kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 18 września 2014 roku sygn. akt IX K 508/14 I. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:
kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 42 § 2 kk i art. 43 § l kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat; III. na podstawie art. 49 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 1000 złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 43 § 3 kk nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu prawa jazdy; V. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 210 złotych tytułem kosztów sądowych, w tym kwotę 120 złotych tytułem opłaty. Apelację od tego wyroku wniósł oskarżony, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary i zarzucił mu - co wynika z treści środka odwoławczego - rażącą niewspółmierność kary, wynikającą z niezastosowania warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze 4 miesięcy. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący zarzucił m.in. niedostateczne uwzględnienie znaczenia takich okoliczności łagodzących jak przyznanie się do winy, prowadzenie ustabilizowanego trybu życia, wykonywanie stałej pracy zarobkowej i młodego wieku oskarżonego, które to, zdaniem apelującego, przemawiają za pozytywną prognozą co do jego przyszłego zachowania, a w konsekwencji tego także dowodzą zasadności warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności. Podnosząc taki zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez warunkowe zawieszenie wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Są d Okr ę gowy zwa ż y ł co nast ę puje: Apelacja oskarżonego okazała się zasadna, co skutkowało zmianą zaskarżonego wyroku, w części dotyczącej kary pozbawienia wolności, co do której uznano za uzasadnione rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu jej wykonania. Mając przy tym na uwadze zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku analizę okoliczności popełnienia przestępstwa, jego strony podmiotowej i przedmiotowej, jak również okoliczności związanych z osobą sprawcy czynu, za trafne uznać należało stanowisko Sądu Rejonowego, który orzekł wobec P. Z.
§ l kk, przy czym tutaj jest oczywiste, iż skoro jest to okoliczność obciążająca już z mocy ustawy i uzasadniająca zakwalifikowanie czynu z art. 178 a § 4 kk, to nie mogła być ona ponownie traktowana za okoliczność obciążającą w ramach sądowego wymiaru kary. Faktem jest natomiast, iż ocenie Sądu - właśnie na płaszczyźnie ustaleń co do niepoprawności i poczucia bezkarności oskarżonego - podlegał upływ czasu od poprzedniego skazania. Nie negując więc absolutnie trafności ustaleń i ocen Sądu Rejonowego , co do zaistnienia w niniejszym przypadku szeregu - wyżej opisanych - jednoznacznie nagannych i obciążających okoliczności, tak związanych z czynem, jak i osobą sprawcy, to jednak zdaniem Sądu Okręgowego, nie było uprawnionym przyjęcie jakoby w przedmiotowym przypadku nie wystąpiły przesłanki, uzasadniające skorzystanie wobec oskarżonego z możliwości warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Jeśli się bowiem weźmie pod uwagę, iż oskarżony był do tej pory karany jeden raz za czyn z art.
§ l kk, za co wymierzono mu karę grzywny, nie dopuścił się żadnych innych przestępstw, posiada stałą pracę, opiekując się także matką, której pomaga w prowadzeniu gospodarstwa domowego, to uprawnionym jest wniosek co do tego iż prowadzi on w miarę ustabilizowany tryb życia. Tym samym Sąd Okręgowy nie podzielił także stanowiska Sądu Orzekającego co do łatwości wchodzenia oskarżonego w konflikt z prawem, skoro przemawiać miał za tym rzekomo nieodległy czas, jaki upłynął od poprzedniego skazania (tak uzasadnienie wyroku - k.53). Faktycznie bowiem czas ten jest znaczący, albowiem w dacie czynu było to ponad 3 lata, natomiast na chwilę obecną prawie 4 lata. W świetle powyższego nieuprawnionym wydaje się więc również przyjęcie, jakoby oskarżony należał do sprawców na tyle niepoprawnych, zdemoralizowanych i nie rokujących pozytywnie na przyszłość, aby - już w chwili obecnej - jedynie słuszną karą, było orzeczenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Co więcej ocena warunków osobistych oskarżonego, jego zachowania przed i po popełnieniu przestępstwa, okazany szczery żal i skrucha, w zestawieniu z dotychczasową jego linią życiową, czyni zasadnym także uznanie, iż w odniesieniu do oskarżonego, zaistniał właśnie „szczególny wypadek", o jakim mowa w art. 69 § 4kk. Oceniając jak wyżej, Sąd Odwoławczy miał na uwadze również to, iż warunkowe zawieszenie wykonania kary nie jest jedynie decyzją sądową co do wykonania orzeczonej kary danego rodzaju i danej wysokości. Decyzja o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary jest integralną częścią orzeczenia o karze i należy tę instytucję traktować jako szczególną formę wymiaru kary, jako specyficzną karnoprawną reakcję na popełnione przestępstwo" (wyrok SA w Łodzi z 13 listopada 2000 r., II AKa 217/00, Orz. Prok. i Pr. 2001, nr 6, póz. 16). W związku z tym, Sąd rozważając dopuszczalność warunkowego zawieszenia wykonania kary, zobowiązany jest - mając na uwadze sprawiedliwą reakcję wobec nietrzeźwych kierowców, co stanowi konsekwencję przede wszystkim stopnia naganności ich czynów - wziąć pod uwagę dyrektywy sądowego wymiaru kary określone w art. 53 kk, w tym również potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Te zaś, także z racji przedstawionych wyżej okoliczności oraz faktu spełnienia przez P. Z. tylko jednej z okoliczności obciążających z art.
kk, nie przemawiały przeciwko warunkowemu zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności. Dostrzegając natomiast, wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary, potrzebę stosownego spotęgowania dolegliwości finansowych, jakie odczuć winien oskarżony, w związku z przypisaniem mu przedmiotowego czynu, za celowe uznano orzeczenie wobec niego kary grzywny, której ilość stawek dziennych ustalono stosownie do stopnia naganności zachowania P. Z. oraz jego zawinienia, zaś wysokość stawki dziennej po rozważeniu okoliczności o jakich mowa w art. 33 § 3kk. Orzeczenie oparto na przepisach art. 425 kpk, art. 437 § l i 2 kpk, art. 438 pkt 4 kpk i art. 456 kpk., zaś w części dotyczącej kosztów sądowych na przepisach art. 634 kpk w zw. z art. 627 kpk oraz art. 2 ust. l pkt 2, art. 3 ust. 2 i art. 10 ust. l ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.