I C 621/14

(1)o zapłatę Oddala powództwo. Sygn. akt I C 621/14 UZASADNIENIE Powód P. N. S. F. I. Z. we W. wniósł powództwo przeciwko A. P.

(1), domagając się zapłaty kwoty 858,09 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu tj. 09.10.2014 r. do dnia zapłaty oraz domagał się zasądzenia na swoją rzecz kosztów sądowych i kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając roszczenie wskazał, że wierzytelność powstała w wyniku zawarcia przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem - (...) Sp. z o. o. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych o nr dłużnika 1. (...). Pozwana nie wywiązała się z realizacji zobowiązań wynikających z przedmiotowej umowy, wskutek czego powstało zadłużenie. Powód podniósł, iż na podstawie umowy przelewu wierzytelności z dnia 31.08.2011r. nabył wierzytelność przysługującą pierwotnemu wierzycielowi względem pozwanej. Wskazał, iż pomimo skierowania do pozwanej wezwania do zapłaty, roszczenie nie zostało uregulowane. Pozwana A. P.

(1)nie zajęła merytorycznego stanowiska w przedmiotowej sprawie. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Z wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, opatrzonego datą 02.10.2014 r. i wystawionego przez P. N. S. F. I. Z. we W. wynika, iż w księdze rachunkowej Funduszu ujawniona jest jako wierzytelność Funduszu łączna kwota 858,09 zł, przysługująca od A. P.

(1). Wynika ona z zawartej przez A. P. umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych o nr dłużnika 1. (...). Niniejsza wierzytelność została nabyta przez P. N. S. F. I. Z. we W. od (...) Sp. z o. o. w W. na podstawie umowy o przelew wierzytelności z dnia 31.08.2011r. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego-k.6). Z przedłożonej przez powoda kserokopii umowy przelewu wierzytelności wynika, iż P. N. S. F. I. Z. we W. nabył od (...) Sp. z o. o. w W. istniejące i wymagalne wierzytelności pieniężne względem byłych abonentów cedenta, wynikających z umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych-§ 1 umowy (dowód: kserokopia umowy przelewu wierzytelności-k.7-11). W tym miejscu należy wskazać, iż z treści przedmiotowej umowy w żaden sposób nie wynika, jaką wierzytelność i z jakiego tytułu posiadała A. P.

(1)wobec (...) Sp. z o. o. w W.. Powód przedstawił także wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji, gdzie wskazane zostało zadłużenie A. P. (dowód: wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji-k.12). Powód przedłożył również kserokopię wezwania do zapłaty, skierowanego przez (...) S.A. we W. do A. P.

(1)i opatrzonego datą 22.08.2014r. (brak jest potwierdzenia nadania przedmiotowego pisma, jak również brak potwierdzenia odbioru pisma). Z treści wezwania wynika, że A. P.

(1)została wezwana do zapłaty kwoty 850,02 zł, wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej z (...) Sp. z o. o. w W. (dowód: kserokopia wezwania do zapłaty-k.13-14). Należy skonstatować, iż powód nie przedstawił dokumentacji w postaci umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem, co nie pozwala na ustalenie ciążących na pozwanej zobowiązań, a tym samym czy pozwana spełniła wymogi określone umową, czy też nie uczyniła tego. Należy wskazać, że w myśl art. 6 kc, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania cywilnego. To one, a nie sąd są wyłącznym dysponentem toczącego się postępowania i one wreszcie ponoszą odpowiedzialność za jego wynik ( por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 76 z glosą A. Zielińskiego, Palestra 1998, z. 1-2, s. 204; wyrok SN z dnia 7 marca 1997 r., II CKN 70/96, OSNC 1997, nr 8, poz. 113, wyrok SN z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNAPiUS 1999, nr 20, poz. 662). Przywołać należy również wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 maja 2008 r. sygn. ACa 175/08 Lex nr 465069, który wskazuje, iż obowiązująca w procesie cywilnym zasada kontradyktoryjności (art. 3 k.p.c. i art. 232 k.p.c.) nie obliguje sądu do bezwzględnego poszukiwania prawdy obiektywnej. Wedle wymienionych przepisów, ciężar dostarczenia w postępowaniu sądowym materiału procesowego spoczywa, zasadniczo na stronach, a sąd utracił prawo prowadzenia dochodzenia w celu ustalenia dowodów koniecznych dla rozstrzygnięcia sprawy. Art. 232 kpc określa, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem (por. wyrok SN z dnia 4 stycznia 2008 r. sygn. I UK 223/07 Lex nr 442836), rozkład ciężaru dowodów (art. 6 k.c.) ma w postępowaniu cywilnym znaczenie wówczas, gdy istotne fakty nie zostaną udowodnione. Wówczas konsekwencje procesowe tego ponosi strona, na której dowód spoczywał. W przedmiotowej sprawie powód nie wykazał zasadności wytoczonego powództwa, albowiem nie przedstawił dowodów, potwierdzających dochodzone roszczenie, chociażby poprzez przedstawienie elementarnego dokumentu, jakim jest umowa łącząca pozwaną z pierwotnym wierzycielem. Należy również wskazać, iż z dniem 25 lipca 2011 r. art. 194 ustawy z dnia 27.04.2004. o funduszach inwestycyjnych (Dz. U.z z 2004 nr 146 poz. 1546 z późn. zm.) w zakresie w jakim nadaje moc prawną dokumentu urzędowego księgom rachunkowym i wyciągom z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego w postępowaniu cywilnym prowadzonym wobec konsumenta, został uznany za niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 76 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2011 r. (Dz.U.2011 nr 152 poz.900). W niniejszej prawie powód roszczenie opiera na wyciągu z ksiąg rachunkowych (k.6), który jak zostało powyżej wskazane nie stanowi dokumentu urzędowego, nadto nie przedłożył umowy łączącej pozwaną z pierwotnym wierzycielem należy zatem uznać, iż powód nie udowodnił roszczenia. Stąd też Sąd oddalił powództwo jako nieudowodnione (art. 6 kc, art. 232 kpc), z uwagi zaś na fakt, iż pozwana A. P.

(1)nie zajęła stanowiska w sprawie, jak też nie stawiła się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę Sąd wydał wyrok zaoczny (art. 339 kpc i nast.). Miał przy tym na względzie ugruntowane stanowisko Sądu Najwyższego, które w pełni podziela, wyrażone m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7.06.1972r. III CRN 30/72, iż „Sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenie powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c., negatywny zaś wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego oddalającego powództwo.”. O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o przepis art. 98 § 1 kpc, statuujący zasadę, że strona przegrywająca ponosi koszty procesu, wobec zaś faktu, iż pozwana nie poniosła kosztów procesu, w wyroku nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach postępowania.