k.p.c., co oznacza, że w postępowaniu wieczystoksięgowym Sąd bada jedynie treść wniosku, treść i formę dołączonych do wniosku dokumentów oraz treść księgi wieczystej. Nie powinien ograniczyć się jednak do badania treści wniosku i dołączonych do niego dokumentów pod względem formalnym, lecz także dokonać zbadania i oceny czynności stanowiącej podstawę pod względem jej skuteczności materialnej (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18.06.2009 r., II CSK 4/09, Lex nr 519937). Tak określona kognicja sądu określona w tym przepisie dotyczy zarówno sądu I, jak i II instancji (por. postanowienie SN z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie sygn. akt. III CSK 348/08, Lex nr 5282256). Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że przedłożona przez strony umowa z dnia 1 czerwca 1989 r. nie zawiera wszystkich przedmiotowo istotnych postanowień pozwalających na zakwalifikowanie jej jako umowę dzierżawy, z uwagi na brak wymaganego przez art. 693 § 1 k.c. określenia czynszu dzierżawnego. Rację ma Sąd I instancji, że w dokumencie „Poświadczenie zapłaty”, mowa jest o zapłacie dokonanej na poczet przyszłej sprzedaży nieruchomości. Wynika to wyraźnie z analizy treści tego dokumentu, która nie budzi co do tego żadnych uzasadnionych wątpliwości. W tym stanie rzeczy zasadnie Sąd Rejonowy uznał, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku o wpisanie na rzecz wnioskodawców prawa dzierżawy jedynie na podstawie przedłożonych przez nich dokumentów. Jak zasadnie wskazał Sąd a quo, pomimo tego, że sąd wieczystoksięgowy dokonuje wykładni umów mających stanowić podstawę wpisu, to jednak możliwości ustalenia czynników rzutujących na wynik wykładni oświadczeń woli, są znacznie mniejsze niż w przypadku innych postępowań, co wynika z faktu, iż w postępowaniu nieobjętym rygorami z art.
zgodny zamiar stron i cel umowy, jak i inne czynniki wpływające zgodnie z art. 65 k.c. na wynik wykładni oświadczeń woli mogą być dowodzone także za pomocą przesłuchania świadków i stron. Należy zgodzić się przy tym ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że podnoszona przez wnioskodawców kwestia prawidłowości wpisu do działu II księgi wieczystej o nr (...) aktualnych właścicieli A. i A. małżonków H. oraz żądanie „cofnięcia" tego wpisu nie może być przedmiotem postępowania wieczystoksięgowego, z uwagi na treść art.
k.p.c., lecz w postępowaniu o usuniecie niezgodności pomiędzy stanem prawnym nieruchomości ujawnionym w księdze wieczystej a rzeczywistym stanem prawnym, uregulowanym w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 707 ze zm.). W tym stanie rzeczy Sąd Rejonowy zasadnie uznał, że zachodzi przeszkoda do dokonania żądanego wpisu i - na podstawie art. 626 9 k.p.c. - oddalił wniosek oraz – na podstawie art. 520 § l k.p.c. – obciążył wnioskodawców kosztami postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy – na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. - orzekł jak w sentencji postanowienia.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.