Dodał, że został zatrzymany w A.na podstawie ENA, który dotyczył innych spraw niż niniejsza. Wyjaśnił, że nie zrzekał się korzystania z prawa niedopuszczalności ścigania za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania oraz wskazał, że w toku postępowania był pozbawiony wolności gdyż zastosowano względem niego tymczasowe aresztowanie. Oskarżony domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie. Wyjść należy od tego, że nie ma racji oskarżony podnosząc na rozprawie apelacyjnej, że prowadzenie postępowania w niniejszej sprawie oraz wydanie wyroku było niedopuszczalne z uwagi na treść art.
Zdaniem oskarżonego, skoro został on przekazany stronie polskiej na podstawie ENA, który nie obejmował przestępstw stanowiących przedmiot osądu w niniejszej sprawie, to nie mógł on być ścigany za te przestępstwa gdyż nie stanowiły one podstawy przekazania. O ile zgodzić się należy z oskarżonym, że reguła specjalności zawarta w art.
kpk rzeczywiście wyklucza możliwość ścigania o przestępstwo, którego ENA nie dotyczyło, jednak w niniejszej sprawie zasada ta nie miała zastosowania. Zakaz płynący z art.
kpk nie ma bowiem charakteru absolutnego, gdyż doznaje wyjątków w sytuacjach wymienionych w art.
W razie zaistnienia jednej z sytuacji określonych w § 3 art.
kpk odpada przeszkoda do dalszego prowadzenia postępowania. Reguła specjalności obowiązująca w wypadku przekazania osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania unormowana w art.
kpk, nie stanowi przeszkody prawnej w ściganiu za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, o ile w toku postępowania nie stosuje się wobec tej osoby środka polegającego na pozbawieniu wolności (art.
Taki wyjątek zachodzi w niniejszej sprawie. Wprawdzie postanowieniem z dnia 26 września 2011 roku w sprawie (...)(k. 95) zastosowano wobec oskarżonego środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 14 dni od dnia zatrzymania, jednakże areszt ten nie był faktycznie wykonywany. Oskarżony po przekazaniu polskiemu wymiarowi sprawiedliwości w wykonaniu nakazu aresztowania, został osadzony w zakładzie karnym w celu wykonania kar pozbawienia wolności orzeczonych wyrokami w związku z którymi wydano ENA. Przebywanie oskarżonego w zakładzie karnym od momentu zatrzymania a więc pozbawienie go wolności nie wiązało się z tymczasowym aresztowaniem orzeczonym w niniejszej sprawie, lecz było wykonywaniem orzeczonych wobec niego kar pozbawienia wolności za przestępstwa objęte (...). Tak więc, mimo, że formalnie wydano w sprawie postanowienie o tymczasowym aresztowaniu oskarżonego, to jednak faktycznie nie było ono wykonywane z uwagi na to, że pozbawienie oskarżonego wolności wiązało się odbywaniem przez niego prawomocnie wymierzonych mu do tej pory kar o charakterze izolacyjnym tj. kar orzeczonych w sprawach stanowiących podstawę przekazania. W tym stanie rzeczy w postępowaniu toczącym się przed Sądem Rejonowym nie obowiązywał określony w art.
kpk zakaz prowadzenia postępowania karnego wobec oskarżonego jako osoby przekazanej, gdyż wyłączał go § 3 pkt 4 tego artykułu. Dopiero wykonanie prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności, wymagać będzie uzyskania zgody organu sądowego państwa wykonania nakazu (art.
Powyższy wywód daje podstawę do stwierdzenia, że przepis art.
kpk nie stanowił przeszkody w prowadzeniu postępowania przeciwko oskarżonemu o czyny objęte a/o wniesionym w niniejszej sprawie. Jeśli chodzi natomiast o poprawność rozstrzygnięcia sądu meriti pod względem merytorycznym, to Sąd Rejonowy oceniając zgromadzony i ujawniony materiał dowodowy nie uchybił przepisom postępowania a ocena dowodów i wynikające z niej ustalenia faktycznie są poprawne. Zgodna z regułami określonymi w art. 7 kpk jest analiza wyjaśnień oskarżonego jak i pozostałych dowodów w tym przede wszystkim zeznań S. S., G. K. czy J. L.. Sąd Rejonowy – po analizie wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do winy oraz dowodów zebranych w sprawie – doszedł do trafnego i nie budzącego wątpliwości przekonania, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny. Akceptując więc ustalenia sądu I instancji w całości oraz jego wnioski co do winy oskarżonego w zakresie zarzuconego mu czynu, Sąd Okręgowy uznał, iż brak jest podstaw do kwestionowania rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku. Zresztą oskarżony w apelacji nie podnosi żadnego konkretnego zarzutu w tym zakresie. Materialno- karna ocena zachowania oskarżonego również nie budzi zastrzeżeń. Podobnie orzeczenie o karze jest poprawne. Sąd Rejonowy wymierzając oskarżonemu karę 1 roku i 10 miesięcy pozbawienia wolności za ciąg dwóch przestępstw w sposób należyty ocenił wszystkie dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 kk a kształt kary dostosował do potrzeb zapewnienia celów kary. Kara ta nie jest surowa jeśli uwzględnić dotychczasową postawę oskarżonego (oskarżony był 12 razy karany za przestępstwa różnego rodzaju) oraz fakt, że przypisanych mu czynów dopuścił się w warunkach recydywy z art. 64 §1 kk. O kosztach sądowych orzeczono na podstawie art. 634 kpk w zw. z art. 624 § 1 kpk zwalniając oskarżonego z obowiązku ich uiszczenia, zaś wydatkami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa, albowiem przemawiała za tym jego sytuacja osobista i majątkowa.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.