Sygn. akt II Ca 163/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Legnicy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Sylwia Kornatowicz Sędziowie: SO Robert Figurski (sprawozdawca) SO Elżbieta Hallada Protokolant: sekr. sądowy Małgorzata Zielińska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2013 roku w Legnicy na rozprawie sprawy z powództwa Wytwórni (...) Sp. z o.o. w N. przeciwko pozwanemu Z. K. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie z dnia 5 grudnia 2012 roku sygn. akt I C 1445/12 I. oddala apelację; II. zasądza od pozwanego na rzecz strony powodowej kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 163/13 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy w Głogowie, uwzględniając w całości żądanie pozwu wniesionego przez Wytwórnię (...) Sp. z o.o. w N. przeciwko pozwanemu Z. K., wyrokiem z 5 grudnia 2012 roku pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy w postaci wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku, wydanego w sprawie o sygn. akt I C 45/98, w zakresie obowiązku zapłaty przez stronę powodową na rzecz pozwanego kwoty 16.888,58 zł z odsetkami od tej kwoty oraz obciążył pozwanego kosztami procesu należnymi stronie powodowej. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że cała teoretyczna argumentacja wspierająca stanowisko pozwanego została zbudowana na całkowicie chybionym założeniu, że wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku został zaskarżony w całości i tym samym, że dla całej kwoty zasądzonej tym orzeczeniem, a więc także kwoty 16.908,58 zł z odsetkami, tytuł egzekucyjny względem strony powodowej stanowił nie tylko ten wyrok, lecz również wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19 września 2002 roku, sygn. akt I ACa 145/
- Sąd Rejonowy jednakże zauważył, że z ujawnionych dowodów wprost wynikało, że wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku zasądzający kwotę 37.661,58 zł z odsetkami poprzednik prawny strony powodowej zaskarżył w części, ponad kwotę 16.908,58 zł i w takim zakresie apelację od tego wyroku rozpoznał Sąd Apelacyjny w Poznaniu. W części niezaskarżonej, czyli do kwoty 16.908,58 zł wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku stał się prawomocny dnia 4 grudnia 2001 roku, w związku z czym dla tej części wierzytelności pozwanego wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19 września 2002 roku nie stanowił – obok wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku – tytułu egzekucyjnego. W konsekwencji, przekazując 8 stycznia 2002 roku na rzecz pozwanego kwotę 16.888,58 zł z odsetkami w łącznej wysokości 20.242,70 zł, strona powodowa spełniła świadczenie po powstaniu tytułu egzekucyjnego, którym dla tej należności był jedynie wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku. Apelację pozwany oparł na następujących zarzutach:
- błędu w ustaleniach faktycznych polegającego na przyjęciu, że strona powodowa zaskarżyła wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku w części przekraczającej kwotę 16.908,58 zł oraz że nastąpiła spłata należności objętych tym wyrokiem,
- naruszenia art. 451 k.c. przez przyjęcie, że przedstawione przez stronę powodową polecenie przekazu pocztowego stanowi „zapłatę” należności zasądzonej wyrokiem z 21 maja 2001 roku,
- naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,
- naruszenia art. 363 k.p.c. przez przyjęcie, że wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze uprawomocnił się w części przed wydaniem wyroku przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu,
- naruszenia art. 365 w związku z art. 840 k.p.c. przez przyjęcie, że możliwe jest w drodze powództwa opozycyjnego merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem,
- naruszenia art. 776 w związku z art. 840 k.p.c. przez przyjęcie, że wyrok z 21 maja 2001 roku jest tytułem wykonawczym i że może on stanowić przedmiot powództwa opozycyjnego,
- naruszenia art. 840 k.p.c. przez uznanie, że powołany przez stronę powodową zarzut spełnienia świadczenia nastąpił po zamknięciu rozprawy. Podnosząc te zarzuty, pozwany domagał się zmiany zaskarżonego wyroku i oddalenia powództwa, względnie jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy, nie znajdując przesłanek do zakwestionowania ustaleń faktycznych orzeczenia pierwszej instancji i przyjmując je za własne, zważył, co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy z prawidłowo przeprowadzonych dowodów wyprowadził wnioski w całości słuszne. To nie Sąd pierwszej instancji, lecz pozwany jest w błędzie twierdząc, że poprzednik prawny strony powodowej zaskarżył w całości wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku. Sąd Rejonowy dokładnie wyjaśnił swoje stanowisko w tej kwestii, a użyte do jego uzasadnienia argumenty Sąd Okręgowy w pełni podziela. Dodatkowo tylko należy zauważyć, że o zakresie zaskarżenia decyduje treść apelacji, z którą powinna się zgadzać wartość przedmiotu zaskarżenia. Jeżeli jednak zachodzi między nimi rozbieżność, która – nawiasem mówiąc – powinna zawsze zostać wyjaśniona, a tak się w przypadku wyżej wspomnianego wyroku nie stało, to nie ulega wątpliwości, że rozstrzygające znaczenie ma treść apelacji, a nie – jak pozwany próbował sugerować dołączając do apelacji kserokopie kart akt Sądu Okręgowego w Zielonej Górze o sygn. I C 45/98 – wysokość uiszczonej przez stronę skarżącą opłaty od apelacji. Trafność stanowiska, że poprzednik prawny strony powodowej zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku ponad kwotę 16.908,58 zł, a nie w całości potwierdza treść uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 19 września 2002 roku, sygn. akt I ACa 145/
- Sąd Apelacyjny w Poznaniu jednoznacznie stwierdził, że pozwany w tamtej sprawie, czyli (...) Przedsiębiorstwo (...) w N., zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku w części przekraczającej kwotę 16.908,58 zł (strona 3 uzasadnienia). Fakt zarachowania przez obie strony wpłaty dokonanej 8 stycznia 2002 roku przez stronę powodową na poczet należności zasądzonej wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku potwierdzają wymienione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pisma pozwanego złożone w innych sprawach, wskazana przez pozwanego kwota należności głównej dochodzonej w postępowaniu egzekucyjnym czy żądanie strony powodowej zgłoszone w sprawie o sygn. akt I C 191/04, która toczyła się przed Sądem Rejonowym w Nowej Soli, a także data przelewu – miesiąc po uprawomocnieniu się wyroku Sądu Okręgowego w Zielonej Górze w spornej części. Sąd pierwszej instancji stwierdził brak inicjatywy dowodowej pozwanego w celu wykazania „licznych należności” i tak rzeczywiście było, inicjatywę natomiast podjętą w postępowaniu apelacyjnym ocenić należało za spóźnioną (art. 381 k.p.c.) i z tej przyczyny wnioski dowodowe zawarte w apelacji zostały oddalone. Nie można inaczej nazwać jak naiwnością tłumaczenie pozwanego, że z jego wyliczeń wynikało, że jest winny stronie powodowej około 17.000 zł i o tę kwotę pomniejszył należność zasądzoną wyrokiem Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku wszczynając egzekucję, z tym że dziwnym zbiegiem okoliczności pomniejszył tę należność o zgadzającą się co do jednego grosza kwotę należności głównej przelaną 8 stycznia 2002 roku. Klauzula wykonalności została nadana wyrokowi Sądu Okręgowego w Zielonej Górze z 21 maja 2001 roku w całości, a więc także w części nie zaskarżonej (co do kwoty 16.908,58 zł) i w tej części wyrok Sądu Okręgowego w Zielonej Górze jest tytułem wykonawczym bez wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu. Skoro zatem wszystkie powołane w ramach podstawy apelacji zarzuty okazały się nieusprawiedliwione, apelacja podlegała oddaleniu jako bezzasadna (art. 385 k.p.c.). Postanowienie o kosztach postępowania apelacyjnego, obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego strony powodowej, zostało wydane w myśl zasady odpowiedzialności za wynik sprawy, na podstawie art. 108 § 1 w związku z art. 98 § 1 i 3 oraz art. 99 k.p.c.