VI Ka 858/14

(1)(G.) syna R. i I., ur. (...) w K. oskarżonego z art. 278 § 1 kk, art. 278 § 1 kk 3. R. W.

(1)syna W. i U., ur. (...) w S. oskarżonego z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, art.278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk 4. B. K.

(1)(K.) syna T. i R., ur. (...) w S. oskarżonego z art. 278 § 1 kk, art. 278 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2014 r. sygnatura akt III K 1294/13 na mocy art. 437 kpk, art. 439 § 1 pkt. 9 kpk i art. 624 § 1 kpk 1. uchyla punkt 2 i 4 zaskarżonego wyroku i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk w zw. z art. 45 § 1 kw umarza postępowanie wobec oskarżonego M. J. o czyn z art. 13 kw w zw. z art. 119 § 1 kw oraz wobec R. W.

(1)i B. K.

(1)o czyn z art. 119 § 1 kw z uwagi na przedawnienie karalności, kosztami postępowania w tym zakresie obciążając Skarb Państwa; 2. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 poprzez przyjęcie, że oskarżony M. J. przywiózł D. G.

(1)samochodem z S. do Centrum Handlowego (...) w G.;

1. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy;
2. zwalnia oskarżonych M. J. i D. G.

(1)od zapłaty kosztów sądowych postępowania odwoławczego, obciążając wydatkami Skarb Państwa. Sygn. akt VI Ka 858/14 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 11 kwietnia 2014r., sygn. akt III K 1294/13 apelację na niekorzyść oskarżonych M. J., D. G.

(1), R. W.

(1)i B. K.

(1)wywiódł Prokurator, który zaskarżając wyrok w odniesieniu do pkt 1, 2, 4 i 5 zarzucił mu : - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., polegające na błędnym określeniu czynów przypisanych oskarżonemu M. J. w pkt 1 i 2 zaskarżonego wyroku, poprzez przyjęcie, że zachowanie oskarżonego polegało na przewiezieniu pozostałych oskarżonych z K. do G., podczas gdy oskarżony przewiózł współoskarżonych z S. do G.; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na wadliwym uznaniu przez Sąd, że oskarżeni R. W.

(1)i B. K.

(1)nie byli współsprawcami kradzieży zarzucanej im w pkt 1 aktu oskarżenia, podczas gdy wnikliwa analiza środków dowodowych zgromadzonych w sprawie prowadzi do odmiennego wniosku; - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegających na wadliwym uznaniu przez Sąd, że D. G.

(1)nie był współsprawcą kradzieży zarzucanej mu w pkt 2 aktu oskarżenia, podczas gdy wnikliwa analiza środków dowodowych zgromadzonych w sprawie prowadzi do odmiennego wniosku. W oparciu o powołane wyżej zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Apelacja wniesiona przez Prokuratora częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Zastrzeżenia apelującego okazały się trafne w zakresie podnoszonego w niej zarzutu obrazy prawa procesowego, a mianowicie art. 413 k.p.k. Przeprowadzone w niniejszej sprawie dowody wykazały bowiem niezbicie, że przestępcze zachowanie oskarżonego M. J. polegało na przewiezieniu swoim samochodem pozostałych współsprawców z S. do G., nie zaś jak przyjął wadliwie Sąd meriti z K. do G., wobec czego opis czynu zawarty w pkt 1 zaskarżonego wyroku jako nie odpowiadający dokonanym ustaleniom faktycznym musiał zostać odpowiednio zmodyfikowany w ramach kontroli instancyjnej, która w tym zakresie w pełni podzieliła zasadność podniesionego zarzutu apelującego. Z kolei w zakresie czynów opisanych w pkt 2 i 4 kwestionowanego wyroku, po wniesieniu apelacji, czyny odpowiednio zarzucane oskarżonym M. J., R. W.

(1)i B. K.

(1)na skutek nowelizacji kodeksu wykroczeń straciły status przestępstwa, i stanowią obecnie wykroczenia, co do których nastąpiło przedawnienie karalności. W orzecznictwie przyjmuje się trafnie, że w takim wypadku, przy apelacji wniesionej na niekorzyść oskarżonego, której kierunku nie można już zmienić, postępowanie apelacyjne podlega umorzeniu (uchwała SN z 12 lutego 1992 r., I KZP 40/91, OSNKW 1992, z. 5-6, poz. 31, oraz postanowienie SN z 18 listopada 1999 r., IV KKN 332/99 - niepubl.). Z tych względów rozpoznanie apelacji skutkowało koniecznością uchylenia w tej części zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania o te czyny będące obecnie wykroczeniami, stosownie do treści art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 45 § 1 kw, z powodu przedawnienia orzekania, jako że ich karalność przedawniła się w dniu 29 maja 2014r., przy czym o kosztach tego postępowania Sąd II instancji orzekł na podstawie art. 118 § 2 k.p.s.w. Nie podzielił natomiast Sąd II instancji zastrzeżeń apelującego wskazujących na poczynienie przez sąd meriti błędnych ustaleń faktycznych w zakresie roli odegranej przez poszczególnych oskarżonych w popełnieniu każdej z zarzucanej im kradzieży. Nie sposób podzielić zapatrywania skarżącego zawartego w środku odwoławczym jakoby na tle wynikającego z akt sprawy materiału dowodowego udział poszczególnych sprawców w dokonaniu każdej z kradzieży uzasadniał przyjęcie, że wszyscy oni są współsprawcami tych czynów. Charakter współsprawstwa określony w art. 18 § 1 k.k. polega na tym, że współsprawcy działający w ramach animus auctoris nie muszą bezpośrednio realizować czynności czasownikowej danego typu czynu, nie mniej jednak muszą sami wykonać określoną czynność, która stanowi istotny wkład w realizację tego czynu, a więc taką, która pozwala hipotetycznie przyjąć, że przez odstąpienie współdziałającego, czyn w ogóle nie byłby popełniony lub popełniony w inny sposób. Zatem przy ocenie współsprawstwa należy położyć nacisk na charakter przestępczego porozumieniu, jego związku z planem i podziałem ról oraz istotności działania z punktu widzenia skutecznej realizacji wspólnego zamiaru. W ocenie sądu II instancji trafnie przyjął sąd meriti, że na kanwie rozpatrywanej sprawy brak jest dowodów uzasadniających tego rodzaju współdziałanie oskarżonych. Z pewnością za takim stanowiskiem nie przemawiają wyjaśnienia samych oskarżonych, które w niniejszej sprawie stanowią podstawowy materiał obciążający dowodzący sposobu popełnienia przez nich poszczególnych kradzieży. W oparciu o wspomniane dowody trafnie przyjął sąd orzekający, że to wyłącznie oskarżeni R. W.

(1)i B. K.

(1)działając wspólnie i w porozumieniu dokonali kradzieży w sklepie (...), zaś oskarżony D. G.

(1)działając w pojedynkę dopuścił się przestępstwa na szkodę sklepu (...)mieszczącego się w Centrum Handlowym w (...) w G.. Nie ma żadnych przesłanek przemawiających za tym, że zachowanie D. G.

(1)pozostawało w jakimkolwiek związku z działaniami R. W.

(1)i B. K.

(1)kradnącymi ubrania z wymienionego sklepu, podobnie zebrane dowody nie pozwalają na przyjęcie jakiegokolwiek związku pomiędzy samodzielnym zachowaniem D. G.

(1)dopuszczającego się owej kradzieży, a rolą w niej pozostałymi mężczyzn. Wręcz przeciwnie, z wyjaśnień oskarżonego D. G.

(1)wynika ewidentnie, że po rozstaniu się z kolegami dokonał kradzieży towarów w sklepie sportowym, które zamierzał wykorzystać dla siebie. W tym układzie dowodowym brak jest więc, jak słusznie podkreślił sąd orzekający, elementu spajającego działania oskarżonych w całość, co stanowi warunek konieczny dla przyjęcia ich współsprawstwa. Skoro więc żaden dowód przeprowadzony w niniejszym procesie nie pozwala na przyjęcie, że D. G.

(1)odegrał jakąś istotną rolę w kradzieży ubrań ze sklepu (...), jak i nic nie wskazywało na takiż udział oskarżonych B. K.

(1)i R. W.

(1)w zaborze towaru ze sklepu sportowego (...), to tym samym brak jest podstaw do uznania tychże odpowiednio za współsprawców każdej z tych kradzieży wbrew odmiennym wywodom skarżącego. Zachowanie oskarżonych B. K. i R. W. jako całkiem niezależne od działań podejmowanych przez D. G., nie miało żadnego wpływu na realizowaną przez niego kradzież, i na odwrót. W tej sytuacji wspólny środek transportu, tudzież wykorzystanie tej samej metody, to jest ukrywanie towarów w specjalnie spreparowanych torbach, gdy zarazem nie udało się wyjaśnić kto zdecydował o wspomnianej metodzie kradzieży i przygotował owe torby – jest zdecydowanie niewystarczające do przyjęcia, że wszyscy oni są współsprawcami tych czynów. Mając powyższe na uwadze, Sąd Odwoławczy orzekł jak w wyroku, jako ze nie znalazł podstaw do ingerencji także w część rozstrzygnięcia o karze. O kosztach sądowych rozstrzygnięto z mocy art. 624 § 1 k.p.k. kierując się zasadą słuszności, a także po rozważeniu sytuacji materialnej i możliwościach płatniczych oskarżonych.