Sygn. akt IVU 412/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 maja 2013 r. Sąd Okręgowy w Toruniu - IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Hanna Cackowska-Frank Protokolant referent stażysta E. G. po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2013 r. w Toruniu sprawy M. M. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T. o wysokość renty na skutek odwołania M. M. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w T. z dnia 16 stycznia 2013 r. nr (...)
(14)§2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję ZUS Oddziału w T. w ten sposób, że zobowiązał organ rentowy do zaliczenia ubezpieczonemu przy ustalaniu wysokości renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy od 27 grudnia 2012r. do okresów składkowych – okresu pracy w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej (...) w L. (późniejsza nazwa: (...) w L.) od 22 marca 1976r. do 23 września 1987r. (punkt 1 sentencji wyroku). Jednocześnie Sąd nie stwierdził odpowiedzialności organu rentowego za nieustalenie ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, gdyż ustalenie faktu wykonywania przez ubezpieczonego pracy w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej (...) w L. w charakterze członka w pełnym wymiarze czasu pracy (przez większość okresu objętego sporem – z wyjątkiem przedziału czasu, w którym M. M. korzystał z urlopu bezpłatnego) nastąpiło dopiero w toku postępowania dowodowego przeprowadzonego przez Sąd. Trzeba w tym miejscu wyjaśnić, że jak wskazuje się w judykaturze - przepis zawarty w zdaniu drugim art. 118 ust. 1a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych nakłada na Sąd przyznający prawo do świadczenia obowiązek zamieszczenia z urzędu ( ex officio) w sentencji wyroku rozstrzygnięcia w przedmiocie odpowiedzialności organu rentowego odnośnie do nieustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji, tj. zarówno stwierdzającego taką odpowiedzialność, jak i jej brak (takie stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt: II UK 330/09; LEX nr 604220). Wobec powyższego Sąd na podstawie przepisu art. 118 ust. 1a a contrario ustawy emerytalnej nie stwierdził odpowiedzialności ZUS Oddziału w T. za brak ustalenia ostatniej okoliczności niezbędnej do wydania decyzji (punkt
- sentencji wyroku in fine). Sąd oddalił natomiast odwołanie M. M. w zakresie, w jakim ubezpieczony domagał się zaliczenia do okresów składkowych przy ustalaniu wysokości renty – okresu pracy w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej (...) w L. od 24 września 1987r. do 11 listopada 1987r. – gdyż w tym okresie ubezpieczony korzystał z urlopu bezpłatnego. Oddalenie odwołania w powyższym zakresie związane jest z regulacją prawną zawartą w przepisie art. 174 §2 k.p., zgodnie z którym – okresu urlopu bezpłatnego nie wlicza się do okresu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownicze. W orzecznictwie przyjmuje się, że okres urlopu bezpłatnego nie stanowi okresu zatrudnienia w rozumieniu przepisów prawa ubezpieczeń społecznych (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., sygn. akt: II UKN 334/98, OSNP z 1999 r., nr 21, poz. 694; LEX nr 37732). Dodać należy, że ubezpieczony przyznał, iż w okresie urlopu bezpłatnego będąc członkiem spółdzielni nie świadczył pracy na rzecz spółdzielni. Wobec powyższego Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonego w powyższym zakresie jako bezzasadne (punkt
- sentencji wyroku). Na podstawie przepisu art. 477 10 §2 k.p.c. Sąd przekazał ZUS Oddziałowi w T. do rozpoznania – wniosek M. M. zgłoszony na rozprawie w dniu 15 maja 2013r., dotyczący żądania wyliczenia podstawy wymiaru renty z uwzględnieniem wysokości dochodu uzyskiwanego przez ubezpieczonego w okresie pracy w Rolniczej Spółdzielni Produkcyjnej (...) w L. na podstawie nadesłanych do Sądu wykazów dniówek obrachunkowych i dochodu za lata 1978 oraz 1982-1986 (punkt 3 sentencji wyroku). SSO Hanna Cackowska – Frank