Sąd Rejonowy w P. wyrokiem z dnia 11 stycznia 2013r. (sygn. akt II K 889/12) orzekł, co następuje: I. oskarżonego S. K. w ramach zarzucanego mu czynu uznał za winnego tego, że w dniu 20 czerwca 2012r. w K. na ul. (...) (…) prowadził w ruchu lądowym samochód marki N. o nr rej. (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości: w I próbie 0,80 mg/l, w II próbie 0,96 mg/I, w III próbie 0,92 mg /l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, będąc wcześniej prawomocnie skazanym wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 9 lipca 2003r., sygn. akt VIII K 613/02 za przestępstwo określone w art. 177 § 1 kk popełnione w stanie nietrzeźwości, który to czyn wyczerpywał dyspozycję art.
i 4 kk i za to na podstawie art.
na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 5 (pięciu) lat próby; III. na podstawie art. 71 § 1 kk orzekł wobec oskarżonego grzywnę w wymiarze 50 (pięćdziesięciu) stawek dziennych, przyjmując jedną stawkę dzienną grzywny za równoważną kwocie 10,00 (dziesięciu 00/100) złotych; IV. na podstawie art. 42 § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 4 (czterech) lat; V. na podstawie art. 43 § 3 kk nałożył na oskarżonego obowiązek zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdów mechanicznych w postaci prawa jazdy do właściwego wydziału komunikacji w terminie 7 (siedmiu) dni od uprawomocnienia się wyroku; VI. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej kary grzywny zaliczył oskarżonemu okres zatrzymania w sprawie w dniu 20 czerwca 2012r.; VII. zwolnił w całości oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie, przejmując je na rachunek Skarbu Państwa. Przedmiotowe orzeczenie w całości, na korzyść oskarżonego, zaskarżył Prokurator. Na podstawie art. 438 pkt 3 kpk wyrokowi Sądu I instancji błąd w ustaleniach faktycznych mogący mieć wpływ na treść orzeczenia, polegający na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie przyjęcia przez Sąd I instancji, iż oskarżony S. K. był karany wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 9 lipca 2003r. (sygn. akt VIII K 613/02) za przestępstwo określone w art. 178 § 1 kk w zw. z art. 177 § 1 kk, podczas gdy prawidłowa analiza materiału dowodowego prowadzi do wniosku, iż skazanie to zatarło się z mocy prawa w dniu 12 czerwca 2009r., co spowodowało błędne zakwalifikowanie czynu przypisanego oskarżonemu i wymierzenie mu kary na podstawie art.
i 4 kk, zamiast prawidłowo na podstawie art.
We wniosku apelacji i na rozprawie odwoławczej Prokurator domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku oraz przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja Prokuratora okazała się zasadna i skutkowała zmianą zaskarżonego wyroku. W pierwotnie wniesionym akcie oskarżenia S. K. zarzucono popełnienie przestępstwa z art.
Zarządzeniem z dnia 18 lipca 2012r. Prokurator został zobowiązany do uzupełnienia braków formalnych aktu oskarżenia przez uzupełnienie opisu czynu zarzuconego oskarżonemu w zakresie znamion z art.
kk, bowiem w opisie czynu zarzuconego nie zostały ujęte znamiona z art.
Prokurator wnosząc poprawiony akt oskarżenia nie zmodyfikował opisu czynu – zmodyfikował natomiast kwalifikację prawną zarzucając oskarżonemu popełnienie występku z art.
Trafnie zarzucił Prokurator w apelacji, że Sąd Rejonowy w P. na skutek dokonania błędnych ustaleń faktycznych niezasadnie przyjął, że oskarżony S. K. dopuścił się występku z art.
i 4 kk, którego dokonanie przypisał mu w zaskarżonym wyroku i za który wymierzył mu karę. Art.
kk stanowi: kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (§ 1); jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 kk popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5 (§ 4). Sąd Rejonowy na etapie wyrokowania przyjął, iż S. K. wyrokiem Sądu Rejonowego dla W. w W. z dnia 9 lipca 2003r. (sygn. akt VIII K 613/ 02) został skazany za czyn z art. 177 § 1 kk w zw. z art. 178 § 1 kk. Istotnie informacje Krajowego Rejestru Karnego (k. 13, 47, 87) wykazują takie skazanie. Z dołączonych do akt odpisów wyroków (k. 37, 38) wynika, że S. K. został skazany:
Skoro skazanie przez Sąd Rejonowy dla W. w W. uległo zatarciu to nie mogły być brane pod uwagę: ani sam wyrok skazujący, ani okoliczność, iż S. K. uprzednio dopuścił się czynu z art. 177 § 1 kk będąc w stanie nietrzeźwości. Poza powyższym wadliwym ustaleniem faktycznym żadne inne nie było kwestionowane. Dlatego Sąd Okręgowy – po myśli art. 437 § 2 kpk – wydał orzeczenie reformatoryjne, bowiem pozwalały na to zebrane dowody. Na podstawie wyjaśnień oskarżonego, który przyznał się do prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości, zeznań świadka G. P. i wyników badania stanu trzeźwości należało przypisać oskarżonemu, że dnia 20 czerwca 2012r. w K. przy ul. (...) umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (pierwsze badanie 0,80 mg alkoholu na 1 dm 3 wydychanego powietrza; kolejne badania 0,96 mg/dm 3 i 0,92 mg/dm 3) kierował samochodem marki N. o nr rejestracyjnym (...) po drodze publicznej, to jest dokonanie występku z art.
Zgodnie z brzmieniem art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.) zabrania się kierowania pojazdem, prowadzenia kolumny pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt osobie w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Stan nietrzeźwości jest zdefiniowany w art. 115 § 16 kk i zgodnie z tym przepisem zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5‰ albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dcm 3 (litrze) wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Przeprowadzone u oskarżonego badania wykazały stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu w wysokości 0,80-0,96 mg/dcm 3, co jednoznacznie wskazuje, że prowadził on pojazd znajdując się w stanie nietrzeźwości. Przestępstwo określone w art.
kk może być popełnione wszędzie tam, gdzie odbywa się ruch pojazdów (drogi publiczne, osiedlowe, tereny budowlane, lotniska itp.). Miejscem takim niewątpliwie jest ul. (...) w miejscowości K.. Omawiany występek ma charakter umyślny, przy czym samo uruchomienie i prowadzenie pojazdu wymaga zamiaru bezpośredniego, natomiast fakt znajdowania się przez prowadzącego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego może być również objęty zamiarem ewentualnym. Niezbędna jest świadomość sprawcy, że może znajdować się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego i godzenie się z tą możliwością. Sprawcy nie można przypisać popełnienia przestępstwa określonego w art.
kk tylko w wypadku, gdy miał podstawy sądzić, że spożyty przez niego alkohol – ze względu na znaczny upływ czasu – uległ spaleniu, a nie nastąpiło to z powodu zbyt krótkiego czasu, który upłynął od spożycia do rozpoczęcia kierowania pojazdem. W omawianej sprawie sytuacja tego rodzaju nie występuje, ponieważ oskarżony nie kwestionuje swojej świadomości i wiedzy, że był nietrzeźwy (nadto interweniujący funkcjonariusz Policji wyczuł wyraźnie silną woń alkoholu wydobywającą się z ust – k. 23v). Przestępstwo penalizowane w art.
kk ma charakter typu abstrakcyjnego narażenia na niebezpieczeństwo – dla wypełnienia jego znamion nie jest niezbędne wystąpienie jakiegokolwiek skutku. Przypisanie oskarżonemu przestępstwa z art.
kk (zamiast występku z art.
kk), już choćby z uwagi na różnice zagrożenia ustawowego skutkować musiało modyfikacją orzeczenia o karze. Wymierzona S. K. w instancji odwoławczej kara 6 miesięcy ograniczenia wolności znajduje się w granicach przewidzianych przez ustawę oraz pozostaje adekwatna do stopnia winy sprawcy, stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak również uwzględnia cele zapobiegawcze i wychowawcze. Na niekorzyść oskarżonego przemawiał znaczny stopień nietrzeźwości oraz okoliczność, że pojazd prowadził w godzinach popołudniowych, czyli w porze znacznego natężenia ruchu. Okolicznością łagodzącą było to, że S. K. przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i zadeklarował gotowość dobrowolnego poddania karze. Należało też przyjąć, że istotnie (tak jak oświadczył na rozprawie odwoławczej – k. 90) oskarżony zamierzał tylko przeparkować samochód. Jego wyjaśnień w tym zakresie nie podważa żaden inny dowód, a porównanie miejsca zamieszkania oskarżonego i miejsca zatrzymania uprawdopodabnia jego wersję. Miesięczny wymiar godzinowy kary ograniczenia wolności ustalono na minimalnym poziomie 20 godzin. Ponieważ oskarżony został ostatecznie skazany za przestępstwo zagrożone łagodniejszą sankcją i odpadła przesłanka sui generis recydywy (S. K. jest aktualnie osobą niekaraną) wymiar orzeczonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych złagodzono do 2 lat. Odmienne orzeczenie co do kary skutkowało koniecznością uchylenia rozstrzygnięć zawartych w punktach II., III., V. i VI. zaskarżonego wyroku. Okres zatrzymania zaliczono na poczet kary ograniczenia wolności. Oskarżony nie posiada i nigdy nie posiadał prawa jazdy – dlatego nie było podstaw by zobowiązywać go (art. 43 § 3 kk) do zwrotu dokumentu uprawniającego do prowadzenia pojazdu. W pozostałych zakresie zaskarżony wyrok utrzymano w mocy. Konieczność wywiedzenia apelacji przez oskarżyciela publicznego była wynikiem omyłki popełnionej przez Sąd I instancji. Dlatego na zasadach słuszności wydatkami postępowania odwoławczego obciążono Skarb Państwa. Tym wszystkim się kierując Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.