I ACa 387/14

Sygn. akt I ACa 387/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2014 r. Sąd Apelacyjny w Szczecinie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Artur Kowalewski Sędziowie: SSA Wiesława Kaźmierska SSA Maria Iwankiewicz (spr.) Protokolant: sekr.sądowy Magdalena Goltsche po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2014 r. na rozprawie w Szczecinie sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej w O. przeciwko M. D. o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I C 362/12 I. oddala apelację, II. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. Wiesława Kaźmierska Artur Kowalewski Maria Iwankiewicz Sygn. akt I ACa 387/14 UZASADNIENIE (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa w O. (w chwili wniesienia pozwu działająca pod firmą: (...) sp. z o.o. w O.) domagała się uznania za bezskuteczną w stosunku do niej umowy sporządzonej w dniu 4 listopada 2011r. przed notariuszem W. O. i wpisanej do Repertorium A numer (...), na podstawie której dłużnik powoda – W. D. darował pozwanemu M. D. nieruchomość gruntową składającą się z działki gruntu o numerze (...) położoną w miejscowości P. oraz grunt oddany w użytkowanie wieczyste – działkę (...) i budynek stanowiący odrębną nieruchomość- położoną w miejscowości P.. Pozwany M. D., w odpowiedzi na pozew, domagał się oddalenia powództwa w całości. Wyrokiem z dnia 24 września 2013 roku Sąd Okręgowy w Koszalinie uznał za bezskuteczną w stosunku do powoda (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa umowę darowizny z dnia 4 listopada 2011 r. zawartą między W. D. i M. D. przed notariuszem W. O., wpisaną do Rep. A nr (...) na podstawie której dłużnik powoda – W. D. darował pozwanemu M. D. prawo własności nieruchomości – działki gruntu o nr (...) o powierzchni 0,0305 ha, położonej w miejscowości P. dla której Sąd Rejonowy w Drawsku Pomorskim prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz prawo użytkowania wieczystego działki o nr (...) o powierzchni 0,06 ha i znajdującego się na tej działce budynku stanowiącego odrębną nieruchomość położonej w miejscowości P. (...), dla której Sąd Rejonowy w Drawsku Pomorskim prowadzi księgę wieczystą nr (...)( pkt.1) i orzekł o kosztach zasądzając od pozwanego na rzecz powoda kwotę 7.217 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt. 2) oraz kwotę 15.150 zł tytułem zwrotu kosztów procesu w zakresie uiszczonej przez powoda opłaty od pozwu. Rozstrzygnięcie tej treści sąd pierwszej instancji wydał po dokonaniu ustaleń faktycznych z których wynika, że W. D. jest ojcem pozwanego M. D. i wspólnikiem (...) Spółka Jawna A. H. i W. D. w K. (dalej: spółka (...)), która została zarejestrowana w KRS w dniu 3 stycznia 2003 r. a jej działalność gospodarcza polegała na produkcji i sprzedaży wyrobów betonowych, prowadzenia robót budowlanych oraz handlu artykułami spożywczymi, przemysłowymi, transportu drogowego oraz wydobywaniu kruszyw. Na mocy uchwały wspólników spółki (...) nr (...) z dnia 9 marca 2005 r. pozbawiono W. D. prawa do reprezentacji Spółki i jako uprawnionego do reprezentacji spółki i składania oświadczeń woli w imieniu spółki wskazano A. H., którym W. D. pozostawał w konflikcie. Z ustaleń tego Sądu wynika, że spółka (...) zakupiła od powoda cement wraz z usługami z tym związanymi. Powód dostarczył zamówiony towar oraz wykonał umówione świadczenie. Łączna wartość zakupionego towaru wynosiła 260.730,98 zł. Spółka (...) nie zapłaciła tej kwoty powodowi dobrowolnie. Powód wystąpił z dwoma powództwami o zapłatę nieuiszczonej ceny sprzedaży. Pierwsze o zapłatę kwoty 251.042,47 zł powód wniósł do Sądu Okręgowego w Opolu, który w dniu 8 marca 2011 r. wydał wyrok zaoczny, następnie zaopatrzony w klauzulę wykonalności dnia 24 marca 2011 r. (sygn. akt VI GC 22/11). Zgodnie z tym tytułem wykonawczym spółka (...) winna zapłacić powodowi kwotę 251.042,47 wraz z odsetkami ustawowymi od kwot i dat szczegółowo w nim wymienionych do dnia zapłaty oraz zwrócić koszty postępowania w wysokości 19.770 złotych. Drugie powództwo o zapłatę kwoty 9.688,51 zł powód wytoczył jednocześnie przeciwko wspólnikom spółki (...) tj. przeciwko A. H. i W. D. przed Sądem Rejonowym w Opolu, który w dniu 30 sierpnia 2011 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, następnie zaopatrzony w klauzulę wykonalności dnia 28 września 2011 r. (sygn. akt V GNc 3780/11). Zgodnie z tym tytułem wykonawczym spółka (...) oraz jej wspólnicy winni zapłacić powodowi solidarnie kwotę 9.688,51 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od dnia 25.06.2011 r. do dnia zapłaty oraz zwrócić koszty postępowania w wysokości 1.292 zł. Sąd pierwszej instancji ustalił, że na podstawie umowy darowizny sporządzonej 4 listopada 2011r. przed notariuszem W. O., wpisanej do Rep. A nr (...) W. D. darował M. D. prawo wieczystego użytkowania działki gruntu numer (...) oraz prawo własności posadowionego na tej działce budynku, stanowiącego odrębną nieruchomość oraz prawo własności zabudowanej działki gruntu nr (...). Przystępując do aktu notarialnego W. D. oświadczył, że jest wieczystym użytkownikiem działki gruntu nr (...) i właścicielem posadowionego na tej działce budynku mieszkalnego oraz właścicielem działki gruntu nr (...), stanowiącej nieruchomość zabudowaną budynkiem gospodarczym. Wymienione nieruchomości nabył będąc żonatym, ale ze środków pochodzących z jego majątku osobistego. Wartość rynkową darowizny strony umowy określiły na 260.000 zł. Sąd Okręgowy wskazał w swoich ustaleniach, że powód na podstawie uzyskanych tytułów wykonawczych wszczął postępowanie egzekucyjne prowadzone przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Drawsku Pomorskim pod sygn. KM 2328/11 (na podstawie tytułu wykonawczego prawomocnego nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności sygn. akt V GC 3780/11) oraz pod sygn. KM 2113/11 (na podstawie tytułu wykonawczego prawomocnego wyroku zaocznego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności sygn. akt V. GC 22/11), która to egzekucja początkowo prowadzona była przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Wrocławia - Fabrycznej pod sygn. akt 999/11, a następnie została przekazana Komornikowi w D.. Egzekucja wszczęta przeciwko spółce (...) okazała się bezskuteczna, o czym wierzyciel został powiadomiony pismem z dnia 22 października 2011r. Sąd ten ustalił nadto, że w dalszej kolejności powód wystąpił do Sądu Okręgowego w Opolu o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko wspólnikom spółki jawnej (...). Sąd ten postanowieniem z 16 listopada 2011 r. przychylił się do tego wniosku nadając prawomocnemu wyrokowi zaocznemu Sądu Okręgowego w Opolu z 8 marca 2011 r., sygn. akt VI GC 22/11 klauzulę wykonalności przeciwko wspólnikom spółki (...), tj. przeciwko A. H. i W. D.. Dysponując tytułami wykonawczymi przeciwko wspólnikom spółki (...), w związku z całkowitą bezskutecznością egzekucji prowadzonej przeciwko Spółce, powód wystąpił do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Drawsku Pomorskim z wnioskami o wszczęcie egzekucji także z majątków osobistych A. H. i W. D.. Pismem z 13 grudnia 2011r. Komornik ten zawiadomił W. D. o zajęciu rachunku bankowego i zakazie wypłat, a następnie pismem z 14 grudnia 2011r. wezwał go do zapłaty należności. W. D. oświadczył Komornikowi prowadzącemu egzekucje, że spółka (...) posiada majątek – jest właścicielem nieruchomości w postaci działek gruntu, na których znajdują się budynki biurowe i produkcyjne, działki gruntu, na których zorganizowana jest żwirownia oraz nieruchomości w postaci sklepu spożywczego, a także ruchomych środków trwałych. Z ustaleń tych wynika także, że W. D. zaskarżył zażaleniem do Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu postanowienie Sądu Okręgowego w Opolu z 16 listopada 2011r. wskutek czego Sąd ten postanowieniem z 16 stycznia 2012r., sygn. akt I ACz 44/12 zmienił zaskarżone postanowienie w ten sposób, że wniosek o nadanie klauzuli wykonalności przeciwko W. D. oddalił. W. D. kwestionował również postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty wydanemu przez Sąd Okręgowy w Koszalinie w sprawie VI GNc w dniu 18 marca 2011r. w sprawie z wniosku wierzyciela B. D.. Na skutek jego zażalenia Sąd Apelacyjny w Szczecinie zmienił zaskarżone postanowienie w zakresie odnoszącym się do W. D., w ten sposób, że wniosek o nadanie przeciwko niemu klauzuli wykonalności oddalił. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. postępowanie egzekucyjne w stosunku do W. D. zostało umorzone. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoich ustaleniach, że w lutym 2012 r. W. D. wystąpił do Sądu Rejonowego w Koszalinie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (...) Spółki Jawnej A. H. i W. D. obejmującej likwidację majątku i postanowieniem z 21 marca 2012 r. sygn. akt VII GU 9/12 Sąd ten ogłosił upadłość spółki z możliwością zawarcia układu. Następnie Sąd Rejonowy w Koszalinie postanowieniem z 13 marca 2013r. w sprawie o sygn. akt VII GU 18/12 zmienił wcześniejsze orzeczenie w przedmiocie upadłości z możliwością zawarcia układu na upadłość obejmującą likwidację majątku dłużnika. W oparciu o takie ustalenia Sąd Okręgowy uznał powództwo za uzasadnione. Przytoczywszy treść art. 527 k.c. Sad ten stwierdził, że w niniejszej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki, jakie muszą być spełnione, aby uznać, że umowa darowizny zawarta pomiędzy W. D. a pozwanym M. D. jest bezskuteczna w stosunku do powoda. Przesłankami tymi są: pokrzywdzenie wierzycieli na skutek dokonanej czynności prawnej; ma ono miejsce gdy wskutek tej czynności dłużnik stał się niewypłacalny albo stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności (art. 527 §2 k.c.), uzyskanie przez osobę trzecią, z którą dłużnik dokonał czynności, korzyści majątkowej, wiedza osoby trzeciej, że na skutek dokonania czynności z dłużnikiem nastąpi pokrzywdzenie jego wierzycieli. Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że w tej sprawie pozwany skupił się przede wszystkim na wykazywaniu braku niewypłacalności spółki jawnej (...), której W. D. jest wspólnikiem i która to spółka była kontrahentem powoda oraz braku świadomości W. D. istnienia niewypłacalności spółki (...) w czasie dokonywania zaskarżonej w niniejszym postępowaniu czynności darowizny. Tymczasem dłużnikiem powoda był również darczyńca – ojciec pozwanego, W. D. i to z mocy prawa tj. na podstawie art. 22 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej k.s.h.). Z przepisu tego wynika bowiem, że każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką (…). Zdaniem Sądu Okręgowego oznacza to, że jest to odpowiedzialność osobista i nieograniczona, a reguła ta nie może być w stosunkach zewnętrznych zmieniona, gdyż art. 22 § 2 k.s.h. ma charakter normy ius cogens. Możliwe jest wewnętrznie - między wspólnikami - wprowadzenie modyfikacji, w szczególności przez ograniczenie odpowiedzialności, jednak wywołuje ono tylko skutki wewnętrzne z prawem regresu między wspólnikami. Sąd Okręgowy zaznaczył, że odpowiedzialność W. D. jako dłużnika powoda nie mogła być kwestionowana, a co więcej - jest ona dodatkowo stwierdzona wprost orzeczeniem sądowym prawomocnym nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym wydany przez Sąd Rejonowy w Opolu sygn. akt V GNc 3780/11 zaopatrzonym w klauzulę wykonalności, który stanowi tytuł wykonawczy także przeciwko wspólnikom Spółki (...) Sp.j., tj. przeciwko A. H. i W. D.. W tej sytuacji, dla oceny w niniejszej sprawie zaistnienia przesłanek z art. 527 k.c. istnienie stanu niewypłacalności spółki (...) oraz okoliczność świadomości W. D., co do sytuacji finansowej Spółki, nie ma żadnego znaczenia. Sąd ten uznał, że nie ma też w przedmiotowej sprawie żadnego znaczenia okoliczność, że w myśl art. 31 § 1 k.s.h. wierzyciel spółki może prowadzić egzekucję z majątku wspólnika w przypadku, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna (subsydiarna odpowiedzialność wspólnika), gdyż wspólnik spółki jawnej staje się dłużnikiem nie dopiero wskutek bezskuteczności egzekucji wobec spółki, ale już z chwilą powstania zobowiązania spółki. W ocenie tego Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają również relacje W. D. z drugim wspólnikiem i jego wpływ na zarządzenie spółka, gdyż jako wspólnik stał się on ex lege dłużnikiem z chwila zaciągnięcia zobowiązania przez Spółkę. Sąd pierwszej instancji nie miał żadnych wątpliwości co do tego, że poprzez zawarcie zaskarżonej umowy darowizny nastąpiło pokrzywdzenie wierzycieli powodowej spółki. Sąd ten podkreślił, że pozwany w procesie w ogóle nie kwestionował, że darczyńca W. D. stał się wskutek darowizny niewypłacalny. Należało uznać tę okoliczność za niekwestionowaną, tym bardziej, że pozwany nawet nie wskazał żadnych dowodów, że wskutek darowizny W. D. nie stał się niewypłacalny. Przeciwnie - z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy i aktach komorniczych wynika, że nieruchomości i prawa, które były przedmiotem tejże umowy stanowiły jedyny istotny składnik majątku W. D., jakim dysponował a ich zbycie spowodowało, że brak było składników majątkowych do których powód mógł skierować egzekucję. Potwierdza to też treść pisma Komornika sądowego w D. z 4 lipca 2012 r. Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że w tej sytuacji na pozwanym spoczywał obowiązek obalenia domniemania z art. 529 k.c. że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, którego nie zdołał wzruszyć. Według tego Sądu - data powstania wierzytelności powoda, daty wydania orzeczeń przeciwko Spółce i W. D., nawet daty uprawomocnienia się tych orzeczeń i nadania im klauzul wykonalności świadczą o tym, że w chwili dokonania darowizny w dniu 4 listopada 2011 r. W. D. działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. W tym zakresie, dowód z zeznań świadka W. D. tam, gdzie twierdził, że podjęcie działań w celu wyegzekwowania należności przez powoda i dokonanie darowizny w podobnym czasie należy uznać za zbieg okoliczności Sąd ten uznał za niewiarygodny. Wobec faktu, że umowa darowizny została zawarta pomiędzy dłużnikiem i jego synem, aktualizuje się domniemanie z art. 527 § 3 k.c. według którego, jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku domniemywa się, że osoba ta wiedziała, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Sąd Okręgowy zaznaczył też, że prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczność wiedzy pozwanego – obdarowanego, odnośnie działania W. D. ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli okazało się zbędne z uwagi na treść art. 528 k.c. zgodnie z którym, jeżeli wskutek czynności prawnej dokonanej przez dłużnika z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie, wierzyciel może żądać uznania czynności za bezskuteczną, chociażby osoba ta nie wiedziała i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Sąd ten wyjaśnił, że nawet gdyby pozwany rzeczywiście nie był świadomy istniejących po stronie ojca zadłużeń (czego nie udowodnił) okoliczność ta, z punktu widzenia brzmienia zacytowanego przepisu i tak nie miałaby znaczenia, skoro pozwany uzyskał korzyść majątkową pod tytułem darmym. Za niezasadne Sąd Okręgowy uznał twierdzenia, że W. D. darował pozwanemu nieruchomości i prawa wchodzące w skład majątku wspólnego jego i jego małżonki, bowiem przeczą temu zapisy w aktach notarialnych i księgach wieczystych. Dokonując nabycia nieruchomości, które objęte zostały później darowizną, W. D. oświadczał, że nabycia dokonuje ze środków pochodzących z jego majątku odrębnego, a zatem przedmiot sprzedaży nie wchodzi do wspólności majątkowej małżeńskiej. Również w samej umowie darowizny, przystępując do aktu notarialnego W. D. oświadczył, że wymienione nieruchomości nabył będąc żonatym, ale ze środków pochodzących z jego majątku osobistego. Sąd ten nie znalazł podstaw do kwestionowania wiarygodności przedłożonych przez strony dokumentów oraz dokumentów znajdujących się w aktach egzekucyjnych a także istotnych dla sprawy dokumentów urzędowych – tytuły wykonawcze i akty notarialne, których (zwłaszcza co do dat ich powstania) strony nie kwestionowały. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, wyrażoną w treści przepisu art. 98 §1 w zw. z art. 99 k.p.c. W pkt. 2 wyroku Sąd zasądził od pozwanego 7.217 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego stronę powodową ustalonego na podstawie § 6 pkt. 7 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 roku w sprawie za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (pkt 2. wyroku). Postanowieniem z 14 października 2013 r. Sąd ten uzupełnił wyrok zasądzając od pozwanego na rzecz powoda w kwotę 15.150 zł. tytułem zwrotu kosztów procesu w zakresie uiszczonej opłaty od pozwu. Apelację od tego wyroku wywiódł pozwany, zaskarżając go w całości i zarzucając: 1. naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów prawa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 233 §1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych niezgodnych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz zeznaniami świadka, polegających na przyjęciu, że w wyniku zawarcia umowy darowizny w dacie 04 listopada 2011 roku, dłużnik, a w tym także spółka jawna (...), stał się niewypłacalny, doszło do pokrzywdzenia wierzyciela, pomiędzy zawarciem umowy, a pokrzywdzeniem wierzyciela zachodzi związek przyczynowy, iż powód w wyniku tej czynności utracił możliwość zaspokojenia swoich wierzytelności, pozwany zawierając umowę działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela - powoda, oraz że mimo trwającego postępowania upadłościowego wydanie skarżonego orzeczenia jest prawidłowe, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie prowadzi do takich wniosków, a wręcz przeciwnych, b) art. 527 §1 i 2 k.c. poprzez niewłaściwą jego wykładnię w świetle stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów, a tym samym uznanie, że przesłanki w nim wymienione ziściły się, a tym samym umowa darowizny może zostać uznana za bezskuteczną w stosunku do powoda, bezzasadne przyjęcie za udowodnione, że dokonana czynność doprowadziła do tego, że dłużnik (rozumiany tak jako spółka (...), jak i jej obaj wspólnicy) stał się niewypłacalny, mimo, że Sąd posiadał wiedzę, że spółka posiada majątek o wielokrotnie większej wartości niż wierzytelność powoda oraz, że w toku postępowania upadłościowego w 2012 roku, spółka (...) osiągnęła dochody i zapłaciła kilkadziesiąt tysięcy podatku, c) art. 22 ksh, poprzez uznanie, wbrew zgromadzonym dowodom i wyjaśnieniom świadka P. D., że spółka (...) stała się niewypłacalna i tym samym zastosowanie może mieć przy orzekaniu w sprawie, dyspozycja § 2 art. 22 ksh d) art. 31 ksh, przez uznanie, że w przedmiotowym sporze nie ma on zastosowania, gdy właśnie to ten przepis ma istotne, kluczowe wręcz znaczenie dla rozstrzygnięcia czy powództwo jest uzasadnione i że wymagane przesłanki, dla uznania bezskuteczności czynności zostały spełnione. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie powództwa, jako co najmniej przedwczesnego; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Koszalinie. W uzasadnieniu apelujący wskazał, że nie została spełniona czwarta niezbędna przesłanka skuteczności skargi pauliańskiej, a mianowicie nie wiedział on i przy zachowaniu należytej staranności nie mógł wiedzieć o ewentualnym pokrzywdzeniu wierzyciela. Taki stan odpowiada zarówno stanowi świadomości pozwanego z dnia aktu darowizny, jak i istniał przed tym momentem, bowiem nie będąc związany z działalnością gospodarczą ojca, pozwany nie miał żadnej wiedzy o stanie jego interesów, jak i relacji finansowych związanych z tą działalnością. Apelujący podniósł, że tak przed zawarciem umowy darowizny, jak i po tym akcie, sytuacja ojca pozwanego nie uległa zmianie. Zdaniem skarżącego odmienność ocen Sądu w zakresie czwartej przesłanki wynika z odmiennej oceny stanu faktycznego i różnej oceny dowodów zarówno co do treści dokumentów zebranych w sprawie (m.in dwóch orzeczeń Sądów Apelacyjnych: Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 16.01.2012 roku I Acz 44/12 oraz Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 23.04.2012 roku I Acz 282/12 ), jak i co do przebiegów postępowań komorniczego (z wniosku powoda) oraz obecnego upadłościowego, w aspekcie niewypłacalności (bezskuteczności egzekucji) dłużnika, czyli spółki (...) SJ A. H. W. D.. Apelujacy stwierdził, że uznanie egzekucji przeciwko spółce - dłużnikowi za bezskuteczną jest przedwczesne i podważa podstawy skargi pauliańskiej. Apelujący podniósł także, że ogłoszenie upadłości spółki jawnej, po wszczęciu przeciwko niej postępowania egzekucyjnego, dotyczącego wierzytelności i skutkujące jego zawieszeniem z mocy prawa (po myśli art. 140 ust. 1 p.u.n.), co do zasady uniemożliwia nadanie klauzuli wykonalności przeciwko wspólnikom tej spółki w trybie przepisu art. 778