Sygn. akt II Ca 678/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 listopada 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. Wydział II Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Stanisław Łęgo

§ 5k.p.c- można wyprowadzić z możliwości obalenia domniemań wynikających z art.

3 ustawy o księgach wieczystych i hipotece przez przeciwstawienie im dowodu przeciwnego w każdym innym postępowaniu, a nie tylko w postępowaniu o usunięcie niezgodności. Stosownie do treści przepisu art.

§ 5k.p.c.

wniosek o dokonanie wpisu może złożyć właściciel nieruchomości, użytkownik wieczysty, osoba, na rzecz której wpis ma nastąpić, albo wierzyciel, jeżeli przysługuje mu prawo, które może być wpisane w księdze wieczystej. W sprawach dotyczących obciążeń powstałych z mocy ustawy wniosek może złożyć uprawniony organ. Przepis art. 10 ust. l ustawy o księgach wieczystych i hipotece stanowi, że w razie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym osoba, której prawo nie jest wpisane lub jest wpisane błędnie albo jest dotknięte wpisem nieistniejącego obciążenia lub ograniczenia, może żądać usunięcia niezgodności. Strona powodowa wykazała „tytuł" swojego prawa, to też jako - „osoba" wymieniona w dyspozycji przepisów art. 10 ustawy o księgach wieczystych i hipotece i art.

§ 5k.p.c.

wykazała swoją legitymację czynną do wytoczenia powództwa. Nie oznacza to jednak, że powództwo zasługuje na uwzględnienie. Po pierwsze- jak wspomniano wcześniej strona powodowa nie załączyła do akt sprawy decyzji wywłaszczeniowej zaopatrzonej we wzmiankę o prawomocności tej decyzji bądź jej ostateczności. W tej sytuacji pozwanych chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych wyrażona poprzez dyspozycję art. 5 ustawy o księgach wieczystych i hipotece /strona powodowa nie wykazała również wyłączeń rękojmo określonych w art. 6 ust. 1 i 2 ustawy o księgach wieczystych i hipotece/. Po drugie- wprawdzie działka nr (...) ujawniona została w ewidencji gruntów jako droga, jednakże sam ten fakt nie przesądza wyłączenia nieruchomości z obrotu prawnego na podstawie ustawy o drogach publicznych. Jak wynika z orzecznictwa Sadu Najwyższego - drogą publiczną wyłączoną z obrotu prawnego jest tylko taka nieruchomość, na której faktycznie znajduje się pas drogowy, a nie nieruchomość przeznaczona w planach pod drogę bądź też oznaczoną w ewidencji gruntów jako droga. Po trzecie wreszcie - poza wymienionymi wyżej powodami natury merytorycznej przemawiającymi za nieuwzględnieniem żądania strony powodowej, Sad podniósł argument natury formalnej, który odgrywał najistotniejszą rolę w oddaleniu żądania pozwu, a mianowicie treść żądania pozwu. Wskazuje się bowiem w judykaturze, iż żądanie pozwu w sprawie o usunięcie niezgodności między stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym powinno być skonkretyzowane jednoznacznie i precyzyjnie, w zasadzie tak, aby mogło być przeniesione w postaci gotowej do sentencji orzeczenia (wyrok Sadu Najwyższego z dnia 5 kwietnia 2013 roku, III CSK 236/12 - Lex nr 1341682). W tej kategorii spraw Sąd jest związany bowiem żądaniem pozwu. Wobec powyższych argumentów Sąd orzekł o oddaleniu żądania uzgodnienia treści przedmiotowej księgi wieczystej. Od powyższego wyroku apelację złożył powód. Zarzucił w niej:

1. naruszenie art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego poprzez błędne dokonanie ustaleń faktycznych,
2. oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, na skutek przeprowadzenia przez sąd pierwszej instancji postępowania dowodowego bez rozważenia w sposób bezstronny i wszechstronny zebranego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że decyzja wywłaszczeniowa nie jest decyzją ostateczną. Występując z powyższymi zarzutami wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku, uwzględnienie powództwa oraz zasądzenie od pozwanych na rzecz powoda kosztów postępowania procesowego z uwzględnieniem kosztów postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na apelację pozwani wnosili o jej oddalenie. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja powoda nie jest uzasadniona, a podniesione w niej zarzuty są chybione. Decyzja administracyjna wydana w przedmiocie wywłaszczenia nieruchomości może wywoływać skutki prawne w zakresie przejścia prawa własności jedynie wówczas, gdy jest decyzją ostateczną. Stosownie zaś do art. 16 § 1 zd 1 k.p.a. decyzjami ostatecznymi są decyzje od których nie służy środek zaskarżenia w postaci odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Ostateczność decyzji stwierdza organ administracyjny, który ją wydał. Podzielić należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż w toku niniejszego postępowania strona powodowa nie wykazała, iż decyzja wydana przez Naczelnika GminyT. z dnia 1 marca 1976 roku stała się decyzją ostateczną. Nie przedstawił nawet dowodu na okoliczność, iż decyzja ta została doręczona S.i T. F.. Ze złożonej przez powoda, w toku postępowania sądowego, kserokopii decyzji z 1 marca 1976 roku powyższa okoliczność nie wynika. Nie można zatem sądowi I instancji postawić skutecznego zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 k.p.c., czy też zarzutu oparcia rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym. Zresztą formułując ten drugi zarzut, apelujący nawet nie wskazuje materiału dowodowego, jaki jego zdaniem został przez sąd pominięty. Poza tym, nawet gdyby przyjąć, że decyzja administracyjna z 1976 roku stała się decyzją ostateczną, to pomijając nawet podniesioną przez sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku kwestie prawidłowości sformułowania żądania pozwu, nie mogłaby ona prowadzić do uwzględnienia powództwa. Pozwani bowiem w odpowiedzi na pozew powołali się, iż nieruchomość będąca przedmiotem postępowania nabyli w dobrej wierze w zaufaniu do treści księgi wieczystej i nabycie przez nich nieruchomości chroni rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych (art. 5 kwih). W toku postępowania strona powodowa nie wykazała, by pozwani nabywając nieruchomość działali w złej wierze. Skoro zatem strona powodowa nie wykazała, że rzeczywisty stan prawny ujawniony w księdze wieczystej odnośnie działek (...) jest inny, niż wpisany w księdze wieczystej, to powództwo trafnie zostało oddalone. Z tych względów apelacja jako pozbawiona uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu- art. 385 k.p.c.