Sygn. akt II K 928/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 stycznia 2015 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący SSR Marek Żurawski Protokolant Sylwia

§ 1kk nie może budzić wątpliwości. Wyjaśnienia oskarżonego A. B.

(2)uznane zostały przez Sąd za wiarygodne i nie budzące zastrzeżeń jako znajdujące pełne odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Wynika z nich bezpośrednio, że oskarżony przed zatrzymaniem go przez funkcjonariuszy Policji prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym będąc w stanie nietrzeźwości. Oskarżony temu faktowi nie zaprzeczał. Potwierdza to protokół badania stanu trzeźwości. Za w pełni wiarygodny materiał dowodowy Sąd uznał ujawnione i zaliczone w poczet dowodów dokumenty. Ich autentyczność, wiarygodność i wartość dowodowa nie budziły wątpliwości Sądu, w związku z czym fakty z nich wynikające Sąd uznał za udowodnione. Wiarygodność tych dokumentów nie była również kwestionowana przez żadną ze stron, a Sąd nie znalazł podstaw, aby czynić to z urzędu. Zgodnie z dyspozycją art. 115 § 16 kk stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dm 3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Zawartość alkoholu w wydychanym przez oskarżonego powietrzu przekroczyła wskazany poziom. Oskarżony swoim działaniem wyczerpał ustawowe znamiona występku z art.

§ 1

kk, gdyż będąc w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny, w ruchu lądowym. Wskazać w tym miejscu należy, iż oskarżony – wiedząc o uprzednio spożytym alkoholu doskonale zdawał sobie sprawę z tego, iż nie powinien jeździć pojazdem mechanicznym, a mimo to dopuścił się takiego zachowania, umyślnie naruszając podstawową zasadę ruchu drogowego, tj. zasadę trzeźwości. Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się dyrektywami określonymi w art. 53 § 1 i 2 kk, a zatem m.in. stopniem winy i społecznej szkodliwości czynu. Oskarżony umyślnie prowadził samochód w stanie nietrzeźwości. Czyn, którego się dopuścił godził w bezpieczeństwo w komunikacji, czyli w innych uczestników ruchu drogowego. Na niekorzyść oskarżonego przemawia stopień jego nietrzeźwości i związana z tym bardzo ograniczona możliwość prawidłowej reakcji na ewentualne zdarzenia na drodze. Na korzyść oskarżonego przemawia dotychczasowa niekaralność, co wskazywało na incydentalny charakter tego zdarzenia w jego życiu. Sad sporządzając wyrok w niniejszej sprawie w sposób nieprawidłowy sformułował punkt I części dyspozytywnej wyroku tj. na skutek niedopatrzenia, nie zawarł w pierwszym zdaniu tego punktu stwierdzenia o „uznaniu winy oskarżonego”, a nadto wskazał niewłaściwą w tym wypadku podstawę prawną orzekania wobec oskarżonego grzywny tj. art. 71§1 kk, a nie art.

§1kk.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu zasadnym na podstawie art.

§1

kk było wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszego rodzaju w postaci grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, po 10 złotych każda, co odpowiada możliwościom finansowym oskarżonego. W ocenie Sądu taka kara będzie też realną i wystarczającą dolegliwością pozwalającą odczuć oskarżonemu w sferze materialnej naganność jego poczynań. Skłoni go też refleksji nad swoim postępowaniem i skutecznie – w ocenie Sądu – spowoduje, że oskarżony w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego. Spełni zatem swoje funkcje w zakresie prewencji indywidualnej (dano tu prymat funkcji wychowawczej kary), a także w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Odda społeczne poczucie sprawiedliwości. Orzeczenie środka karnego – zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych – w wypadku oskarżonego ma charakter obligatoryjny (art. 42 § 2 kk). Dlatego też, biorąc wszystkie w/w okoliczności, a przede wszystkim stopień nietrzeźwości oskarżonego – Sąd uznał, że orzeczenie wspomnianego zakazu w wymiarze roku będzie wystarczające oraz zapewni realizację celów zapobiegawczych i wychowawczych w stosunku do A. B.

(2). W ocenie Sądu, jest to zakaz dostatecznie dotkliwy, który spełni w odpowiednim stopniu swoją rolę, jaką jest ochrona uczestników ruchu drogowego przed kierowcą pozbawionym wyobraźni, niezdyscyplinowanym oraz umyślnie naruszającym zasady ruchu drogowego i ewentualnie ponownie przystosuje oskarżonego do bezpiecznego w nim uczestnictwa. Na podstawie art. 63 § 2 kk na poczet orzeczonego w punkcie II wyroku zakazu Sąd zaliczył oskarżonemu okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 31 października 2014 roku dnia 19 stycznia 2015 roku. Na podstawie art. 49 § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 500 złotych. Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych w całości.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.