (trzysta sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu K. O.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 08 sierpnia 2008 roku do dnia 12 kwietnia 2010 roku; oskarżonego K. K.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od I do X i LIII, przy czym z opisów czynów wymienionych w pkt I, IV i IX wyeliminował stan bezbronności, i za to: - za czyn opisany w pkt I na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt II i VI na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 278 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt III, VII i VIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt IV, V i IX na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 3 (trzy) lata pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt X i LIII na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu K. K.

(1)karę łączną 5 (pięć) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu K. K.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 11 września 2008 roku do dnia 21 lipca 2011 r.; oskarżonego R. J.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od I do V, od VIII do X i LI, przy czym z czynów wymienionych w pkt I, IV i IX wyeliminował stan bezbronności, i za to: - za czyn opisany w pkt I na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt II na podstawie art. 278 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt III i VIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt IV, V i IX na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt X na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt LI na podstawie art. 223 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. skazał go na karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu R. J.

(1)karę łączną 4 (cztery) lat pozbawienia wolności i grzywny 250 (dwieście pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu R. J.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 08 sierpnia 2008 roku do dnia 30 grudnia 2010 roku; oskarżonego M. W.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od VI do IX, przy czym z opisu czynu wymienionego w pkt IX wyeliminował stan bezbronności, i za to: - za czyn opisany w pkt VI na podstawie art. 278 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt VII i VIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt IX na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu M. W.

(1)karę łączną 2 (dwa) lat i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 200 (dwieście) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu M. W.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 08 sierpnia 2008 roku do dnia 29 listopada 2010 roku; oskarżonego Ł. T.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od XI do XXVII, XXXIII, XXXV, XXXVI, XXXVIII i XXXIX, przy czym z opisów czynów wymienionych w pkt XI, XII, XV, XVII, XVIII, XX, XXIII, XXIV, XXV, XXXV i XXXIX wyeliminował stan bezbronności, nadto przytoczone w opisach czynów nazwiska - w pkt: XIV - A. O.

(1)i G. P., XV - P. G.

(1), XVIII - P. G.

(1), XXIII - A. O.

(1), G. P. i P. G.

(1), XXIV - K. N. i Ł. J., XXV - Ł. J., XXVI - M. J.

(1), XXVII - K. N. i P. G.

(1), XXXV - G. P. i A. O.

(1), XXXIX - M. J.

(3)- zastąpił słowami „innymi ustalonymi osobami", w kwalifikacji prawnej czynu z pkt XII wyeliminował art. 157 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i czyn ten w stosunku do oskarżonego Ł. T.

(1)zakwalifikował z art. 280 § 1 k.k., a także ustalił, iż czyn z pkt XXXV wypełnia dyspozycję art. 280 § 1 k.k., i za to: - za czyny opisane w pkt XI, XII, XV, XVII, XX, XXI, XXIII, XXIV, XXV, XXXV i XXXIX na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIV na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt XVI, XXII, XXVII, XXXIII, XXXVI i XXXVIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XVIII na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIX na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XXVI na podstawie art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - w ramach czynu opisanego w pkt XXXIV oskarżonego Ł. T.

(1)uznał za winnego tego, że: w dniu 19 lutego 2008 roku w W. przy ul. (...) na terenie firmy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z D. B.

(1)i K. O.

(1)oraz z innymi osobami, używając przemocy wobec pracownika ochrony M. W.

(5)poprzez narzucenie mu na głowę kurtki oraz przewrócenie na fotel, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki (...) wraz z ładowarką o nieustalonej wartości na szkodę w/wym. oraz dokonał włamania do pomieszczeń firmy (...) S.A. w W. po uprzednim przecięciu kłódek, przy czym nie dokonał zaboru żadnych przedmiotów z uwagi na interwencję pracowników w/wym. firmy - to jest popełnienia czynu określonego w art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu Ł. T.

(1)karę łączną 6 (sześć) lat pozbawienia wolności i grzywny 360 (trzysta sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu Ł. T.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 11 września 2008 roku do dnia 25 stycznia 2011 roku oraz od dnia 25 stycznia 2012 roku do dnia 09 lutego 2012 roku; oskarżonego D. B.

(1)uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od XI do XIX i od XXXV do XXXVI, przy czym z opisów czynów wymienionych w pkt XI, XII, XV, XVII, XVIII, i XXXV wyeliminował stan bezbronności, nadto przytoczone w opisach czynów nazwiska - w pkt: XIV - A. O.

(1)i G. P., XV - P. G.

(1), XVIII - P. G.

(1), XXXV - G. P. i A. O.

(1)- zastępuje słowami „innymi ustalonymi osobami", w kwalifikacji prawnej czynu z pkt XII wyeliminował art. 157 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. i czyn ten w stosunku do oskarżonego D. B.

(1)kwalifikuje z art. 280 § 1 k.k., a także ustalił, iż czyn z pkt XXXV wypełnia dyspozycję art. 280 § 1 k.k., i za to: - za czyny opisane w pkt XI, XII, XV, XVII i XXXV na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 2 (dwa) lata pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIII na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIV na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zb. z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyny opisane w pkt XVI i XXXVI na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XVIII na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt XIX na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 50 (pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - w ramach czynu opisanego w pkt XXXIV oskarżonego D. B.

(1)uznał za winnego tego, że: w dniu 19 lutego 2008 roku w W. przy ul. (...) na terenie firmy (...), działając wspólnie i w porozumieniu z Ł. T.

(1)i K. O.

(1)oraz z innymi osobami, używając przemocy wobec pracownika ochrony M. W.

(5)poprzez narzucenie mu na głowę kurtki oraz przewrócenie na fotel, dokonał zaboru w celu przywłaszczenia telefonu komórkowego marki (...) wraz z ładowarką o nieustalonej wartości na szkodę w/wym. oraz dokonał włamania do pomieszczeń firmy (...) S.A. w W. po uprzednim przecięciu kłódek, przy czym nie dokonał zaboru żadnych przedmiotów z uwagi na interwencję pracowników w/wym. firmy - to jest popełnienia czynu określonego w art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 280 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na karę 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu D. B.

(1)karę łączną 5 (pięć) lat pozbawienia wolności i grzywny 300 (trzysta) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej kary łącznej pozbawienia wolności zaliczył oskarżonemu D. B.

(1)okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 11 września 2008 roku do dnia 23 listopada 2010 roku, od 12 stycznia 2011 roku do dnia 25 stycznia 2011 oraz od dnia 25 stycznia 2012 roku do dnia 09 lutego 2012 roku; oskarżonego S. B. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt XLIV i LII, i za to: - za czyn opisany w pkt XLIV na podstawie art. 279 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 279 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych, - za czyn opisany w pkt LII na podstawie art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jeden) roku pozbawienia wolności i grzywny 60 (sześćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu S. B. karę łączną 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 100 (sto) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu S. B. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 5 (pięć) lat; oskarżonego P. D. uznał za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od LIV do LVI i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. i art. 33 § 2 k.k. skazał go na kary po 8 (osiem) miesięcy pozbawienia wolności i grzywny 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 i § 2 k.k. wymierzył oskarżonemu P. D. karę łączną 2 (dwa) lat pozbawienia wolności i grzywny 150 (sto pięćdziesiąt) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 (dziesięć) złotych; - na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie wymierzonej oskarżonemu P. D. kary łącznej pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 4 (cztery) lat; - na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet wymierzonej oskarżonemu P. D. kary łącznej grzywny zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 23 kwietnia 2009 roku do dnia 05 lipca 2009 roku uznając karę grzywny za uiszczoną w całości; uniewinnił oskarżonych: K. O.

(1)od popełnienia czynu opisanego w pkt LVII, D. B.

(1)i P. D. od popełnienia czynu opisanego w pkt LVIII, Ł. T.

(1)od popełnienia czynów opisanych w pkt L i LVIII oraz R. J.

(1), K. K.

(1)i M. W.

(1)od popełnienia czynu opisanego w pkt LIX, kosztami postępowania w tym zakresie obciążył Skarb Państwa; na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał do naprawienia wyrządzonych przestępstwami szkód: oskarżonego K. O.

(1)poprzez uiszczenie kwot - 3.000,00 (trzy tysiące) złotych na rzecz U. i L. W.

(2), 24.333,30 (dwadzieścia cztery tysiące trzysta trzydzieści trzy, 30/100) złotych na rzecz K. P.

(2), 3.500,00 (trzy tysiące pięćset) złotych na rzecz J. C., 625 (sześćset dwadzieścia pięć) złotych na rzecz J. K.

(1), 1.210,00 (jeden tysiąc dwieście dziesięć) złotych na rzecz J. K.

(2), 226,70 (dwieście dwadzieścia sześć, 70/100) złotych na rzecz R. D.

(2), 5.204,75 (pięć tysięcy dwieście cztery, 75/100) złotych na rzecz R. D.

(1), 7.500,00 (siedem tysięcy pięćset) złotych na rzecz Z. S., 1.666,70 (jeden tysiąc sześćset sześćdziesiąt sześć, 70/100) złotych na rzecz R. H. i 750,00 (siedemset pięćdziesiąt) złotych na rzecz M. W.

(3); oskarżonego Ł. T.

(1)poprzez uiszczenie kwot - 24.333,30 (dwadzieścia cztery tysiące trzysta trzydzieści trzy, 30/100) złotych na rzecz K. P.

(2), 3.500,00 (trzy tysiące pięćset) złotych na rzecz J. C., 625 (sześćset dwadzieścia pięć) złotych na rzecz J. K.

(1), 1.210,00 (jeden tysiąc dwieście dziesięć) złotych na rzecz J. K.

(2), 5.204,75 (pięć tysięcy dwieście cztery, 75/100) złotych na rzecz R. D.

(1), 7.500,00 (siedem tysięcy pięćset) złotych na rzecz Z. S., 1.666,70 (jeden tysiąc sześćset sześćdziesiąt sześć, 70/100) złotych na rzecz R. H. i 750,00 (siedemset pięćdziesiąt) złotych na rzecz M. W.

(3)oraz oskarżonego D. B.

(1)poprzez uiszczenie kwot - 3.500,00 (trzy tysiące pięćset) złotych na rzecz J. C., 625 (sześćset dwadzieścia pięć) złotych na rzecz J. K.

(1), 1.210,00 (jeden tysiąc dwieście dziesięć) złotych na rzecz J. K.

(2), 226,70 (dwieście dwadzieścia sześć, 70/100) złotych na rzecz R. D.

(2), 5.204,75 (pięć tysięcy dwieście cztery, 75/100) złotych na rzecz R. D.

(1), 7.500,00 (siedem tysięcy pięćset) złotych na rzecz Z. S., 1.666,70 (jeden tysiąc sześćset sześćdziesiąt sześć, 70/100) złotych na rzecz R. H. i 750,00 (siedemset pięćdziesiąt) złotych na rzecz M. W.

(3); zasądził od Skarbu Państwa na rzecz: adw. D. B.

(2)- Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W., kwotę 7.232,40 (siedem tysięcy dwieście trzydzieści dwa, 40/ 100) złotych, w tym stawka podatku VAT i adw. Ł. C. - Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W., kwotę 6.937,20 (sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści siedem, 20/100) złotych, w tym stawka podatku VAT, tytułem obrony z urzędu oskarżonego K. O.

(1), adw. M. W.

(6)- Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W., kwotę 7.232,40 (siedem tysięcy dwieście trzydzieści dwa, 40/100) złotych, w tym stawka podatku VAT i adw. M. K.

(3)- Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W., kwotę 6.937,20 (sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści siedem, 20/100) złotych, w tym stawka podatku VAT, tytułem obrony z urzędu oskarżonego K. K.

(1)oraz adw. M. G.

(1)- Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W., kwotę 6.937,20 (sześć tysięcy dziewięćset trzydzieści siedem, 20/100) złotych, w tym stawka podatku VAT i adw. B. C.

(1)- Kancelaria Adwokacka, ul. (...) (...), (...)-(...) W.-W., kwotę 6.346,80 (sześć tysięcy trzysta czterdzieści sześć, 80/100) złotych, w tym stawka podatku VAT, tytułem obrony z urzędu oskarżonego M. W.

(1); zasądził od oskarżonych K. O.

(1), Ł. T.

(1), D. B.

(1), K. K.

(1), R. J.

(1), M. W.

(1), S. B. i P. D. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym opłaty, w przypadających na nich częściach. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli obrońcy oskarżonych K. O., K. K., R. J., M. M. W., Ł. T. i D. B., z tym że w trakcie rozprawy odwoławczej sprawa w zakresie dotyczącym K. K.

(1)została wyłączona do odrębnego rozpoznania. Obrońca oskarżonego K. O.

(1)- adw. D. B.

(2)zarzucił wyrokowi: - na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 4) k.p. rażącą niewspółmierność wymierzonych oskarżonemu K. O.

(1)kar jednostkowych oraz wymierzonej kary łącznej 4 lat pozbawienia wolności i grzywny 360 stawek dziennych, przy ustalonej wysokości jednej stawki dziennej na kwotę 10 złotych poprzez brak warunkowego zawieszenia wykonania wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej. W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez warunkowe zawieszenie wykonania wymierzonych oskarżonemu kar jednostkowych oraz kary łącznej. Drugi adwokat K. O.

(1)adw. Ł. C. zarzucił wyrokowi: - na podstawie art. 435 k.p.k., art. 427 § 2 k.p.k. i art. 438 pkt 4 k.p.k. rażącą niewspółmierność (surowość) wymierzonej oskarżonemu K. O.

(1)kary pozbawienia wolności przy zastosowaniu wadliwych kryteriów jej wymiaru. W konkluzji wnosił o: 1. zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez złagodzenie wymierzonej oskarżonemu K. O.

(1)kary pozbawienia wolności i orzeczenie jej (zgodnie z wnioskiem zawartym w apelacji oskarżonego) z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub też w innym - niższym wymiarze; 2. zasądzenie świadczonej przed Sądem Apelacyjnym kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych (oświadczył jednocześnie, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości). Obrońca R. J.

(1)zarzucił wyrokowi:

1. w odniesieniu do zarzutu LI obrazę przepisów prawa procesowego tj. art. 4, 7 w zw. art. 366 § 1 k.p.k. po przez nie rozważenie wszystkich okoliczności towarzyszących popełnieniu tego czynu w odniesieniu do tego zarzutu. Biorąc pod uwagę, że - jak wynika z materiału dowodowego - oskarżony R. J. nie przyznał się do zarzucanego mu czynu a z okoliczności zdarzenia wynika, że oskarżony rzeczywiście mógł nie wiedzieć, iż próbują go zatrzymać Funkcjonariusze Policji, bowiem - jak wynika z materiału dowodowego - funkcjonariusz T. B., który nakazywał oskarżonemu R. J. zatrzymać się nie był ubrany w mundur funkcjonariusza policji a legitymacja służbowa zawieszona na szyi funkcjonariusza biorąc pod uwagę, że w stosunku do postury Funkcjonariusza jest niewielkich rozmiarów to w sytuacji, gdy przebieg zdarzenia ma charakter bardzo dynamiczny mogła być niedostrzeżona przez oskarżonego R. J. (zanim podjął próbę ucieczki) to z kolei mogło spowodować, pojawienie się myśli, że bliżej nieokreślona osoba chce mu wyrządzić krzywdę za któreś z przestępstw popełnionych wcześniej a w takiej sytuacji u oskarżonego byłby to zwykły odruch warunkowy polegający na podjęcia próby obrony siebie poprzez próbę ucieczki a nie przestępstwem umyślnym mającym na celu wyrządzenie krzywdy Funkcjonariuszowi Policji czy komukolwiek;
2. nadto naruszenie prawa materialnego przez uznanie oskarżonego za winnego popełnienia przestępstwa z art. 223 § 1 k.k. , podczas gdy przepis ten wymaga do wypełnienia znamion tego przestępstwa działania „wspólnie i w porozumieniu” a więc co najmniej współpracy dwóch osób a tymczasem zdaniem skarżącego było to działanie jednej osoby tj. oskarżonego R. J.;
3. w części dotyczącej wyroku łącznego naruszenie prawa materialnego tj. art. 54 § 1 k.k. po przez nieuwzględnienie dyrektywy tego przepisu, że w odniesieniu do oskarżonego R. J. kara powinna mieć charakter wychowawczy a nie być ukierunkowana na swoistą represję wobec młodocianego sprawcy, w efekcie naruszenia prawa materialnego tj. art. 54 § 1 doszło do wymierzenia przez Sąd oskarżonemu R. J. rażąco niewspółmiernej kary biorąc pod uwagę okoliczności sprawy oraz pozostałych współsprawców. W konkluzji wniósł o zmianę wskazanego w niniejszej apelacji wyroku w ten sposób, iż Sąd w odniesieniu do zarzutu nr LI uniewinni oskarżonego R. J. w pozostałym zakresie zmieni karę łączną z 4 czterech lat pozbawienia ewentualnie uchyli wyrok i przekaże sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Obrońca M. W.

(1)zarzucił wyrokowi: I. obrazę prawa materialnego art. 278 §1 k.k. przez błędne przyjęcie, że zachowanie oskarżonego M. W.

(1)opisane w punkcie VI. wyczerpuje dyspozycję tego przepisu, mimo, że z prawidłowych ustaleń Sądu wynika, że w jego zachowaniu nie było znamion czynu zabronionego; II. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art.7 k.p.k., 92 k.p.k., 410 k.p.k. przez pominięcie przy kształtowaniu podstawy wyroku, ujawnionych w toku rozprawy okoliczności łagodzących, w tym przede wszystkim tej, że oskarżony M. W.

(1)jest sprawcą młodocianym, przez co doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego tj. nie zastosowania art. 54 §1 k.k. w zw. z art. 115 § 10 k.k., a także błędnego ustalenia stanu faktycznego z pominięciem tych okoliczności, a w ostateczności mogło dojść również do rażącej niewspółmierności kary wymierzonej wobec młodocianego M. W.

(1); III. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a mających wpływ na jego treść przez ustalenie na podstawie nieprawidłowej, zawierającej błędy logiczne oceny dowodów, że oskarżony W. dokonał zarzucanego mu: w punkcie VII. czynu z art. 279§ k.k. W konkluzji wniósł o zmianę wyroku Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie V Wydział Karny z dnia 25 marca 2013 r. sygnatura akt: V K 216/09 w zaskarżonej części dotyczącej oskarżonego M. W.

(1), przez: uniewinnienie go od zarzutów opisanych w punktach VI. i VII. oraz w stosunku do czynów opisanych w punktach VIII i IX: przez znaczące obniżenie kary i środka karnego za te czyny, uwzględniając pominięte przez Sąd okoliczności łagodzące, takie jak młodociany wiek sprawcy, przyznanie się oskarżonego do tych czynów, fakt, że się uczy i pracuje. Wniósł o zasądzenie na jego rzecz oraz na rzecz adw. M. G.

(1)kosztów obrony świadczonej z urzędu za II instancję, oświadczając przy tym w imieniu własnym i adw. M. G.

(1), że koszty te nie zostały w całości, ani żadnej części zwrócone. Obrońca Ł. T.

(1)zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do uznania, że oskarżony Ł. T.

(1)dopuścił się zarzucanych mu w/w czynów, podczas, gdy okoliczności sprawy, jak również całokształt zebranych w sprawie dowodów ocenianych zgodnie z dyspozycją art 7 k.p.k. nie daje podstaw do przypisania mu winy w tym zakresie zwłaszcza, że istnieją w tej sprawie wątpliwości wynikające z wyjaśnień współoskarżonego K. O.

(1)i zeznań świadka M. N.

(1), których to wątpliwości Sąd I instancji nie rozstrzygnął i tym samym winien je tłumaczyć na korzyść oskarżonego L. T.

(1);

1. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a szczególności: 2.
2. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz art; 5 § 2 k.p.k., art. k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nieuwzględniającej całokształtu materiału dowodowej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, w szczególności czynienie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń w zakresie winy i sprawstwa oskarżonej Ł. T.

(1)w ramach zarzucanych mu czynów, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich wskazujących na to, co przejawia się w: a) dokonaniu wybiórczej oceny wyjaśnień współoskarżonego K. O.

(1)i zeznań M. N.

(1)i bezpodstawne danie im wiary w zakresie osób sprawco rozpoznawanych czynów, zwłaszcza wobec istniejących i powoływanych przez Sąd instancji wątpliwości co do rzetelności ich zeznań i wyjaśnień oraz pominięcie okoliczności świadczących o niemożności uznania ich depozycji za wiarygodne, w zakresie sprawstwa czynów zarzucanych oskarżonemu Ł. T.

(1); b) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień oskarżonego kwestionującego swą winę w zakres czynów wymienionych w pkt od XI do XXVII i od XXXIII do XXXVI oraz XXXVIII i XXXIX części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji, gdy jedynymi dowodami przeciwnymi wyjaśnienia współoskarżonego K. O.

(1)i zeznania świadka M. N.

(1)jako osób mających określony interes w złożeniu określonych depozycji, zaś w sprawie brak jest jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu w/w czynów, co w konsekwencji spowodowało oparcie orzeczenia o winie Oskarżonego Ł. T.

(1)tylko na dowodach obciążających i pominięcie - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - dowodów dlań korzystnych; c) wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu polegającym na pominięciu przez Sąd I instancji - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - podnoszonych przez oskarżonego Ł. T.

(1)okoliczności, w których wskazywał on na istniejący głęboki konflikt z M. N.

(1)i K. O.

(1), którego podłożem były rozliczenia finansowe, co mogło być motywem obciążania przez te osoby i pomawiana oskarżonego Ł. T.

(1)o popełnienie zarzucanych mu czynów, zaś sąd I instancji okoliczności tych w ogóle nie wziął pod uwagę przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia w sprawie, a nadto w ogóle się do nich nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; d) wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska — istotnych i korzystnych dla oskarżonego Ł. T.

(1)okoliczności, które zostały ujawnione w toku przewodu sądowego, w szczególności wynikających z treści zeznań pokrzywdzonych: R. R., J. H.

(1), D. K., P. R., K. B., M. W.

(5), H. O., S. S.

(1), M. W.

(4), K. P.

(1), J. W.

(1), C. S. i H. W., którzy nie rozpoznali oskarżonego Ł. T.

(1), jako sprawcy czynów wymienionych w pkt XI, XII, XV, XVII, XVIII, XX, XXI, XXIII, XXIV, XXV, XXXIV, XXXV I XXXIX części dyspozytywnej wyroku, co niewątpliwie potwierdzało wersję przedstawioną przez oskarżonego Ł. T.

(1), czyniąc tym samym wersję tego oskarżonego wiarygodną w tym zakresie; e) całkowitym bezzasadnym pominięciu przez Sąd I instancji faktu, że ślady daktyloskopijne, jak również ślady biologiczne ujawnione i zabezpieczone na miejscu zdarzeń, nie potwierdziły w jakikolwiek sposób obecności oskarżonego Ł. T.

(1)w tych miejscach, a zatem brak było podstaw do uznania, że oskarżony Ł. T.

(1)mógł dopuścić się zarzuconych mu czynów; f) całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji sprzeczności pojawiających się w zeznaniach M. S.

(2), a zwłaszcza okoliczności przekazanych przez tego świadka w postępowaniu jurysdykcyjnym, w których wskazywał on, że M. N.

(1)wpływał na treść jego zeznań i nakłaniał do tego, by ten w swych depozycjach pogrążał oskarżonego Ł. T.

(1), w konsekwencji czego Sąd I instancji okoliczności tych nie wziął pod rozwagę, a co więcej nie dokonał ich oceny i nie odniósł do nich w ogóle się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, choć niewątpliwie miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ramach czynów zarzucanych oskarżonemu Ł. T.

(1), bowiem podważały bezinteresowność M. N.

(1)i rzetelność składanych przezeń zeznań; g) bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że zeznania świadków Ł. J., P. G.

(1), M. J.

(1)i A. O.

(1)nie miały znaczenia dla poczynionych w sprawie ustaleń, podczas gdy osoby te rzekomo miały brać udział w popełnieniu z oskarżonym Ł. T.

(1)przestępstw wymienionych w pkt XIV (A. O.

(1)), XV (P. G.

(1)), XVIII (P. G.

(1)), XXIII (A. O.

(1)i P. G.

(1)), XXIV (Ł. J.), XXV pukasz J.), XXVI (M. J.

(1)), XXVII (P. G.

(1)), XXXIV (Ł. J.), XXXV (A. O.

(1)), co w konsekwencji doprowadziło do przeoczenia i niewyjaśnienia istotnych wątpliwości, które świadczyły na korzyść oskarżonego Ł. T.

(1); 2.2. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. polegające na nieuzasadnionym odstąpieniu rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego Ł. T.

(1)występujących w wyjaśnieniach współoskarżonego K. O.

(1)i zeznaniach świadka M. N.

(1)oraz M. S.

(2)rozbieżności, zgodnie z zasadą domniemania niewinności i zasadą in dubio pro reo, pomimo istnienia szeregu wątpliwości w tym zakresie co do winy oskarżonego Ł. T.

(1); 2.3. art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na nieobiektywnym uznaniu, że pomówienia współoskarżonego K. O.

(1)oraz świadka M. N.

(1)złożone w prowadzonym postępowaniu były wystarczającym dowodem winy Oskarżonego Ł. T.

(1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego, ponieważ nie były złożone bezinteresownie, zostały złożone w celu złagodzenia własnej odpowiedzialności i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej; 2.

1. art. 424 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez: - sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sposób niezwykle lakoniczny i ogólnikowy, co przejawia się w braku szczegółowego uzasadnienia przez Sąd I instancji słuszności podjętych rozstrzygnięć dotyczących ustaleń faktycznych, rozważań prawnych oraz wymiaru kary i w rezultacie sporządzenie przez ten Sąd wadliwego uzasadnienia, które uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną; - sumaryczne oraz globalne powołanie się przez Sąd I instancji na dowody, bez wskazania jednakże konkretnych dowodów oraz faktów, jakie Sąd ten uznał za udowodnione łub nieudowodnione i w jakim zakresie się na nich oparł oraz brak przyporządkowania ich konkretnym ustaleniom faktycznym, co do poszczególnych zarzucanych czynów i w rezultacie na ich podstawie błędnym sporządzeniu uzasadnienia, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie właściwej kontroli instancyjnej wydanego przez ten Sąd wyroku i powoduje niemożność jakiejkolwiek weryfikacji orzeczenia. W konkluzji wniósł o:
2. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie czynów wymienionych w pkt od XI do XXVII i od XXXIII do XXXVI oraz XXXVIII i XXXIX części dyspozytywnej wyroku, poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego Ł. T.

(1)od popełnienia zarzucanych mu w/w czynów, względnie 2. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania. Obrońca D. B.

(1)zarzucił wyrokowi: 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na uznaniu przez Sąd I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do uznania, że oskarżony D. B.

(1)dopuścił się zarzucanych mu w/w czynów, podczas, gdy okoliczności sprawy, jak również całokształt zebranych w sprawie dowodów ocenianych zgodnie z dyspozycją art 7 k.p.k. nie daje podstaw do przypisania mu winy w tym zakresie zwłaszcza, że istnieją w tej sprawie wątpliwości szczególności wynikające z wyjaśnień współoskarżonego K. O.

(1)i zeznań świadka M. N.

(1), których to wątpliwości Sąd I instancji nie rozstrzygnął i tym samym winien je tłumaczyć na korzyść oskarżonego D. B.

(1);

1. rażącą obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść wydanego orzeczenia, a w szczególności: 2.
2. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 § 2 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 92 k.p.k. oraz art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, nieuwzględniającej całokształtu materiału dowodowego oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny dowodów, w szczególności czynienie przez Sąd I instancji błędnych ustaleń w zakresie winy i sprawstwa oskarżonego D. B.

(1)w ramach zarzucanych mu czynów, podczas gdy brak jest jakichkolwiek dowodów bezpośrednich wskazujących na to, co przejawia się w: a) dokonaniu wybiórczej oceny wyjaśnień współoskarżonego K. O.

(1)i zeznań M. N.

(1), a także M. S.

(2)i bezpodstawne danie im wiary w zakresie osób sprawców rozpoznawanych czynów, zwłaszcza wobec istniejących i powoływanych przez Sąd I instancji wątpliwości co do rzetelności ich zeznań i wyjaśnień oraz pominięcie okoliczności świadczących o niemożności uznania ich depozycji za wiarygodne, w zakresie sprawstwa czynów zarzucanych oskarżonemu D. B.

(1); b) uznaniu za niewiarygodne wyjaśnień Oskarżonego D. B.

(1)kwestionującego swą winę w zakresie czynów wymienionych w pkt od XI do XIX i od XXXIV do XXXVI części dyspozytywnej wyroku w sytuacji, gdy jedynymi dowodami przeciwnymi są wyjaśnienia współoskarżonego K. O.

(1)i zeznania świadka M. N.

(1), jako osób mających określony interes w złożeniu określonych depozycji, zaś w sprawie brak jest jakichkolwiek innych dowodów wskazujących na sprawstwo oskarżonego w zakresie zarzucanych mu w/w czynów, co w konsekwencji spowodowało oparcie orzeczenia o winie oskarżonego D. B.

(1)tylko na dowodach obciążających i pominięcie – bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - dowodów dlań korzystnych; c) wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu polegającym na pominięciu przez Sąd I instancji - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - podnoszonych przez oskarżonego D. B.

(1)okoliczności, w których wskazywał on na istniejący głęboki konflikt z M. N.

(1)i K. O.

(1), którego podłożem były rozliczenia finansowe, co mogło być motywem obciążania przez te osoby i pomawiana oskarżonego D. B.

(1)o popełnienie zarzucanych mu czynów, zaś Sąd I instancji okoliczności tych w ogóle nie wziął pod uwagę przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia w sprawie, a nadto w ogóle się do nich nie odniósł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku; d) wydaniu orzeczenia z naruszeniem zasady obiektywizmu polegającą na pominięciu przez Sąd I instancji - bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska - istotnych i korzystnych dla oskarżonego D. B.

(1)okoliczności, które zostały ujawnione w toku przewodu sądowego, w szczególności wynikających z treści zeznań pokrzywdzonych: R. R., J. H.

(1), D. K., P. R., K. B., M. W.

(5)i H. O., którzy nie rozpoznali oskarżonego D. B.

(1)jako sprawcy czynów wymienionych w pkt XI, XII, XV, XVII, XVIII, XXXIV i XXXV części dyspozytywnej Wyroku, co niewątpliwie potwierdzało wersję przedstawioną przez oskarżonego D. B.

(1), czyniąc tym samym wersję tego oskarżonego wiarygodną w tym zakresie; e) całkowitym bezzasadnym pominięciu przez Sąd I instancji faktu, że ślady daktyloskopijne, jak również ślady biologiczne ujawnione i zabezpieczone na miejscu zdarzeń, nie potwierdziły w jakikolwiek sposób obecności Oskarżonego D. B.

(1)w tych miejscach, a zatem brak było podstaw do uznania, że oskarżony D. B.

(1)mógł dopuścić się zarzuconych mu czynów; f) całkowitym pominięciu przez Sąd I instancji sprzeczności pojawiających się w zeznaniach M. S.

(2), a zwłaszcza okoliczności przekazanych przez tego świadka w postępowaniu jurysdykcyjnym, w których wskazywał on, że M. N.

(1)wpływał na treść jego zeznań i nakłaniał do tego, by ten w swych depozycjach pogrążał oskarżonego D. B.

(1), w konsekwencji czego Sąd I instancji okoliczności tych nie wziął pod rozwagę, a co więcej nie dokonał ich oceny i nie odniósł do, nich w ogóle się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, choć niewątpliwie miały one istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w ramach czynów zarzucanych oskarżonemu D. B.

(1), bowiem podważały bezinteresowność M. N.

(1)i rzetelność składanych przezeń zeznań; g) bezzasadne uznanie przez Sąd I instancji, że zeznania świadków Ł. J., P. G.

(1), M. J.

(3)i A. O.

(1)nie miały znaczenia dla poczynionych w sprawie ustaleń, podczas gdy osoby te rzekomo miały brać udział w popełnieniu z oskarżonym D. B.

(1)przestępstw wymienionych w pkt XIV (A. O.

(1)), XV (P. G.

(1)), XVIII (P. G.

(1)), XXXIV (M. J.

(3)i Ł. J.), XXXV (A. O.

(1)), co w konsekwencji doprowadziło do przeoczenia i niewyjaśnienia istotnych wątpliwości, które świadczyły na korzyść oskarżonego D. B.

(1); 2.2. art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. polegające na nieuzasadnionym odstąpieniu od rozstrzygnięcia na korzyść oskarżonego D. B.

(1)występujących w wyjaśnieniach współoskarżonego K. O.

(1)i zeznaniach świadka M. N.

(1)oraz M. S.

(2)rozbieżności, zgodnie z zasadą domniemania niewinności i zasadą in dubio pro reo, pomimo istnienia szeregu wątpliwości w tym zakresie co do winy oskarżonego D. B.

(1); 2.3. art. 7 w zw. z art. 2 § 1 pkt 1 i art. 4 k.p.k. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego polegające na nieobiektywnym uznaniu, że pomówienia współoskarżonego K. O.

(1)oraz świadka M. N.

(1)złożone w prowadzonym postępowaniu były wystarczającym dowodem winy D. B.

(1), podczas gdy nie stanowią one dowodu pełnowartościowego, ponieważ nie były złożone bezinteresownie, zostały złożone w celu złagodzenia własnej odpowiedzialności i nie znajdują potwierdzenia w innych dowodach, co doprowadziło do skazania osoby niewinnej; 2.

1. art. 424 k.p.k. i art. 410 k.p.k. poprzez: - sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sposób niezwykłe lakoniczny i ogólnikowy, co przejawia się w braku szczegółowego uzasadnienia przez Sąd I instancji słuszności podjętych rozstrzygnięć dotyczących ustaleń faktycznych, rozważań prawnych oraz wymiaru kary i w rezultacie sporządzenie przez ten Sąd wadliwego uzasadnienia, które uniemożliwia prawidłową kontrolę instancyjną; - sumaryczne oraz globalne powołanie się przez Sąd I instancji na dowody, bez wskazania jednakże konkretnych dowodów oraz faktów, jakie Sąd ten uznał za udowodnione lub nieudowodnione i w jakim zakresie się na nich oparł oraz brak przyporządkowania ich konkretnym ustaleniom faktycznym, co do poszczególnych zarzucanych czynów i w rezultacie na ich podstawie błędnym sporządzeniu uzasadnienia, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie właściwej kontroli instancyjnej wydanego przez ten Sąd wyroku i powoduje niemożność jakiejkolwiek weryfikacji orzeczenia. W konkluzji wniósł o:
2. zmianę zaskarżonego wyroku w zakresie czynów wymienionych w pkt od XI do XIX i od XXXIV do XXXVI części dyspozytywnej wyroku, poprzez uchylenie rozstrzygnięcia o karze łącznej i odmienne orzeczenie co do istoty sprawy poprzez uniewinnienie oskarżonego D. B.

(1)od popełnienia zarzucanych mu w/w czynów, względnie 2. uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu Warszawa-Praga w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacje wniesione przez obrońców oskarżonych są w znacznej części zasadne. Zarzutom zawartym we wszystkich apelacjach nie można, w dużej mierze odmówić słuszności a przedstawione tam wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku, co do oskarżonych Ł. T.

(1)i D. B.

(1)i po części M. W.

(1)oraz o jego zmianę co do oskarżonych K. O.

(1)i R. J.

(1), uznać należy za trafne. Natomiast alternatywne wnioski apelacyjne o uniewinnienie oskarżonych Ł. T.

(1)i D. B.

(1)oraz częściowo M. W.

(1)od zarzucanych im czynów uznać należy za przedwczesne, zaś wniosek o uniewinnienie R. J.

(1)od czynu zarzucanego mu w pkt LI trzeba uznać za bezzasadny. Na wstępie należy zaznaczyć, że zarzuty podniesione w apelacjach obrońcy oskarżonych Ł. T.

(1)i D. B.

(1), dotyczące obrazy przepisów prawa procesowego w zasadzie pokrywają się, dlatego Sąd odwoławczy ustosunkowuje się do nich równocześnie. Przede wszystkim trzeba podkreślić, że zasadniczym powodem uchylenia zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej ww. oskarżonych, odnośnie wszystkich przypisanych im czynów, było uwzględnienie podniesionych w apelacjach zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych w zakresie odnoszącym się do sądowej oceny dowodów, w tym zwłaszcza art. 7 k.p.k. i 410 k.p., w powiązaniu z zarzutem obrazy art. 424 k.p.k. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający kontrolę trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. W związku z tym przypomnieć wypada, że prawidłowości rozstrzygnięcia w sprawie zależy, w pierwszej kolejności od przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego a następnie od realizacji obowiązku wszechstronnej i wnikliwej oceny ujawnionych przed Sądem dowodów w granicach określonych w art. 7 k.p.k. Sąd zobowiązany jest zatem do przeprowadzenia prawidłowej oceny całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej a poza zasięgiem jego badań i rozważań nie mogą pozostać dowody istotne dla rozstrzygnięcia. Orzekanie w oparciu o okoliczności wyselekcjonowane, czy choćby z pominięciem części tych, które dla wyrokowania miały znaczenie musi powodować poważne wątpliwość co do tego, czy w postępowaniu jurysdykcyjnym spełniono obowiązek dociekania prawdy obiektywnej. Obowiązkiem Sądu orzekającego, wynikającym z zasady prawdy obiektywnej, jest zatem dążenie do wyjaśnienia wszystkich istotnych wątpliwości w sprawie oraz sprzeczności w materiale dowodowym i to przy uwzględnieniu całości zebranego materiału dowodowego, zgodnie z treścią art. 410 k.p.k. Z kolei Sąd odwoławczy może przeprowadzić właściwą kontrolę procesu myślowego, który doprowadził Sąd orzekający do określonych wniosków w zakresie sprawstwa i winy oskarżonych, tylko wówczas gdy uzasadnienie wyroku spełnia warunki określone w art. 424 k.p.k. Zgodnie w wymogami z art. 424 § 1 k.p.k. uzasadnienie wyroku powinno wyraźnie wskazywać na których dowodach Sąd orzekający opiera ustalenie, każdego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy faktu, a także przedstawić wyczerpującą ocenę dowodów przemawiających za przyjętymi ustaleniami. W tym miejscu należy zaznaczyć, że Sąd I instancji, rozpatrując niniejszą sprawę, nie sprostał wyżej opisanym obowiązkom, dopuszczając się licznych uchybień, stanowiących obrazę przepisów postępowania, które musiały skutkować częściowym uchyleniem przedmiotowego wyroku i przekazaniem sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania. Jednocześnie trzeba zaakcentować, że ani uwagi przedstawione dotychczas, ani też zawarte w dalszych rozważaniach, nie oznaczają, że wyrok w tejże części winien być traktowany jako oczywiście niesłuszny. Jeśli jednak, do jego wydania w tym zakresie doszło w sposób sprzeczny z zasadami statuowanymi przez Kodeks postępowania karnego, określającymi metody dochodzenia do prawdy materialnej , to oczywistym jest że takie orzeczenie ostać się nie mogło. Nagromadzenie i waga błędów procesowych popełnionych przez Sąd na etapie oceny materiału dowodowego, sprawiają, że niecelowym jest szczegółowe odnoszenie się do podniesionego przez obronę zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.), tym bardziej, że jak trafnie wskazano w ww. apelacjach, rażące naruszenie zasad określonych w art. 424 k.p.k. powoduje, że skuteczne przeprowadzenie kontroli odwoławczej wyroku jest nieomal niemożliwe. Mankamenty uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, polegające w szczególności na pobieżnej analizie i ocenie materiału dowodowego, wręcz udaremniają możliwość zweryfikowania jego trafności na płaszczyźnie ustaleń faktycznych i prawnych. Jak wyżej powiedziano Sąd odwoławczy może przeprowadzić rzetelną kontrolę wyroku tylko wówczas, gdy jego uzasadnienie spełnia kryteria z art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Pisemne motywy wyroku powinny wskazywać logiczny proces, który doprowadził do określonych wniosków w przedmiocie winy i jej zakresu. Uzasadnienie powinno zarazem zawierać dokładne ustalenie podstawy faktycznej wyroku jak i wyjaśnienie jego podstawy prawnej. Winno ono zatem wyraźnie wskazywać na jakich dowodach Sąd opiera ustalenie każdego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawcy faktu, a także należycie rozważyć i ocenić wszystkie dowody, przemawiające za przyjętymi ustaleniami faktycznymi lub przeciwko nim oraz wyjaśnić wszystkie rozbieżności w materiale dowodowym i ustosunkować się do nich. W przypadku nie respektowania wyżej opisanych zasad (tak jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie), nie jest możliwym odparcie zarzutu przekroczenia przez Sąd I instancji granic swobodnej oceny dowodów, określonych w art. 7 k.p.k. zaś skuteczna kontrola instancyjna wyroku jest w zasadzie wykluczona. W szczególności, w realiach niniejszej sprawy, charakteryzującej się dużym stopniem trudności i znaczną obszernością materiału dowodowego, niedopuszczalnym było zblokowanie w uzasadnieniu wyroku wszystkich dowodów, w tym w szczególności zeznań świadków i wyjaśnień oskarżonych, po całości ustaleń faktycznych dotyczących grupy łącznie 55 zarzutów (str. 38 – 40 uzasadnienia). Co prawda w dalszych partiach uzasadnienia wyroku podjęta została próba posegregowania dowodów z zeznań świadków oraz z dokumentów i przyporządkowania ich poszczególnym zarzutom, jednak, zabieg ten uznać należy za bezskuteczny, skoro nie dotyczył on w jakimkolwiek zakresie dowodów bezpośrednio obciążających oskarżonych – takich jak, wyjaśnienia K. O.

(1)czy zeznania M. N.

(1)i M. S.

(2). Jest oczywistym, że Sąd nie może globalnie powoływać się na przeprowadzone na rozprawie dowody lecz koniecznym jest ustalenie zależności każdego z nich - nie tylko w całości ale i w konkretnym fragmencie - od poszczególnych okoliczności faktycznych, które w sprawie wymagają udowodnienia i uzasadnienia. W sprawie o tak skomplikowanym materiale dowodowym, każde przyjęte ustalenie musi być powiązane ze wskazaniem dowodu z którego wynika – a w razie potrzeby z wskazaniem odpowiedniego fragmentu dowodu odnoszącego się do danego ustalenia (z przywołaniem konkretnych kart akt sprawy) - a nie z sumarycznym odwoływaniem się, jak to uczynił Sąd I instancji, do dziesiątków protokołów przesłuchań i konfrontacji obejmujących setki kart akt sprawy. Nie można w tej sytuacji nie zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w apelacjach, że globalne przywoływanie dowodów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku uniemożliwia jakiekolwiek odniesienie się do materiału dowodowego obciążającego poszczególnych oskarżonych. Nie wiadomo bowiem jakie konkretnie dowody i w jakiej części, stanowiły o uznaniu poszczególnych oskarżonych za winnych popełnienia kolejnych zarzucanych im czynów. Brak precyzyjnego przypisania poszczególnym ustaleniom faktycznym z jakiego dowodu i w jakim zakresie zostały wyprowadzone, w praktyce, uniemożliwia kontrolę rozumowania Sądu I instancji w postępowaniu apelacyjnym i to, zarówno Sądowi odwoławczemu jak i stronom procesowym. Jeżeli chodzi o zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocenę poszczególnych dowodów to stwierdzić należy, że jest ona, zwłaszcza w zakresie zeznań M. N. i wyjaśnień K. O., wyjątkowo pobieżna oraz częściowo niespójna i niekompletna. Relacje ww. osób miały kluczowe znaczenie dla uznania sprawstwa i winy oskarżonych i stanowiły przytłaczającą część podstawy dowodowej ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Rzecz w tym, że zeznania i wyjaśnienia M. N. i K. O. nie stanowią monolitu. Zawierają zarówno wewnętrzne niespójności i odmienności, jak i wzajemne sprzeczności – trafnie podnoszone w apelacjach i zupełnie pominięte w rozważaniach Sądu I instancji. Sąd ten wymienia w całości, jakby „jednym tchem”, wszystkie protokoły przesłuchań i konfrontacji M. N. i K. O. – jako podstawę ustaleń faktycznych wyroku. Następnie na 22 stronach maszynopisu streszczono zawartości kilkudziesięciu protokołów przesłuchań i konfrontacji K. O. (obejmujących kilkaset kart akt sprawy), oraz w nieco węższym zakresie przytoczono zmienne zeznania i wyjaśnienia M. N. – nie wskazując w jakim zakresie dowody te są wewnętrznie niespójne i wzajemnie rozbieżne. Sąd I instancji ograniczył się w tej mierze jedynie do lakonicznego odnotowania okoliczności, iż przedstawione przez O. i N. wersje zdarzeń na poszczególnych etapach postępowania odbiegają od siebie oraz, że również pomiędzy relacjami tych osób następują pewne sprzeczności, lecz są to różnice o drugorzędnym charakterze, nie mające istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (str. 88, 90, 110 uzasadnienia). Tego rodzaju ocena budzi istotne zastrzeżenia, zwłaszcza w kontekście trafnie podnoszonej w apelacji okoliczności, iż ww. różnice pomiędzy poszczególnymi relacjami O. i N. odnoszą się do najistotniejszej (z punktu widzenia odpowiedzialności oskarżonych) kwestii, składów osobowych grup współsprawców, którzy realizowali poszczególne opisane w akcie oskarżenia przestępstwa. Wystarczy tu przytoczyć pominięty w rozważaniach Sądu I instancji, problem obecności oskarżonego B. w trakcie popełniania przestępstw na terenie klubu sportowego (...). Najpierw K. O., w trakcie rozprawy, podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia wskazujące na sprawstwo B. w tym zakresie, by następnie oświadczyć , że jego tam w ogóle nie było (k. 8571v). Należy w związku z tym podkreślić, że Sąd ma możliwość oparcia ustaleń faktycznych orzeczenia na jednej z ki