X Ka 619/14

X Ka 619/14 UZASADNIENIE P. R. został oskarżony o to, że: I. w dniu 22 lipca 2002r w W. działając wspólnie i w porozumieniu z nieletnim i grupą nieustalonych mężczyzn używając przemocy wobec M. Z. doprowadzili go do stanu bezbronności, a następnie dokonali zaboru w celu przywłaszczenia zegarka (...) oraz łańcuszka z tombaku o łącznej wartości 50 zł na szkodę wymienionego, to jest o czyn z art. 280 § 1 k.k. II. w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym działając wspólnie i w porozumieniu wraz z nieletnim i grupą nieustalonych mężczyzn używając przemocy wobec A. B. doprowadzili go do stanu bezbronności, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia książeczkę wojskową oraz portfel z nieustaloną kwotą pieniędzy na szkodę wymienionego, to jest o czyn z art. 280 § 1 k.k. III. w miejscu i czasie jak w punkcie pierwszym działając wspólnie i w porozumieniu wraz z nieletnim i grupą nieustalonych mężczyzn używając przemocy wobec M. B. doprowadzili go do stanu bezbronności bijąc go i kopiąc, czym spowodowali u niego obrażenia naruszające czynności ciała na czas nie przekraczający 7 dni, a następnie zabrali w celu przywłaszczenia telefon komórkowy (...) i pieniądze o łącznej wartości 850 zł na szkodę wymienionego, to jest o czyn z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. Wyrokiem II K 418/13 z dnia 2 kwietnia 2014 roku Sąd Rejonowy dla W. w W. po kolejnym rozpoznaniu sprawy: I. oskarżonego P. R., w ramach zarzuconych mu czynów, uznał za winnego tego, że w dniu 22 lipca 2002 roku w W. działając wspólnie i porozumieniu wraz z nieletnim i innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, używając przemocy wobec A. B. i M. B. oraz grożąc M. Z. użyciem przemocy, zabrał w celu przywłaszczenia: na szkodę M. B., telefon komórkowy (...) i pieniądze o łącznej wartości 850 zł, na szkodę A. B. książeczkę wojskową oraz portfel z nieustaloną kwotą pieniędzy, na szkodę M. Z. zegarek (...) oraz łańcuszek z tombaku o łącznej wartości 50 zł, to jest uznał go za winnego występku z art. 280 § 1 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu skazał go na karę 2 (dwóch) lat i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; II. na podstawie art. 63 § 1 k.k. na poczet orzeczonej wobec oskarżonego P. R. w punkcie pierwszym wyroku kary pozbawienia wolności zaliczył okres tymczasowego aresztowania w sprawie od dnia 22 lipca 2002 roku do dnia 23 marca 2004 roku; III. na podstawie art. 618 § 1 pkt. 11 k.p.k. przyznał od Skarbu Państwa na rzecz adwokata B. K. kwotę 5472 (pięć tysięcy czterysta siedemdziesiąt dwa) złote plus VAT tytułem wynagrodzenia z obronę z urzędu udzieloną oskarżonemu-; IV. na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. zwolnił oskarżonego P. R. od kosztów sądowych i określa, że ponosi je w całości Skarb Państwa. Apelację od wyroku wnieśli oskarżony i jego obrońca. Obrońca oskarżonego, w oparciu o art. 427 § 1 i 2 k.p.k. i art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k., wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wydanego orzeczenia, ponieważ doprowadziła do błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mających wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie: — art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań złożonych przez pokrzywdzonego M. Z. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że na pokrzywdzonym M. Z. został dokonany rozbój podczas, gdy z zeznań pokrzywdzonego złożonych na rozprawie w dniu 3 marca 2014 roku jednoznacznie wynika, że pokrzywdzony nie został pobity, ani przez oskarżonego, ani przez kogokolwiek innego, ani też żeby oskarżony dokonywał jakichkolwiek czynności na osobie pokrzywdzonego; — art. 7 k.p.k. na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań pokrzywdzonego A. B. i uznania tych zeznań za konsekwentne, spójne i wiarygodne w sytuacji, podczas gdy zeznania te są niekonsekwentne, zawierają wewnętrzne sprzeczności i z tego względu nie powinny zostać uznane za wiarygodne, a ponadto stoją w sprzeczności z zeznaniami pokrzywdzonego M. Z., który w sposób stanowczy i jednoznaczny na rozprawie 3 marca 2014 roku stwierdził, iż oskarżonego nie było wśród osób, które dokonywały rozboju na pokrzywdzonym A. B.; — art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zeznań złożonych przez pokrzywdzonego M. B. polegającej na bezpodstawnym uznaniu, że na pokrzywdzonym M. B. został dokonany rozbój przez oskarżonego podczas, gdy z jego zeznań złożonych na rozprawie w dniu 3 marca 2014 roku wynika, że widział on jedynie jak oskarżony stoi wraz z grupą osób na przystanku po drugiej stronie ulicy jednakże w sposób niebudzący wątpliwości nie wskazał na oskarżonego jakoby to on wraz z grupą osób z którą stał na przystanku dokonał na nim lub na innych pokrzywdzonych rozboju; — art. 173 § 1 i 3 k.p.k. polegającą na oparciu zaskarżonego wyroku na zeznaniach M. Z., złożonych przy czynności okazania, podczas gdy dokonanie okazania w sposób prawidłowy i nie sugerowany miałoby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i w przypadku dokonania go w sposób prawidłowy wykluczyłoby element sugerowania pokrzywdzonemu osób, które mogły dokonać na nim rozboju; — art. 410 k.p.k. przez pominięcie przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności tj. zeznań pokrzywdzonego M. Z. złożonych na rozprawie w dniu 3 marca 2014 roku i tym samym oparciu ustaleń faktycznych jedynie na części materiału dowodowego w sprawie podczas, gdy z zeznań złożonych przez pokrzywdzonego M. Z. na rozprawie w dniu 3 marca 2014 roku jednoznacznie wynika, że oskarżony nie dokonał rozboju na pokrzywdzonym A. B.; Formułując przedstawione zarzuty, apelujący na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. i 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę wyroku i uniewinnienie oskarżonego od wszystkich zarzucanych mu czynów, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Z ostrożności procesowej na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. apelujący wyrokowi zarzucił nadto — rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec P. R. kary 2 lat i 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, przy wymiarze której sąd rejonowy nie nadał właściwego znaczenia występującym w sprawie okolicznością łagodzącym, takim jak zachowanie oskarżonego po popełnieniu przestępstwa, a także temu, że oskarżony po popełnieniu przestępstwa założył rodzinę i obecnie wychowuje dwójkę dzieci. Formułując te zarzuty apelujący wniósł o ewentualną zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej kary. Oskarżony wyrokowi zarzucił błędną ocenę zeznań świadków – pokrzywdzonych oraz ograniczenie prawa do obrony poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka Ł. Z.. Oskarżony wniósł o wydanie wobec jego osoby wyroku uniewinniającego i zwolnienie go z ponoszenia kosztów sądowych. Sąd okręgowy zważył co następuje. Wniesione apelacje okazały się być bezzasadne i to w stopniu oczywistym, i jako takie nie zasługiwały na uwzględnienie. Mają charakter stricte polemiczny, stanowiąc wyraz niezadowolenia z treści wyroku skazującego. Sąd I instancji przeprowadził czynności procesowe zgodnie z wymogami procedury karnej i nie dopuścił się podlegających uwzględnieniu z urzędu uchybień, których wystąpienie skutkowałoby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, stosownie do wymogów art. 439 k.p.k. czy art. 440 k.p.k. Uzasadnienie wyroku spełniło wymagania przepisu art. 424 k.p.k. Zawiera wszystkie elementy, które sąd I instancji winien był zamieścić w pisemnych motywach wydanego orzeczenia oraz wskazuje logiczny proces rozumowania, który doprowadził sąd do stwierdzenie sprawstwa i winy oskarżonego. Ocena dowodów przeprowadzona przez sąd rejonowy, której skutkiem jest treść rozstrzygnięcia pozostaje w całości pod ochroną art. 7 k.p.k. Kontrola odwoławcza nie dostrzegła błędów w logicznym rozumowaniu tego sądu ani ocen kłócących się z zasadami doświadczenia życiowego, czy wskazaniami wiedzy. Apelujący nie przedstawili przekonujących argumentów przemawiających za przekroczeniem przez sąd rejonowy granic swobodnej oceny dowodów. Podkreślenia wymaga, iż sąd I instancji szczegółowo wskazał, w jakim zakresie dał wiarę, a w jakim odmówił wiarygodności poszczególnym dowodom. Sąd odwoławczy podziela zapatrywania sądu rejonowego oraz poczynione przez niego ustalenia faktyczne. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez sąd meriti w sposób dokładny i w pełni wystarczający dla prawidłowego rozstrzygania. Zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy. Nie ma przy tym żadnej potrzeby, aby je uzupełniać i zlecać przeprowadzanie kolejnych czynności dowodowych, w szczególności kolejnego (szóstego już) przesłuchania Ł. Z., czego ponownie oczekuje oskarżony. Całość zebranego w sprawie materiału dowodowego poddana została trafnej ocenie, zgodnie z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Efektem właściwej oceny dowodów były prawidłowe ustalenia faktyczne sądu I instancji. W zasadniczej mierze wywiedzione apelacje sprowadzały się do próby podważenia wiarygodności zeznań złożonych przez pokrzywdzonych na etapie postępowania przygotowawczego oraz w początkowej fazie postępowania sądowego. W tym zakresie należy wskazać, że sąd rejonowy w logiczny i racjonalny sposób uzasadnił, dlaczego właśnie te pierwotne relacje (składane tuż po zdarzeniu 12 lat temu) uznane zostały za wiarygodne i stały się podstawą czynionych ustaleń faktycznych. Sąd I instancji w pisemnych motywach wyroku prawidłowo odniósł się do rozbieżności w zeznaniach poszczególnych pokrzywdzonych, którzy w toku przeciągającego się postępowania także z uwagi na upływ czasu (ale i inne wskazywane okoliczności) korygowali treść zeznań zarówno co do szczegółów jak i niektórych istotnych okoliczności zdarzenia i udziału w nim oskarżonego. Sąd rejonowy słusznie zauważa, że w początkowym etapie postępowania wszyscy pokrzywdzeni w kategoryczny sposób wskazywali i opisywali udział oskarżonego w popełnionym na ich szkodę przestępnych działaniach. Zeznania te wzajemnie ze sobą korespondowały, a różnice pojawiają się dopiero w miarę upływu czasu i ponawiania kolejnych przesłuchań. W toku postępowania przygotowawczego zeznania pokrzywdzonych wolne były od wpływów innych osób (co przekonująco zostało omówione przez sąd meriti), czego nie można powiedzieć relacjach w toku przeciągającego się postępowania sądowego (wpływy przez osobę brata P. R.