w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Białej Podlaskiej uznał J. G. vel G. za winnego tego, że w dniu 18 października 2013 roku w miejscowości W., powiatu (...), województwa (...), nie zastosował się do orzeczonego wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Białej Podlaskiej z dnia 22 czerwca 2009 roku w sprawie sygn. akt II K 138/09 środka karnego zakazu prowadzenia rowerów w ten sposób, że prowadził rower na drodze publicznej, przy czym zarzuconego mu czynu dopuścił się po upływie 2 lat jednego miesiąca i 15 dni od odbycia 2 lat i 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej w sprawie sygn. akt II K 138/09 za umyślne przestępstwo podobne, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 244 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 244 k.k. wymierzył oskarżonemu karę roku pozbawienia wolności; zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych, zaś wchodzącymi w ich skład wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. Apelację od tego wyroku w części dotyczącej braku rozstrzygnięcia w zakresie czynu z art. 87 § 1a k.w. na niekorzyść oskarżonego wniósł Prokurator Rejonowy w Parczewie, który zarzucił obrazę prawa karnego procesowego mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 413 § 1 pkt 5 k.p.k. oraz art. 413 § 2 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez pominięcie w wyroku rozstrzygnięcia w zakresie zachowania polegającego na kierowaniu rowerem po drodze publicznej przez będącego w stanie nietrzeźwości oskarżonego, tj. czynu określonego w art. 87 § 1a k.w. i w konsekwencji nie skazanie oskarżonego za ww. wykroczenie. W konkluzji Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie, iż zachowanie polegające na kierowaniu rowerem po drodze publicznej przez będącego w stanie nietrzeźwości oskarżonego wyczerpuje dyspozycję wykroczenia określonego w art. 87 § 1a k.w. i wymierzenie mu na podstawie ww. przepisu kary 800 zł grzywny, zaś na zasadzie art. 87 § 4 k.w. orzeczenie wobec oskarżonego zakazu prowadzenia rowerów na okres 2 lat. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja zasługuje na częściowe uwzględnienie. Wyrok Sądu Rejonowego zapadł bowiem z obrazą przepisów postępowania wskazanych przez Prokuratora. Jednocześnie prawidłowe i kompletne ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej instancji, pozwoliły Sądowi odwoławczemu na wydanie w niniejszej sprawie orzeczenia o charakterze reformatoryjnym. Należy na wstępie zauważyć, że Sąd Rejonowy prawidłowo wyeliminował z kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu art.
k.k., bowiem od dnia 9 listopada 2013 roku prowadzenie roweru (pojazdu innego niż określony w art.
Niemniej jednak zachowanie takie nadal stanowi czyn zabroniony, który w wyniku kontrawencjonalizacji obecnie wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 87 § 1a k.w. Przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym był więc jeden - w ujęciu ontologicznym - czyn, który w obecnym stanie prawnym wyczerpuje znamiona zarówno przestępstwa (z art. 244 k.k.), jak i wykroczenia z art. 87 § 1a k.w. Zgodnie zaś z art. 10 § 1 k.w., jeśli czyn będący wykroczeniem wyczerpuje zarazem znamiona przestępstwa, w wyroku orzeka się - oddzielnie - za przestępstwo i za wykroczenie. Przepisy Kodeksu karnego, ani Kodeksu wykroczeń nie przewidują bowiem instytucji zbiegu kumulatywnego przepisów prawa karnego materialnego i materialnego prawa wykroczeń, zaś art. 10 § 1 k.w. określa instytucję idealnego zbiegu przestępstwa i wykroczenia. Mając powyższe na uwadze trzeba stwierdzić, że Sąd Rejonowy nie zawierając w wyroku rozstrzygnięcia w zakresie wykroczenia, nie oddał pełnej zawartości kryminalnej czynu jakiego dopuścił się oskarżony. Skarga oskarżyciela publicznego obejmowała wszystkie elementy zachowania J. G. vel G., relewantne z punktu widzenia szeroko rozumianego prawa karnego (a więc obejmującego także prawo wykroczeń) i tym samym sprawę oskarżonego należało rozstrzygnąć w pełnym, wyznaczonym treścią aktu oskarżenia, zakresie. Sąd Rejonowy obowiązkowi temu nie sprostał, czym naruszył przepis. art. 413 § 1 pkt 5 oraz § 2 pkt 1 i 2 k.p.k. Uchybienie to bez wątpienia miało wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, bowiem w wyniku obrazy wskazanych przepisów proceduralnych, wydany w sprawie wyrok był niekompletny. Jednocześnie Sąd Rejonowy dokonał pełnych i prawidłowych ustaleń zgodniez którymi oskarżony prowadził na drodze publicznej w miejscowości W. rower, znajdując się w stanie nietrzeźwości (I wynik badania - 0,92 mg/l, II wynik badania - 0,80 mg/l, III wynik badania - 0,88 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu - protokół z przebiegu badania stanu trzeźwości k. 2, świadectwo wzorcowania urządzenia (...) k. 3). Sąd pierwszej instancji dokonał w tym zakresie prawidłowej oceny dowodów (w tym wyjaśnień oskarżonego z k. 10 i z k. 55 oraz zeznań świadka D. M. z k. 5), uznając, że zachowanie oskarżonego wyczerpało również znamiona wykroczenia z art. 87 § 1a k.w., co z kolei pozwoliło Sądowi Okręgowemu na zmianę zaskarżonego wyroku, zgodnie z wnioskiem apelacji. W ocenie Sądu Odwoławczego kara grzywny w wysokości 400 złotych stanowić będzie sankcję adekwatną do popełnionego przez oskarżonego wykroczenia. Kara tego rodzaju i w tej wysokości uwzględnia więc wysoki stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu - popełnionego w środku dnia, na drodze wojewódzkiej, jak i znaczny stopień winy. Oskarżony jest osobą dorosłą, w pełni poczytalną, był w pełni świadomy, że kierowanie rowerem w stanie nietrzeźwości stanowi czyn zabroniony - kilkukrotnie był już za taki czyn skazany, co równocześnie stanowiło okoliczność obciążającą. Z uwagi na fakultatywny charakter środka karnego przewidzianego w art. 87 § 4 k.w. oraz aktualnie obowiązujący wobec oskarżonego zakaz prowadzenia rowerów (k.87) Sąd Okręgowy uznał za niecelowe ponowne orzekanie takiego środka, o co wnosił prokurator. Mając powyższe na względzie, a nadto z uwagi na niestwierdzenie nieprawidłowości skutkujących zaistnieniem bezwzględnych przyczyn odwoławczych, na podstawie art. 437 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. Rozstrzygniecie o kosztach znajduje oparcie w treści art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k. Uiszczenie przez oskarżonego kosztów postępowania za drugą instancję, ze względu na jego sytuację majątkową, byłoby dla niego zbyt uciążliwe.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.