Sygn. akt II Ka 627/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2015 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Teresa Zawiślak (spr.) Sędziowie: SSO Mariola Krajewska - Sińczuk SSO Krystyna Święcicka Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale Prokuratora Bożeny Grochowskiej-Małek po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy P. K. i M. K. oskarżonych o przestępstwo z art. 288 §1 kk i in. na skutek apelacji, wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II K 1630/13 wyrok w zaskarżonej części zmienia w ten sposób, że na podstawie art. 46 § 1 kk zobowiązuje oskarżonych M. K. i P. K. solidarnie do naprawienia wyrządzonej czynem z pkt 2 wyroku szkody w całości poprzez wpłacenie na rzecz pokrzywdzonego H. S. kwoty 1920 złotych; stwierdza, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt II Ka 627/14 UZASADNIENIE P. K. i M. K. zostali oskarżeni o to, że: I. w dniu 10 sierpnia 2013 r. w miejscowości O., gm. H., powiat (...), woj. (...) działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi dorosłymi osobami naruszyli mir domowy w ten sposób, że wdarli się do domu H. S., a następnie dokonali zniszczenia drzwi kuchennych uderzając w nie bliżej nieustalonym przedmiotem powodując straty o łącznej wartości 1000 zł na szkodę wymienionego pokrzywdzonego, tj. o czyn z art. 288 § 1 k.k. w zb. z art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. II. w tym samym miejscu i czasie jak w punkcie I wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi osobami dokonali pobicia H. S., w ten sposób, że bliżej nieustalonym narzędziem uderzali go po całym ciele powodując u niego stłuczenie głowy ze wstrząśnieniem mózgu, ranę w okolicy ciemieniowej, stłuczenia szyi, stłuczenia przedramion, stłuczenia klatki piersiowej po stronie lewej co spowodowało u H. S. obrażenia ciała skutkujące rozstrojem zdrowia powyżej dni 7, czym narazili go na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia, albo nastąpienia skutku określonego w art. 156 § 1 k.k., tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. przy czym P. K. czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia kary co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności za przestępstwo podobne tj. o czyn z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt II K 1630/13, Sąd Rejonowy w Mińsku Mazowieckim:
- oskarżonych M. K. i P. K. w ramach pierwszego z zarzucanych im czynów uznał za winnych tego, że - w dniu 10 sierpnia 2013 r. w miejscowości O., gm. H., powiat (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi dorosłymi osobami naruszyli mir domowy, w ten sposób, że wdarli się do domu H. S., tj. popełnienia występku z art. 193 § 1 k.k. i za ten czyn, na podstawie art. 193 k.k. skazał M. K. na karę 70 stawek dziennych grzywny i ustalił wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych, zaś P. K. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, - w dniu 10 sierpnia 2013 r. w miejscowości O., gm. H., powiat (...), woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z innymi ustalonymi dorosłymi osobami dokonali zniszczenia drzwi kuchennych uderzając w nie bliżej nieustalonym przedmiotem powodując straty o łącznej wysokości 350 zł na szkodę wymienionego pokrzywdzonego tj. popełnienia wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. i za to, na podstawie art. 124 § 1 k.w. skazał M. K. na karę 300 złotych grzywny, zaś P. K. na karę 400 złotych grzywny oraz na podstawie art. 124 § 4 k.w. zobowiązał oskarżonych solidarnie do naprawienia wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz H. S. kwoty 350 złotych,
- oskarżonych M. K. i P. K. uznał za winnych popełnienia zarzucanego im w punkcie drugim aktu oskarżenia czynu, stanowiącego wobec M. K. występek z art. 158 § 1 k.k., zaś wobec P. K. występek z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 158 § 1 k.k. skazał M. K. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, zaś P. K. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności,
- na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec M. K. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat,
- na podstawie art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzeczone wobec P. K. kary pozbawienia wolności połączył i wymierzył P. K. karę roku pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres 4 lat,
- na podstawie art. 71 § 1 k.k. wymierzył P. K. karę 80 stawek dziennych grzywny i ustalił wysokość stawki dziennej na kwotę 10 złotych,
- na podstawie art. 63 § 1 k.k. zaliczył oskarżonym M. K. na poczet orzeczonej kary 70 stawek dziennych grzywny, zaś P. K. na poczet karty 80 stawek dziennych grzywny okresy ich faktycznego pozbawienia wolności w sprawie w dniach 10- 12 sierpnia 2014 r. przyjmując, że jeden dzień faktycznego pozbawienia wolności równoważny jest dwóm stawkom dziennym grzywny,
- zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata D. W. 516,60 złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną sprawowaną z urzędu,
- zasądził na rzecz Skarbu Państwa od oskarżonego M. K. 220 złotych tytułem opłat, zaś od P. K. 260 złotych tytułem opłat oraz od każdego z oskarżonych po 569,83 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa. Apelację od przedstawionego wyżej wyroku wywiódł Prokurator Rejonowy w Mińsku Mazowieckim, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonych M. K. i P. K. i zarzucając mu obrazę przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 46 § 1 k.k. polegającą na nie orzeczeniu przez Sąd I instancji obowiązku zadośćuczynienia za doznaną krzywdę pomimo, iż pokrzywdzony taki wniosek złożył wnosząc o zasądzenie od oskarżonych kwoty 3000 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia i zniszczonego mienia. W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie, iż oskarżeni M. K. i P. K. są zobowiązani do naprawienia szkody i zadośćuczynienia pokrzywdzonemu H. S. za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty 2000 zł na podstawie art. 46 § 1 k.k. W toku rozprawy odwoławczej prokurator poparł apelację Prokuratora Rejonowego w Mińsku Mazowieckim i wniosek w niej zawarty. Oskarżony M. K. wniósł o nieuwzględnienie apelacji i utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy. Oskarżony P. K. nie stawił się mimo prawidłowego zawiadomienia o terminie rozprawy odwoławczej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja okazała się o tyle zasadna, że doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia w sposób wskazany w wyroku Sądu Okręgowego. Na wstępie zaznaczyć trzeba, że w myśl art. 46 § 1 k.k. in principio w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, obowiązek naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody w całości albo w części lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Zgodnie z art. 49a k.p.k., w sytuacji w której nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może złożyć wspomniany wniosek aż do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównej. W przedmiotowej sprawie pokrzywdzony H. S., domagając się w trakcie pierwszego przesłuchania jego osoby zasądzenia od oskarżonych na jego rzecz 3.000 zł tytułem częściowego naprawienia szkody, obejmującej wartość zniszczonych drzwi i koszty pobytu w szpitalu (k. 212v) dochował wskazanego w art. 49a k.p.k. terminu, a zatem Sąd Rejonowy zgodne z art. 46 § 1 k.k. był obowiązany do orzeczenia obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej zniszczeniem drzwi oraz do rozstrzygnięcia w przedmiocie naprawienia szkody płynącej z uiszczenia przez pokrzywdzonego kosztów jego pobytu w szpitalu. Nie można się natomiast zgodzić z żądaniem apelującego prokuratora dotyczącym wysokości zasądzenia na rzecz pokrzywdzonego kwoty 2.000 zł tytułem naprawienia szkody związanej z uiszczeniem kosztów hospitalizacji. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że na kwotę wskazaną przez skarżącego składają się również odsetki, zaś szkoda, do której naprawienia sąd może zobowiązać oskarżonych w oparciu o treść art. 46 § 1 k.k. ogranicza się jedynie do rozmiaru rzeczywistej szkody, bezpośrednio spowodowanej przestępstwem i nie obejmuje odsetek stanowiących element szkody wynikły z następstw czynu sprawcy ( vide wyrok Sądu Najwyższego z 3 kwietnia 2014 r., V KK 76/14, LEX nr 1458723). Podkreślić równocześnie należy, że odsetki mogą być uznawane jedynie za element odszkodowania zasądzanego w oparciu o treść art. 415 § 4 k.p.k. ( vide wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 8 grudnia 2005 r., II AKa 425/05, KZS 2006/5/88). Mając na uwadze powyższe, w tym w szczególności konieczność ustalenia związku pomiędzy kosztami poniesionymi przez pokrzywdzonego i inkryminowanym zdarzeniem, Sąd Okręgowy zwrócił się do M. Szpitala (...) w W. o nadesłanie informacji jakiego okresu pobytu i leczenia w tym szpitalu dotyczyły wspomniane wyżej przedsądowe wezwanie do zapłaty. W związku z faktem, że H. S. był hospitalizowany w dniach 10 sierpnia 2013 r.- 12 sierpnia 2013 r. (k. 271), nie ulega wątpliwości, iż to właśnie zajście będące przedmiotem niniejszego postępowania doprowadziło do pojawienia się po jego stronie obowiązku uiszczenia należności głównej w kwocie 1.920 zł (k. 272). W tym stanie rzeczy i wobec braku przesłanek z art. 439 § 1 k.p.k. Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 k.p.k. w zw. z art. 456 k.p.k., wyrok w zaskarżonej części zmienił w ten sposób, że na podstawie art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonych: M. K. i P. K. solidarnie do naprawienia wyrządzonej czynem z pkt 2 wyroku szkody w całości poprzez wpłacenie na rzecz pokrzywdzonego H. S. kwoty 1920 złotych. Zważywszy, że konieczność zmiany wyroku w zaskarżonej części stanowiła rezultat zawinionego błędu Sądu Rejonowego, Sąd Okręgowy, kierując się względami słuszności, przewidzianymi w art. 624 § 1 k.p.k., stwierdził, że wydatki postępowania odwoławczego ponosi Skarb Państwa. Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w wyroku.