k na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora oraz obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II K 476/13 zaskarżony wyrok uchyla i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Wołominie. Uzasadnienie wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie w sprawie o sygnaturze VI Ka 710/14 Wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014r. Sąd Rejonowy w Wołominie oskarżonego K. G. uznał za winnego tego, że w dniu 26 marca 2013 roku o godzinie 17:55 w m. C., województwa (...), będąc w ruchu lądowym, kierował po drodze publicznej, samochodem osobowym marki V. (...) o numerze rejestracyjnym (...), będąc w stanie nietrzeźwości, gdzie badania krwi przeprowadzone metodą chromatografii gazowej head space ((...)/ (...)) zgodnie z procedurą badawczą PB-LK-V-04/11 z dnia 05.05.2011r. dały następujące wyniki: I – próbka (...)- (...) – 1,72 promila, II – próbka (...)- (...) – 1,49 promila, będąc wcześniej tj. w dniu 15.03.2013 roku prawomocnie skazanym przez Sąd Rejonowy w Legionowie (sygn. akt II K 171/12) za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości, to jest o przestępstwo z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę dwóch lat pozbawienia wolności, której wykonanie, na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k., warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 5 lat. Nadto, na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat, zaś na podstawie art. 49 § 2 k.k. orzekł świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w wysokości 1000 (jeden tysiąc) złotych oraz zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 300 złotych z tytułu opłaty sądowej i obciążył go kosztami postępowania w kwocie 90 złotych. Apelacje od tego wyroku wniósł prokurator i obrońca oskarżonego. Prokurator zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze, a zarzucając -na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. oraz art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na treść wyroku, polegający na niewłaściwej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego i wysnuciu wniosków niezgodnych z prawidłami logicznego myślenia przy ocenie okoliczności mających wpływ na warunkowe zawieszenie kary pozbawienia wolności, wyrażający się w przyjęciu, że w odniesieniu do oskarżonego uprzednio karanego za czyn z art.
zachodzi pozytywna prognoza i szczególnie uzasadniony wypadek skutkujący wymierzeniem mu kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, w konkluzji domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Obrońca oskarżonego zaskarżył wyrok w części dotyczącej środka karnego wymierzonego oskarżonemu, tj. punktu 3 wyroku. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność środka karnego zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów samochodowych na okres sześciu lat, podczas gdy wystarczające dla osiągnięcia celu tego środka byłoby orzeczenie go w odniesieniu do pojazdów mechanicznych kategorii B, zaś orzeczenie zakazu prowadzenia wszystkich pojazdów mechanicznych na okres sześciu lat jest rażąco surowe i pozostaje w sprzeczności z dyrektywami wymiaru kary przewidzianymi w art. 53 k.k. w zw. z art. 56 k.k. W konsekwencji obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres sześciu lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja prokuratora okazała się zasadna, a zawarty w niej wniosek zasługiwał na uwzględnienie, także z powodu zaistnienia uchybień proceduralnych, jakie bez wątpienia mogły mieć wpływ na treść wyroku. Na wstępie należy przypomnieć, że ustalenia faktyczne będące podstawą orzeczenia tylko wtedy mogą być uznane za prawidłowe, gdy zostały poczynione na podstawie rozważenia wszelkich, należycie ujawnionych okoliczności ( art. 410 k.p.k.), przy respektowaniu reguły zawartej w art. 4 k.p.k. i poprzedzone oceną dowodów, uwzględniającą kryteria, o jakich mowa w art. 7 k.p.k. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy czyniąc takie ustalenia oparł się na materiale dowodowym, jaki nie w pełni został ujawniony na rozprawie głównej. Jak wynika z protokołu rozprawy oskarżony odmówił złożenia wyjaśnień, ograniczając się do potwierdzenia swej wypowiedzi z postępowania przygotowawczego ( k. 50). Rzecz jednak w tym, że wówczas, będąc przesłuchany w charakterze podejrzanego, także odmówił złożenia wyjaśnień (k.22). Oznacza to zatem, że gdy chodzi o sam przebieg zdarzenia, dowód ten nie dawał podstaw do jednoznacznego ustalenia takich faktów, jak: dokładne miejsce, gdzie oskarżony prowadził pojazd mechaniczny; kolizja w efekcie której miał on obrażenia głowy; informacje przekazane policjantów oraz czynności podjęte celem zbadania jego stanu trzeźwości. Okoliczności te musiały być więc ustalane na podstawie innych dowodów, na przykład zeznań funkcjonariuszy Policji. W pisemnych motywach wyroku Sąd wskazał, że istotnie czynił to m.in. na podstawie zeznań świadka M. J.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.