Sygn. akt VU 5159/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 stycznia 2015 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Magdalena Marczyńska Protokolant stażysta Emilia Łopatowska po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2015 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku H. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania H. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 19 maja 2014 r. sygn. (...)
- zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy H. K. prawo do emerytury poczynając od dnia (...) roku,
- zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT. na rzecz wnioskodawcy H. K. kwotę 60,00 zł (sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VU 5159/14 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 maja 2014 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy H. K. prawa do emerytury. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawca nie udowodnił wymaganych 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Od decyzji powyższej H. K. odwołał się w dniu 3 czerwca 2014 roku. Wniósł o przyznanie żądanego prawa z uwagi na to, iż przepracował wymagane 15 lat w warunkach szczególnych. W piśmie procesowym z dnia 1 października 2014 roku wnioskodawca sprecyzował odwołanie, wnosząc o zaliczenie do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 2 września 1971 roku do 25 października 1973 roku w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. w charakterze ucznia piekarstwa oraz okresu zasadniczej służby wojskowej od dnia 1 stycznia 1975 roku do 7 października 1976 roku. ZUS wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił co następuje: H. K., urodzony w dniu (...), złożył w dniu 6 maja 2014 roku wniosek o przyznanie emerytury. (dowód: wniosek o emeryturę k. 1-4 w aktach ZUS) Na dzień 1 stycznia 1999 roku skarżący udowodnił staż pracy wynoszący ponad 25 lat. Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawcy w warunkach szczególnych wynosi 13 lat, 8 miesięcy i 14 dni. ZUS zaliczył wnioskodawcy do pracy w warunkach szczególnych okres zatrudnienia od 8 października 1976 roku do 4 kwietnia 1989 roku w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. na stanowisku piekarza oraz okres odbywania zasadniczej służby wojskowej od 26 października 1973 roku do 31 grudnia 1974 roku. Wnioskodawca nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. (okoliczności niesporne) W okresie od 2 września 1971 roku do 4 kwietnia 1989 roku H. K. był zatrudniony w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż.. W świadectwie pracy pracodawca wskazał, że wnioskodawca w okresie od 2 września 1971 roku do 30 czerwca 1974 roku był uczeniem nauki zawodu, a w okresie od 1 lipca 1974 roku do 4 kwietnia 1989 roku pracował na stanowisku piekarza. (dowód: świadectwo pracy k. 9 w aktach ZUS) W okresie od 2 września 1971 roku do 20 czerwca 1973 roku wnioskodawca uczęszczał do (...) Szkoły Zawodowej (...) w R.. Szkołę tę ukończył w dniu 20 czerwca 1973 roku uzyskując uprawnienia do wykonywania zawodu piekarza. Jako uczeń ww. szkoły wnioskodawca przez 2 dni uczył się (w poniedziałki i wtorki), a przez 4 dni miał praktyki zawodowe w piekarni. Po ukończeniu szkoły wnioskodawca otrzymał świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej. (dowód: świadectwo ukończenia szkoły k. 18, częściowo zeznania świadków J. C. i F. R. k. 25-26, k. 28, częściowo zeznania wnioskodawcy k. 26 odwrót, 27, k. 28 w aktach sprawy) W Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. wnioskodawca pracował na stanowisku piekarza co najmniej w okresie od 3 września 1973 roku (2 września to była niedziela) do 22 października 1973 roku oraz od 8 października 1976 roku do 4 kwietnia 1989 roku. Jako piekarz wnioskodawca pracował stale i w pełnym wymiarze czasu pracy przy wypieku pieczywa. Wnioskodawca był piecowym, wsadzał chleb i bułki do pieca węglwego i wyjmował je z niego. Przesadzał także pieczywo do komór. Wnioskodawca dokładał także opał do pieca. Wnioskodawca nie był nigdy ciastowym i nie przyuczał się do wykonywania tego zawodu. Praca w piekarni była wykonywana w systemie 3-zmianowym. (dowód: częściowo zeznania świadków J. C. i F. R. k. 25-26, k. 28, częściowo zeznania wnioskodawcy k. 26 odwrót, 27, k. 28 w aktach sprawy) W okresie od 26 października 1973 roku do 7 października 1976 roku H. K. odbywał zasadniczą służbę wojskową. (dowód: kserokopie wpisów w książeczce wojskowej wnioskodawcy k. 11 w aktach ZUS) Przed skierowaniem do odbywania służby wojskowej wnioskodawca pracował w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. na stanowisku piekarza. Po odbyciu służby wojskowej wnioskodawca wrócił do pracy w spółdzielni na to samo stanowisko. (dowód: częściowo zeznania świadków J. C. i F. R. k. 25-26, k. 28, częściowo zeznania wnioskodawcy k. 26 odwrót, 27, k. 28 w aktach sprawy) Gminna Spółdzielnia (...) w Ż. wystawiła wnioskodawcy świadectwo pracy w warunkach szczególnych, w którym wskazała, że pracował on w takich warunkach w okresie od 2 września 1971 roku do 4 kwietnia 1989 roku na stanowisku piekarza. (dowód: świadectwo wykonywania pracy w warunkach szczególnych k. 6 w aktach ZUS) Przy zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 3 września 1973 roku do 22 października 1973 roku oraz okresu odbywania zasadniczej służby wojskowej od 1 stycznia 1975 roku do 7 października 1976 roku, staż pracy wnioskodawcy, w takich warunkach, łącznie z okresem niekwestionowanym przez organ rentowy, wynosi ponad 15 lat. (okoliczności niesporne) Sąd Okręgowy zważył i ocenił co następuje: Odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013r. poz. 1440 ze zm.) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli: 1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
- Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawcy należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki: 1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia). Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Z cytowanego wyżej § 2 rozporządzenia nie wynika, aby stwierdzenie zakładu pracy w przedmiocie wykonywania przez pracownika pracy w warunkach miało charakter wiążący i nie podlegało kontroli organów przyznających świadczenia uzależnione od wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Świadectwo wykonywania pracy w szczególnych warunkach nie jest bowiem dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 § 1 i 2 k.p.c., a tylko dokumenty wystawione przez te organy stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Natomiast omawiane świadectwo traktuje się w postępowaniu sądowym jako dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Dokument taki podlega kontroli zarówno co do prawdziwości wskazanych w nim faktów, jak i co do prawidłowości wskazanej podstawy prawnej. Sąd, a także organ rentowy, są zatem uprawnione do weryfikacji danych zawartych w świadectwie wykonywania prac w warunkach szczególnych, wystawionym przez pracodawcę. Jeżeli świadectwo to zawiera dane, które nie są zgodne z prawdą, nie mogą na jego podstawie dokonać ustaleń, od których uzależnione jest prawo do świadczeń emerytalnych. To samo dotyczy ujawnienia okoliczności, że wskazane w zaświadczeniu pracodawcy stanowisko pracy wykonywanej w szczególnych warunkach nie figuruje w wykazie powołanym w tym zaświadczeniu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 roku, I UK 15/04, OSNP 2005/11/161). Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi przez wnioskodawcę w odwołaniu, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu, a jednocześnie nie budzi żadnych wątpliwości – wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, to jest 25 lat, w dniu(...) roku ukończył 60 lat i nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Organ rentowy uznał że wnioskodawca nie spełnia przesłanki zatrudnienia w warunkach szczególnych co najmniej przez 15 lat. Wnioskodawca twierdził zaś, że legitymuje się wymaganym okresem pracy w warunkach szczególnych, albowiem do stażu pracy w takich warunkach winien być zaliczony okres zatrudnienia od 2 września 1971 roku do 25 października 1973 roku w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. w charakterze ucznia piekarstwa oraz okres zasadniczej służby wojskowej od dnia 1 stycznia 1975 roku do 7 października 1976 roku. Organ rentowy zakwestionował świadectwo pracy w warunkach szczególnych wystawione wnioskodawcy przez ww. spółdzielnię. W ocenie Sądu okres zatrudnienia wnioskodawcy od 2 września 1971 roku do 20 czerwca 1973 roku w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. w charakterze ucznia piekarstwa nie może zostać zaliczony do stażu pracy w warunkach szczególnych. W tym zakresie wskazać należy, że warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace, o jakich mowa w rozporządzeniu (por. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272). W przedmiotowej sprawie nie sposób przyjąć, że wnioskodawca będąc pracownikiem młodocianym w okresie od 2 września 1971 roku do 30 czerwca 1973 roku stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał prace piekarza. Jak wynika bowiem z zeznań świadków J. C. i F. R. oraz zeznań samego wnioskodawcy, w okresie powyższym był on jednocześnie uczniem (...) Szkoły Zawodowej (...) w R.. Wnioskodawca 2 dni w tygodniu uczył się w szkole, a przez 4 dni miał praktyki w piekarni. W świetle powyższego uznać, że organ rentowy prawidłowo zanegował w części treść wystawionego wnioskodawcy przez pracodawcę świadectwa wykonywania pracy w warunkach szczególnych. Okres zatrudnienia w charakterze pracownika młodocianego nie podlega bowiem uwzględnieniu jako okres wykonywania pracy w warunkach szczególnych w rozumieniu § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 7 lutego 1983 roku (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 15 marca 2006 roku, III AUa 3271/04, OSA w Katowicach 2006/4/6). Sąd uznał za niewiarygodne zeznania świadków i wnioskodawcy, w zakresie w jakich wynika z nich, że po zajęciach w zasadniczej szkole zawodowej, które odbywały się w poniedziałki i wtorki, wnioskodawca następnie pracował całą zmianę w piekarni. Zeznania te są bowiem sprzeczne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Trudno bowiem racjonalnie zakładać, że pracodawca z obejściem obowiązujących wówczas przepisów dotyczących zatrudnienia pracowników młodocianych zatrudniał wnioskodawcę w pełnym wymiarze pracy, zaś wnioskodawca godził się wykonywać pracę za wynagrodzenie należne pracownikowi młodocianemu, które było znacznie mniejsze aniżeli wynagrodzenie należne normalnym pracownikom. W oparciu o powyższe zeznania zasadne jest jednakże przyjęcie, że już co najmniej od 3 września 1973 roku, to jest po wakacjach przypadających po ukończeniu szkoły zawodowej, wnioskodawca pracował w Gminnej Spółdzielni (...) w Ż. jako piekarz. Faktu, że praca piekarza podlega zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych ZUS nie kwestionował. Ponadto zdaniem Sądu zaliczeniu do stażu pracy w warunkach szczególnych podlegał cały okres odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej, a nie jak to nieprawidłowo przyjął organ rentowy, jedynie okres od 26 października 1973 roku do 31 grudnia 1974 roku. W tym zakresie wskazać należy, że art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 roku) stanowił, że okres odbytej zasadniczej lub okresowej służby wojskowej zalicza się do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem, pracownikom, którzy po odbyciu tej służby podjęli zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym byli zatrudnieni przed powołaniem do służby, albo w tej samej gałęzi pracy. Od 1 stycznia 1975 roku wskazany przepis otrzymał natomiast treść, zgodnie z którą czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby. Wydane na podstawie art. 108 ust. 4 powołanej ustawy rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 listopada 1968 roku w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz. U. Nr 44, poz. 318) regulowało w sposób szczegółowy uprawnienia żołnierza, który w terminie 30 dni po zwolnieniu ze służby zgłosił powrót do zakładu pracy i w wyniku tego podjął w nim zatrudnienie. Zgodnie z § 5 powołanego rozporządzenia żołnierzowi, który podjął zatrudnienie wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie Z powyższego wynika, że wlicza się także uprawnienia wynikające z systemu zabezpieczenia społecznego w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie, a zatem również wynikające z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach. Przepisy te, na podstawie których przerwę w wykonywaniu zatrudnienia w ramach stosunku pracy wywołaną odbywaniem zasadniczej służby wojskowej zalicza się – z zachowaniem ciągłości pracy – do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień uzależnionych od ilości lat pracy w danym zakładzie lub gałęzi pracy oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie, należy tłumaczyć tak, że okres zasadniczej służby wojskowej jest okresem pracy na takich samych warunkach, jak przed powołaniem do służby, a poborowy odbywający służbę uważany jest za pracownika (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2010 roku, I UK 333/09, LEX nr 585739, z dnia 6 kwietnia 2006 roku III UK 5/06, OSNP 2007/7-8/10, z dnia 25 lutego 2010 roku. II UK 219/09, LEX nr 590248 oraz z dnia 17 maja 2012 roku w sprawie I UK 399/11, LEX Nr 1211140). Stanowisko to znajduje pełne potwierdzenie w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2013 roku w sprawie II UZP 6/13 Biul.SN 2013/10/24, zgodnie z którą czas zasadniczej służby wojskowej odbytej w okresie obowiązywania art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 1974 roku) zalicza się – na warunkach wynikających z tego przepisu – do okresu pracy wymaganego do nabycia prawa do emerytury w niższym wieku emerytalnym (art. 184 w związku z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jednolity tekst: Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.). Zdaniem Sądu Okręgowego wskazane stanowisko należało także zastosować do okresu służby wojskowej odbywanej przez wnioskodawcę po dniu 1 stycznia 1975 roku. Powyższe potwierdził Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lutego 2014 roku, II UK 299/13, LEX Nr 1441180, w którym stwierdził, że zmiana art. 108 ustawy z 1967 roku z dniem 1 stycznia 1975 roku wynikała z wejścia w życie Kodeku pracy (została dokonana na podstawie art. X ust. 2 pkt c ustawy z 26 czerwca 1974 roku Przepisy wprowadzające Kodeks pracy – Dz. U. Nr 24, poz. 142 z późn. zm.). Zmiana art. 108 ustawy z 1967 roku nie wprowadziła jednakże wówczas w nim radykalnie nowej treści, która uzasadniałaby stwierdzenie, że zasadnicza służba wojskowa nie podlega już zaliczeniu do okresu pracy w szczególnych warunkach. Przepis art. 108 ust. 1 dalej stanowił, że „Czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wlicza się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby”. Nadal więc ustawodawca potwierdzał wliczanie pracownikowi okresu służby wojskowej do zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem. Kolejna zmiana w ustawie z 1967 roku nastąpiła dopiero na podstawie ustawy z 28 czerwca 1979 roku o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 15, poz. 97). W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie powinno zatem budzić żadnych wątpliwości, że cały okres odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej podlegał zaliczeniu do pracy w warunkach szczególnych. W związku z tym, że wykazany przez wnioskodawcę okres pracy w warunkach szczególnych wynosi więcej niż 15 lat, stwierdzić należało, iż spełnia on wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania prawa do emerytury zgodnie z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Z tych też względów, Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. orzekł jak w punkcie „1” sentencji. Prawo do emerytury zostało przyznane wnioskodawcy od dnia (...) roku, tj. od daty ukończenia przez niego 60 lat. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego znajduje uzasadnienie w treści art. 98 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz. 490).