Zdaniem Sądu Okręgowego nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 328 §2 k.p.c. Jakkolwiek zgodzić się należy ze skarżącymi, że sposób sporządzenia uzasadnienia nie jest przejrzysty i łatwy w odbiorze, to jednak w sposób wystarczający wskazuje na motywy, którymi kierował się Sąd pierwszej instancji, uznając iż zachodzi przeszkoda do dokonania wpisu zgodnego z żądaniem wniosku. Należy w tym miejscu zważyć, iż w toku postępowania wieczystoksięgowego sąd nie prowadzi postępowania dowodowego sensu stricto, lecz zgodnie z art.
bada jedynie treść i formę wniosku, treść księgi wieczystej oraz treść i formę przedłożonych wraz z wnioskiem dokumentów. Powyższy zakres kognicji ma też wpływ na sposób sporządzenia uzasadnienia postanowienia oddalającego wniosek o wpis do księgi wieczystej (wpisy uwzględniające wnioski w ogóle nie podlegają uzasadnieniu). Podnieść trzeba, że wszystkie elementy określone w art.
k.p.c., jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, podlegały badaniu przez Sąd Rejonowy i ich ocena znalazła wyraz w uzasadnieniu, wraz ze wskazaniem jako podstawy oddalenia wniosku art. 626 9 k.p.c. Kontynuując rozważania stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 233 §1 k.p.c. w związku z art. 13 §2 k.p.c. Zauważyć trzeba, że Sąd Rejonowy prowadzący postępowanie wieczystoksięgowe nie prowadził postępowania dowodowego w rozumieniu art. 235 k.p.c. i następnych, a jedynie przeprowadził ocenę, czy z uwagi na treść księgi wieczystej i treść wniosku o wpis przedłożony, a w zasadzie powołany, dokument może stanowić podstawę żądanego wpisu. Przechodząc do dalszych rozważań należy wskazać na opisaną już wyżej kognicję sądu w postępowaniu wieczystoksięgowym, która dotyczy także Sądu drugiej instancji. Zatem w niniejszej sprawie ocena żądania wnioskodawców musiała zostać dokonana w oparciu o treść księgi wieczystej oraz treść i formę dołączonych, a raczej powołanych we wniosku dokumentów, mających stanowić podstawę do dokonania wpisu. Zdaniem Sądu Okręgowego, przepis art.
k.p.c., nie pozbawia także sądu możliwości uwzględnienia przy rozpoznaniu sprawy okoliczności znanych sądowi z urzędu, m.in. na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach księgi wieczystej i dotyczących wcześniejszych wniosków oraz wpisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12.01.2012r. IV CSK 251/11). Zauważyć też trzeba, iż postępowanie o wpis w księdze wieczystej nie może służyć do obejścia przepisów dotyczących trybu i terminu wnoszenia środków odwoławczych od wcześniejszych orzeczeń dotyczących wniosków o wpisy w księgach wieczystych, gdyż sądy, co już wcześniej wspomniano są związane prawomocnymi orzeczeniami (art. 365 §1 k.p.c.). Wskazać też trzeba, na regulację zawartą w art. 3 ust.2 u.k.w.h., iż domniemywa się, iż prawo wykreślone z księgi wieczystej nie istnieje. Odnosząc powyższe uwagi do stanu istniejącego w tej sprawie należy stwierdzić, że wnioskodawcy jako podstawę swojego wniosku powołali dokument w postaci aktu notarialnego zawierającego umowę przedwstępną z dnia 26 kwietnia 2006 roku, z której wynikało ich roszczenie w stosunku do spółki (...) spółki z o.o. w W. o zawarcie określonej w nim umowy przyrzeczonej. Na ujawnienie powyższego roszczenia w akcie tym wyraziła zgodę osoba reprezentująca spółkę (...). Taki stan co do zasady zgodnie z art. 32 ust.2 u.k.w.h. uzasadniałby dokonanie przedmiotowego wpisu, w sytuacji, gdy spółka ta w dalszym ciągu jest ujawniona w księdze wieczystej jako współużytkownik wieczysty gruntu i współwłaściciel usytuowanego na nim budynku, zaś analiza księgi wieczystej (...), prowadzi do wniosku, iż nie został z niej już wcześniej wydzielony lokal, którego dotyczy ta umowa. Przepis ten stanowi bowiem, iż do wpisu prawa osobistego lub roszczenia wystarcza dokument obejmujący oświadczenie woli właściciela o ustanowieniu tego prawa albo obejmujący zgodę na wpis roszczenia. Wnioskodawcy nie uwzględniają jednak okoliczności, iż wpis przedmiotowego roszczenia był już księdze wieczystej na ich rzecz wpisany, ale następnie został wykreślony na podstawie dokumentów pochodzących z późniejszego okresu niż data zawarcia tej umowy. Okoliczność tę słusznie uwzględnił Sąd pierwszej instancji, gdyż wynikała ona zarówno z treści księgi wieczystej, jak również z dokumentów złożonych do akt tej księgi wieczystej. Okoliczność ta nie może być uznana za pozostającą bez wpływu na wynik sprawy. W obecnym postępowaniu ani Sąd Rejonowy, ani Sąd drugiej instancji nie są władne do oceny czy dokonanie w dniu 3 września 2013 roku wpisu w postaci wykreślenia roszczenia ujawnionego na rzecz wnioskodawców, wynikającego z umowy z 26 kwietnia 2006 roku było prawidłowe, czy też nie. Taka kontrola była możliwa jedynie w trybie kontroli instancyjnej przedmiotowego wpisu. Nie została ona jednak dokonana wobec odrzucenia apelacji wnioskodawców. Zatem powyższe wykreślenie roszczenia jest prawomocne. W ocenie Sądu Okręgowego w powyższej sytuacji nie mogą stanowić podstawy wpisu wyłącznie te same dokumenty, które dotyczyły prawomocnie wykreślonego wpisu, gdyż sprzeciwia się temu m.in. art. 365 §1 k.p.c., jak art. 3 u.k.w.h. Sąd w postępowaniu wieczystoksięgowym nie jest też uprawniony do rozstrzygania pomiędzy stronami sporu o to czy przedmiotowe roszczenie istnieje, czy też nie, gdyż to tego konieczne jest wszczęcie właściwego postępowania w trybie procesowym. W stanie faktycznym istniejącym w niniejszej sprawie podstawą dokonania żądanego wpisu mógłby stanowić jedynie dokument z daty późniejszej niż data wykreślenia wpisu roszczenia, z którego wynikałoby jego istnienie, jak również zgoda uczestnika na dokonanie tego wpisu. Takiego dokumentu wnioskodawcy jednak nie przedłożyli, a ich argumentacja w zasadzie sprowadza się do kwestionowania prawidłowości wykreślenia w dniu 3 września 2013 roku wpisu w/w roszczenia. Jak już wcześniej wskazano argumentacja ta nie może być uznana za skuteczną. Chybione w tym kontekście jest zarzucanie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 19 ust.3 u.k.w.h., gdyż przepis ten w ogóle nie znajdował zastosowania w tej sprawie. Przedmiotem żądania wniosku nie było bowiem wykreślenie wpisanego roszczenia, ale wpisanie roszczenia nie ujawnionego w księdze wieczystej, a do tego regulacja z art. 19 u.k.w.h. się nie odnosi. Z powyższych względów za nieuzasadniony należy także uznać zarzut naruszenia art. 32 ust. u.k.w.h., a także art. 626 9 k.p.c., gdyż nie mogą stanowić podstawy dokonania wpisu te same dokumenty, które stanowiły już podstawę wpisu tożsamego roszczenia, następnie prawomocnie wykreślonego, w oparciu o dokumenty pochodzące z późniejszego okresu. Na koniec podnieść należy, że pogląd Sądu Okręgowego w Krakowie wyrażony w postanowieniu z dnia 8 października 2012 roku, nie ma w tej sprawie decydującego znaczenia, nie tylko z przyczyn wskazanych wyżej, ale także z tego powodu, iż po jego wydaniu, na skutek ponownego wniosku spółki (...) opartego na innych podstawach doszło do wykreślenia przedmiotowego roszczenia, a pogląd ten odnosił się właśnie do przesłanek wykreślenia przedmiotowego wpisu, a nie podstaw jego wpisu w księdze wieczystej. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c. apelację oddalił. O kosztach postępowania odwoławczego Sąd orzekł na podstawie art. 520 §3 k.p.c. wobec niewątpliwej sprzeczności interesów pomiędzy wnioskodawcami i uczestnikiem, a także w związku z oddaleniem apelacji wnioskodawców. Zasądzoną kwotę stanowią koszty zastępstwa procesowego związane z udziałem sprawie profesjonalnego pełnomocnika uczestnika. Wysokość tego wynagrodzenia określono na podstawie §2, §8 pkt 5 i §13 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielone z urzędu (tj. Dz.U. z 2013r. poz. 461 z późn. zm.).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.