II AKa 346/14

(1)oskarżonego z art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 marca 2014 r. sygn. akt XVIII K 178/13 utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację prokuratora za oczywiście bezzasadną; kosztami sądowymi za postępowanie odwoławcze obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Oskarżony M. T.

(1)stanął pod zarzutem, iż: - w dniu 7 lutego 2002 r. w W., pełniąc funkcję Zastępcy (...), działając w celu uniemożliwiania podpisania przez A. M.

(1)umowy na dostawy ropy naftowej w imieniu (...) S.A. ze Spółką (...) and (...) Ltd., poprzez bezprawne pozbawienie go wolności, wykonując polecenie pełniącego obowiązki (...) - Z. S.

(1), przekroczył przysługujące mu uprawnienia wynikające z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3, z art. 6 i z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Urzędzie Ochrony Państwa (Dz. U. z 1990 roku, nr 51, poz. 526, wraz z późn. zm.) oraz z Decyzji Nr (...) (...)a z dnia 26 października 2001 roku, uprawniającej go do bezpośredniego nadzoru nad (...), (...) (...) oraz (...), a tym samym do wydawania poleceń podległym mu funkcjonariuszom, w ten sposób, że wiedząc o możliwości podjęcia przez innych funkcjonariuszy publicznych działań zmierzających do bezprawnego pozbawienia wolności A. M.

(1)i uniemożliwienia przez to podpisania przez niego umowy na dostawy ropy naftowej do (...) S.A. spowodował podjęcie przez podległe mu jednostki organizacyjne(...), a mianowicie(...), (...) oraz (...) czynności operacyjno - rozpoznawczych i procesowych, które doprowadziły do bezprawnego zatrzymania A. M.

(1), czym działał na szkodę interesu publicznego i interesu prywatnego A. M.

(1)tj. popełnienia przestępstwa art. 231 § 1 k.k. i art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2014 r. (sygn. akt XVIII K 178/13), uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu a kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa. Wyrok powyższy zaskarżył w całości prokurator na niekorzyść oskarżonego zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść poprzez błędne uznanie, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie dostarczył podstaw do uznania oskarżonego M. T.

(1)za winnego popełnienia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu, a zaprezentowane poszlaki takie jak: a) zajmowania przez oskarżonego stanowiska służbowego pomiędzy Z. S.

(1)a R. B.,

1. b)obecność w (...) podczas spotkania w dniu 7 lutego 2002 r.,
2. c)połączenia telefoniczne pomiędzy M. T.

(1)a R. B. w dniu 7 lutego 2002 r. oraz d) zainteresowanie problematyką „ropy” - nie stanowią nierozerwalnego ciągu, który w sposób nie budzący wątpliwości przemawiałby za winą oskarżonego M. T.

(1)a ich ocena przy uwzględnieniu zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego, prowadzi do wniosków zgoła odmiennych, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz poszlak dotyczących sprawstwa oskarżonego M. T.

(1), w tym połączeń telefonicznych realizowanych pomiędzy oskarżonym M. T.

(1)a R. B., ale też i innymi osobami w dniu 7 lutego 2002 r. i następująca po nich sekwencja konkretnych działań podjętych przez te osoby, winna prowadzić do wniosku, że miał on wiedzę o możliwości podjęcia przez innych funkcjonariuszy publicznych działań zmierzających do bezprawnego pozbawienia wolności A. M.

(1)i uniemożliwienia przez to podpisania umowy na dostawę ropy naftowej do (...) S.A i spowodował podjęcie przez podległe mu jednostki organizacyjne (...) czynności operacyjno-rozpoznawczych i procesowych, które doprowadziły do bezprawnego zatrzymania A. M.

(1), co winno skutkować uznaniem go za winnego popełnia zarzuconego mu aktem oskarżenia czynu. W uzasadnieniu skarżący powtórzył tezę aktu oskarżenia, iż orientacja oskarżonego w zakresie problemów związanych z importem ropy naftowej, jego obecność w (...) w dniu 7 lutego 2002 r., gdzie miało miejsce spotkanie dotyczące tej kwestii, a wreszcie jego pozycja w strukturze (...) i zrealizowane tego dnia kontakty telefoniczne z R. B. i innymi osobami stanowią łańcuch poszlak pozwalający na przypisanie oskarżonemu zarzutu sformułowanego w akcie oskarżenia. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania właściwemu Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja nie jest zasadna i to w stopniu określonym w art. 457 § 2 k.p.k. Na wstępie jednak należy przypomnieć, iż wyrok z dnia 27 marca 2014 r. jest drugim wyrokiem zapadłym w odniesieniu do oskarżonego M. T. bowiem pierwszy z wyroków (również uniewinniający) został uchylony orzeczeniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r. Dlatego też należy odnotować, iż w ponownym postępowaniu I – instancyjnym Sąd Okręgowy w Warszawie wykonał w pełni zalecenia Sądu odwoławczego przesłuchując ponownie wskazane w uzasadnieniu wyroku uchylającego - osoby. Nadto dopuścił dowód z zeznań kolejnych dwóch świadków. Przesłuchał w tym charakterze m. in. św. G. R. – zajmującego w strukturze podobne jak oskarżony stanowisko. Zebrany materiał poddał analizie (zaprezentowanej w pisemnych motywach wyroku – części jawnej i niejawnej) konkludując, że nie dostarczył on podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego czynu. Odnosząc się do apelacji prokuratora z naciskiem należy podkreślić, że nie zawiera ona argumentów podważających stanowisko wyrażone w orzeczeniu Sądu I instancji, a jedynie odmienną ocenę materiału dowodowego w stosunku do dokonanej przez Sąd. Mamy zatem do czynienia wyłącznie z polemiką ze stanowiskiem Sądu. Przypomnieć więc trzeba, iż przedmiotowa sprawa w zgodnej ocenie urzędu prokuratorskiego i Sądu ma charakter poszlakowy, a rozbieżność poglądów wyrażonych przez oskarżyciela publicznego oraz Sąd sprowadza się do oceny spójności łańcucha poszlak, które zostały sformułowane w wyniku ustaleń faktycznych. Pomijając konsekwentne stanowisko oskarżonego negujące zasadność stawianego mu zarzutu, lektura zeznań przesłuchanych w ponownym postępowaniu świadków (w tym obydwu skazanych już prawomocnie współoskarżonych) prowadzi do tego samego wniosku. Żadna z osób uczestniczących w realizacji bezprawnego pozbawienia wolności A. M.

(1)nie wymienia oskarżonego jako osoby wydającej jakiekolwiek polecenia związane z czynnościami w tym zakresie. Nazwisko oskarżonego nie jest wymieniane w kontekście podejmowanych czynności realizujących owo zatrzymanie A. M.. Nie dowodzą tego również poszlaki dotyczące kręgu osób – rozmówców w połączeniach telefonicznych wykonywanych przy pomocy telefonu należącego do oskarżonego, bowiem mają one charakter spekulacji wobec braku potwierdzenia ze strony rozmówców by tematem ich była przedmiotowa kwestia. Sąd Okręgowy prezentując w pisemnych motywach analizę materiału dowodowego wykazał, że możliwym było (i tak też zostało wykonane) przeprowadzenie czynności związanych z zatrzymaniem A. M.

(1)na polecenie Z. S.. Wypada odnotować, że świadkowie zeznający w sprawie nie mieli żadnego interesu w pomijaniu osoby oskarżonego przy relacjonowaniu przedmiotowych wydarzeń. Wskazali osoby, które wydawały im polecenia, w wyniku realizacji, których nastąpiło zatrzymanie A. M. i dalsze czynności z jego udziałem z pominięciem w procesie decyzyjnym M. T.. Należy też zwrócić uwagę, iż Sąd Okręgowy nie fetyszyzuje przy tym wątku braku zaufania Z. S. do M. T. (czego nie czynił zresztą – w ocenie obecnego składu Sądu odwoławczego - również Sąd Okręgowy wydający poprzednie orzeczenie), a która to kwestia uzyskała nienależną chyba rangę w rozważaniach Sądu Apelacyjnego, uchylającego pierwszy wyrok uniewinniający. Tak więc brak bezpośrednich dowodów, a także niemożność wywiedzenia wniosku co do winy oskarżonego z dowodów pośrednich czyni zaskarżone orzeczenie jedynym możliwym. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku.