87 § 1a kw. Z uwagi na powyższe zachowanie W. K. polegające na prowadzeniu w dniu 26 lutego 2012 roku, roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości, tj. gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu wynosiła 2,16 promila i 2,62 promila, należało obecnie zakwalifikować, jako wykroczenie z art. 87 § 1a kw. Dokonując wyżej opisanej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, Sąd Okręgowy zmuszony był postępowanie karne w tym zakresie umorzyć wobec przedawnienia orzekania, na mocy art. 5 § 1 pkt 4 kpw, gdyż zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok, zaś jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu. W świetle powyższego karalność czynu przypisanego W. K., który wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 87 § 1a kw, ustała 26 lutego 2014 roku, co skutkowała umorzeniem postępowania w zakresie tego czynu. Z uwagi na wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku art.
11 § 2 kk, z podstawy skazania i art. 11 § 3 kk z podstawy wymiaru kary. Umorzenie postępowania, wobec przedawnienia orzekania w zakresie czynu polegającego na prowadzeniu przez W. K., roweru po drodze publicznej w stanie nietrzeźwości i skazanie go jedynie za czyn wyczerpujący znamiona przestępstwa z art. 244 kk skutkowały również koniecznością uchyleniem orzeczenia o zakazie prowadzenia rowerów. Biorąc powyższe pod uwagę, oraz uwzględniając fakt, że w aktualnej karcie karnej (k. 155-156) widnieją już tylko dwa skazania, Sąd Okręgowy uznał za zasadne zawieszenie wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata. Rozpatrując jednak całościowo wymiar kary za przypisany oskarżonemu czyn jedynie z art. 244 kk, nie można tracić z pola widzenia innej okoliczności, czyli widniejących w karcie karnej (k. 100-101) 7 skazań za czyny z art.
kk, która miała wpływ na wymierzenie mu bezwzględnej kary pozbawienia wolności, a która obecnie odpadła, gdyż nastąpiło zatarcie 5 skazań. Oceniając zatem represję karną zastosowaną wobec oskarżonego – tj., wymiar kary 6 miesięcy pozbawienia wolności stwierdzić należy, że kara ta nosi cechy nadmiernie surowej. W przekonaniu Sądu Okręgowego warunkowe zawieszenie wykonania kary orzeczonej wobec oskarżonego pozwoli na kontrolę jego zachowania przez okres 3 lat, kiedy to dodatkowo zostanie on w tym okresie zobowiązany do powstrzymywania się od nadużywania alkoholu. Zdaniem Sądu Okręgowego wszystkie te okoliczności przemawiają za tym aby w stosunku do osoby oskarżonego W. K. skorzystać z normy art. 69 § 1 kk. Ratio legis probacji tkwi w przekonaniu, że efekt resocjalizacyjny wobec sprawcy przestępstwa, nie wykazującego cech głębokiej demoralizacji, osiągnąć można w warunkach wolności kontrolowanej. Zdaniem Sądu Okręgowego w tej sprawie, m.in. z uwagi na stopień demoralizacji tego sprawcy, powyższa norma może być stosowana, szczególnie, że oskarżony podał, że ma zamiar podjąć leczenie odwykowe. Zasady sądowego wymiaru kary są zawarte przede wszystkim w art. 53, 54 i 58 kk. Wynika z nich, że Sąd ma obowiązek uwzględniać przy wymiarze kary konkretnemu sprawcy karę wg. swego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc by jej dolegliwość nie przekroczyła stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Uwzględniając zasady sądowego wymiaru kary oraz zmiany w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu i w zakresie jego obecnej karalności, Sąd Odwoławczy uznał, że zarzut apelacji dotyczący rażąco surowej kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec oskarżonego okazał się słuszny. W trakcie kontroli odwoławczej Sąd nie znalazł bezwzględnych przesłanek odwoławczych określonych w art. 439 kpk. Mając powyższe na względzie Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono stosownie do obowiązujących w tej mierze przepisów, i tak: za instancję odwoławczą podstawą orzeczenia był art. 624 § 1 kpk i art. 634 kpk, uwzględniając aktualną sytuację majątkową oskarżonego, który utrzymuje się z prac dorywczych. Zasądzono nadto wynagrodzenie na rzecz adw. J. J. - obrońcy z urzędu oskarżonego wg. stawek minimalnych ( plus VAT ), uwzględniając nakład pracy obrońcy i jego udział w rozprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.