kp na dotychczasowych zasadach. Pozwani nie zawierali ze sobą porozumienia wskazanego w art. 7 ust.3 c ustawy o ZFŚS. W dniu 17 maja 2013 r. pozwany (...) Centrum (...) w Ł. zawarł umowę nr (...) ze Spółdzielnią (...) w K. w związku z przeprowadzonym postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego w trybie przetargu nieograniczonego i wyborem oferty Spółdzielni. Umowa została zawarta na okres: 01 czerwca 2013 r. do 31 maja 2015 r. Przedmiotem umowy było wykonywanie kompleksowych usług sprzątania, transportu wewnątrzszpitalnego i usług opiekuńczo-pielęgnacyjnych, higienicznych przy obsłudze pacjenta hospitalizowanego w (...) Centrum (...) w Ł.. Nadzór nad wykonaniem umowy powierzono ze strony Spółdzielni (...). W związku z zawarciem w/w umowy Spółdzielnia przejęła pracowników (...) Centrum (...) w Ł. w trybie art.
kp /wymienionych w załączniku do umowy/ -par. 4 umowy. Przedmiotowa umowa nie zawierała szczegółowych rozwiązań dotyczących warunków na jakich przejęto pracowników (...) w Ł., w tym dotyczących Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W dniu 04 czerwca 2013 r. pozwany (...) Centrum (...) w Ł. przekazał Spółdzielni protokół przejęcia pracowników oraz obowiązujący w (...) regulamin ZFŚS, a także informacje o dochodzie brutto na osobę w rodzinie pracowników wraz z kopią załącznika nr 1 do Zarządzenia nr 58/2013r Dyrektora (...) z dnia 08 maja 2013 r. o wysokości kwoty refundacji dla uprawnionych do korzystania z Funduszu Socjalnego. Dyrektor (...) wskazał Spółdzielni, że od dnia 01 czerwca 2013 r. zobowiązana jest do wypłaty środków ZFŚS dla przejętych pracowników. Zgodnie z Zarządzeniem nr (...) z dnia 08 maja 2013 r. wydanym przez Dyrektora pozwanego (...) powódki U. Z. i H. K. zostały zakwalifikowane do przedziału dochodu na osobę brutto w rodzinie w kwocie od 2601 zł /przy przedziałach także w kwotach do 1801 zł /. W dniu 04 czerwca 2013 r. pozwany (...) Centrum (...) w Ł. przekazał Spółdzielni akta osobowe powódek oraz 55 innych przekazanych Spółdzielni pracowników. W dniu 16 lipca 2013 r. (...) Centrum (...) w Ł. przekazał na rachunek Spółdzielni kwotę 24.303,66 zł wskazując w tytule: „przekazanie środków z ZFŚS za 57 etatów”. Na powyższą kwotę złożyło się po 426,38 zł na jeden etat razy 57 przejętych przez Spółdzielnię pracowników. Powyższy przelew nastąpił w następstwie pisma Spółdzielni z dnia 02 lipca 2013 r. wzywającego (...) Centrum (...) w Ł. do przesłania rozliczenia wydatkowania środków z ZFŚS w 2013 r. oraz informacji, czy pozostały do wypłaty jakieś należności pracowników przejętych. W przypadku ich występowania Spółdzielnia domagała się przesłania części środków na ten cel zgodnie z art. 7 ust.3 b ustawy o ZFŚS. Powódka H. K.
kp z tą samą datą, na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Po raz pierwszy powódki zawiadomiono o zmianie pracodawcy w w/w trybie w dniu 20 i 21 maja 2013 r. W pozwanej Spółdzielni utworzony jest Zakładowy Fundusz Socjalny. Na podstawie ustawy o ZFŚS pozwana wydała regulamin ZFŚS. W par. 8 regulaminu przyznawanie świadczeń pracownikom oraz ich wysokość uzależniła od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej pracownika. W par. 9 sprecyzowano, że podstawę ustalenia świadczenia stanowi dochód przypadający na osobę w rodzinie wykazany w oświadczeniu pracownika. Aby, pracownik otrzymał świadczenie z Funduszu winien złożyć wniosek i uczynić to przed skorzystaniem z urlopu w danym roku. Taki wniosek podlega rozpoznaniu przez uprawnione osoby, a od decyzji odmownej można odwołać się do Prezesa Zarządu. Ponowna negatywna decyzja pracodawcy i organizacji związkowych jest ostateczna /par. 8 ust. 3 i par. 4 regulaminu/. W latach 2011-2013 r. pozwana Spółdzielnia naliczała odpisy na Zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych. W dniu 29 lipca 2013 r. oraz w dniu 21 sierpnia 2013 r. i w dniu 18 września 2013 r. pełnomocnik powódek wezwała obie pozwane do wypłaty dochodzonych należności. Pozwane odmówiły zapłaty należności. Spółdzielnia wskazała, że nie przejęła długów Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (...) Centrum (...) w Ł., wobec przejęcia części zakładu pracy. Zgodnie z art. 7 ust.3 ustawy o ZFŚS nowy pracodawca przejmuje tylko odpowiednią część środków funduszu, skorygowaną o należności i zobowiązania zaciągnięte przez dotychczasowego pracodawcę w związku z działalnością socjalną finansowaną z funduszu . Natomiast (...) Centrum (...) w Ł. wskazał, że nie jest poprzednikiem prawnym Spółdzielni. Wyrokiem z dnia 04 czerwca 2013r w sprawie IVP 622/11 oraz z dnia 12.12.2013r w sprawie IVP 611/11 Sąd Rejonowy w Gdyni oddalił powództwo przeciwko pozwanej Spółdzielni (...) w K. o zapłatę świadczeń za czas urlopów dla powodów przejętych przez Spółdzielnię ze Szpitala w trybie art.
kp. Sąd ten uznał, że przedmiotowe świadczenia nie mają charakteru roszczeniowego, bowiem nie nadał go regulamin ZFŚS Spółdzielni ani porozumienia zawierane ze związkami zawodowymi. Tak przyjęty stan faktyczny sprawy ustalony został na podstawie dokumentów nie kwestionowanych przez strony oraz na podstawie zeznań świadków: A. W., T. D., J. P., P. M. i A. P., które były logiczne, wiarygodne, spójne, poparte dowodami z dokumentów i nie sprzeczne z zasadami doświadczenia życiowego. Jedynie zeznania świadka P. M., że T. D. mówiła mu, iż przekazywała do pozwanej Spółdzielni także wniosek o refundację powódki H. K., uznane zostały przez Sąd za nieznajdujące potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym sprawy. H. K. wskazała, że korzystała z urlopu już w lipcu 2013 r. czyli w okresie zatrudnienia w Spółdzielni i wniosek taki składała już w Spółdzielni (...). Twierdzeń tych nie wykazała jednak żadnymi dowodami. Świadkowie nie potwierdzili, aby H. K. z takim wnioskiem występowała. Nie potwierdziły tego także dokumenty zgromadzone w sprawie. Podstawę ustaleń stanowiły także zeznania powódek, którym zasadniczo Sąd przyznał walor wiarygodności i ocenił, tak jak zeznania wymienionych powyżej świadków. Jedynie zeznania powódki H. K., że widziała listę, na której widniała jako osoba, której przyznano sporne świadczenie, pozostały gołosłowne i niewiarygodne. Powódka zeznała, że składała wniosek o refundację już u nowego pracodawcy, bowiem korzystała z urlopu w lipcu 2013 r, więc w pozwanym (...) mogła co najwyżej widzieć listę – tabelę, w której umieszczono poszczególnych pracowników wg skali dochodu na osobę w rodzinie, wyodrębniając osoby, którym przysługują poszczególne kwoty świadczeń. Żaden ze świadków nie potwierdził, aby powstała lista osób, którym przyznano świadczenia, tym bardziej że wypłacano je automatycznie, gdy dana osoba spełniała wymagane warunki. Gołosłowne pozostały także zeznania H. K., że wniosek o refundacje składała w pozwanej Spółdzielni. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia miała interpretacja obowiązujących przepisów prawa w zestawieniu z poglądami wypracowanymi w orzecznictwie sądowym. Oceniając zasadność przedmiotowych roszczeń Sąd Rejonowy uznał, iż powództwo U.Z. zasługiwało na uwzględnienie w całości. Powódka nie tylko spełniła warunki do przyznania spornego świadczenia, ale świadczenie takie winno zostać jej wypłacone przez pozwany (...), bowiem powódka nabyła prawo do świadczenia w okresie zatrudnienia w (...) gdy wykorzystała 14 dniowy urlop wypoczynkowy i złożyła wniosek o refundację urlopu ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. W pozwanym (...) jedynie wypłata środków następowała po 01 czerwca danego roku, sukcesywnie w okresach miesięcznych, niezależnie czy pracownik wykorzystał urlop przed czy po tej dacie. Przesunięcie terminów wypłat spornych świadczeń na okres po dniu 01 czerwca nie miało przełożenia na datę nabycia prawa do świadczenia. U.Z. prawo do świadczenia nabyła w okresie zatrudnienia w pozwanym (...), a jedynie jego wypłata mogła nastąpić po dniu 01 czerwca. Nie można było w tej sytuacji przerzucać odpowiedzialności za wypłatę na pozwaną Spółdzielnię, która w świetle obowiązujących przepisów, nie przejmowała zobowiązań Funduszu Socjalnego w zakresie obejmującym zobowiązania pozwanego (...), których nie wypełnił na dzień przejścia części zakładu na pozwaną Spółdzielnię. Zgodnie z art. 3 ust.1-2, ust.5 i 5a ustawy z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych /Dz.U.2012.592 j.t., ze zm./ fundusz tworzą, z zastrzeżeniem ust. 2, pracodawcy zatrudniający według stanu na dzień 1 stycznia danego roku co najmniej 20 pracowników w przeliczeniu na pełne etaty. Pracodawcy prowadzący działalność w formie jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych tworzą Fundusz, bez względu na liczbę zatrudnianych pracowników. Świadczenie urlopowe, o którym mowa w ust. 4, wypłaca pracodawca raz w roku każdemu pracownikowi korzystającemu w danym roku kalendarzowym z urlopu wypoczynkowego w wymiarze co najmniej 14 kolejnych dni kalendarzowych. Wypłata świadczenia urlopowego następuje nie później niż w ostatnim dniu poprzedzającym rozpoczęcie urlopu wypoczynkowego, o którym mowa w ust. 5. W przypadku braku Funduszu pracodawcy wypłacają więc świadczenie na warunkach wskazanych w art. 3 ust.4 ustawy. Przepis art. 7 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, stanowi natomiast, że w razie przejścia zakładu pracy w trybie art.
Kodeksu pracy na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia Funduszu, Fundusz pracodawcy przejmującego przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania Funduszu pracodawcy przekazującego. W razie przejścia zakładu pracy w trybie art.
Kodeksu pracy na pracodawcę, który nie jest zobowiązany do tworzenia Funduszu, pracodawca przejmujący przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania Funduszu pracodawcy przekazującego. Nadwyżka przejętych środków pieniężnych wraz z odsetkami oraz przejętych należności wraz z odsetkami nad przejętymi zobowiązaniami wraz z odsetkami nie stanowi przychodu pracodawcy przejmującego, jest gromadzona na odrębnym rachunku bankowym lub wydzielonym subkoncie i podlega wydatkowaniu na zasadach określonych ustawą dla dokonywania wydatków z Funduszu. Art. 8 ust. 2 stosuje się odpowiednio /art.7 ust. 3a w/w ustawy/. Za najistotniejszą w okolicznościach sprawy regulację Sąd uznał przepis art. 7 ust. 3 b ustawy, wedle którego w razie przejścia części zakładu pracy w trybie art.
Kodeksu pracy na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia Funduszu, Fundusz pracodawcy przejmującego zwiększa się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych pracowników, o równowartość środków pieniężnych Funduszu pracodawcy przekazującego, s korygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania Funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście. W ostatnim dniu miesiąca, w którym nastąpiło przejście części zakładu pozwanego (...)na Spółdzielnię tj. na dzień 30 czerwca 2013 r. licząc, należności Funduszu pozwanego (...) obciążone już były wierzytelnością /zobowiązaniem/ dla powódki U. Z., która nabyła prawo do spornego świadczenia w chwili spełnienia wszystkich przesłanek nabycia świadczenia, co nastąpiło najpóźniej w dacie złożenia wniosku czyli ok. 25 marca 2013 r. Środki pieniężne Funduszu pracodawcy przekazującego pracowników tj. pozwanego (...) winny więc zostać skorygowane o należność tejże powódki. Zdaniem sądu podmiotem zobowiązanym do wypłaty świadczenia dla U. Z. pozostaje więc pozwany (...), a nie Spółdzielnia /bądź oba podmioty solidarnie/, bowiem Fundusz pozwanej Spółdzielni nie zwiększył się o należność dla U. Z.. Zobowiązanym do wypłaty świadczenia dla U. Z. nadal pozostaje pozwany (...), który winien to uczynić od 01 czerwca 2013 r. począwszy /niezależnie od przekazania powódki z tą datą pozwanej Spółdzielni/. Roszczenie o wypłatę świadczenia powstało bowiem dla w/ w jeszcze w okresie zatrudnienia w pozwanym (...), a jedynie data wypłaty przypadała na dzień od 01 czerwca 2013 r. począwszy. Słusznie więc pozwana Spółdzielnia wskazywała, że zobowiązanym do wypłaty świadczenia pozostaje pozwany (...). Świadczenie dla U. Z. powstało zgodnie z postanowieniami Regulaminu ZFŚS pozwanego (...) w kwocie 600 zł, a postanowienia regulaminu wprowadziły automatyzm przyznania w chwili spełnienia warunków dochodu na osobę w rodzinie oraz złożenia wniosku po wykorzystaniu 14 dniowego urlopu. Powódka Z. warunki te spełniła. Pozwany (...)nie powinien więc uchylać się przed spełnieniem świadczenia. Wyliczenia należności Funduszu (...) przekazywanego pozwanej spółdzielni wskazywały także, że przekazano mniej niż co najmniej 600 zł na osobę, co także uniemożliwiało wypełnienie zobowiązań Funduszu na kwoty co najmniej 600 zł na osobę jak przewidziano to w Regulaminie pozwanego (...). Zasady podziału środków pieniężnych stanowiących równowartość odpisu podstawowego, obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczącego roku, w którym następuje przejście części zakładu pracy, określa porozumienie między pracodawcami /art. 7 ust. 3c ustawy/. Przekazanie środków, o których mowa w ust. 3b i 3c, następuje w terminie 30 dni od daty przejścia części zakładu pracy, chyba że porozumienie, o którym mowa w ust. 3c, stanowi inaczej /art. 7 ust. 3d ustawy o ZFŚS/. W sprawie, nie doszło jednak do zawarcia porozumienia między pozwanymi. (...) Centrum (...) w Ł. samodzielnie dokonał rozdysponowania i przekazania środków funduszu w sposób nie wystarczający na zaspokojenie roszczeń pracowników przejętych z (...). Żadna ze stron nie wykazała, aby pozwani zawierali czy negocjowali porozumienie w tym zakresie. Rozdysponowanie środków Funduszu przez (...) nie mogło więc stanowić podstawy roszczenia powódki U. Z. kierowanego wobec pozwanej Spółdzielni. Zdaniem Sądu analiza cytowanych przepisów wskazuje, że w razie przekształceń własnościowych (połączenia lub podziału) pracodawcy zmianom podlega także zakładowy fundusz świadczeń socjalnych. Zmiany te polegają na odpowiednim przekazywaniu środków, nie zaś na zmianach zasad samego funkcjonowania funduszu. Przejęcie środków funduszu w przypadku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę jest uregulowane odmiennie w zależności od tego, czy przejmujący pracodawca ma obowiązek tworzenia funduszu, czy też nie. Przejęcie zakładu w całości lub w części obejmuje wszelkie przypadki przekształceń własnościowych lub organizacyjnych, w których dochodzi do zmiany pracodawcy. Nie ma natomiast znaczenia, czy pracodawca przekazujący był zobowiązany na podstawie art. 3 u.z.f.ś.s. do utworzenia funduszu, czy też utworzył fundusz dobrowolnie. W przypadku przejścia całego zakładu pracy w trybie art.
k.p. na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia funduszu fundusz pracodawcy przejmującego przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania funduszu pracodawcy przekazującego. Wówczas gospodarowanie środkami funduszu odbywa się na podstawie regulaminu obowiązującego u pracodawcy przejmującego, chyba że inaczej ustalono w porozumieniu pomiędzy pracodawcami /pozwani nie zawarli takiego porozumienia/. Jeżeli zakład przechodzi w trybie art.
k.p. na pracodawcę, który nie jest zobowiązany do tworzenia funduszu, pracodawca przejmujący przejmuje środki pieniężne, należności i zobowiązania funduszu pracodawcy przekazującego. Nadwyżka przejętych środków pieniężnych wraz z odsetkami oraz przejętych należności wraz z odsetkami nad przejętymi zobowiązaniami wraz z odsetkami nie stanowi przychodu pracodawcy przejmującego i jest gromadzona na odrębnym rachunku bankowym lub wydzielonym subkoncie oraz podlega wydatkowaniu na zasadach określonych w komentowanej ustawie dla dokonywania wydatków z funduszu. Pracodawca przejmujący ma obowiązek w celu wydatkowania przejętych środków funduszu sporządzić regulamin funduszu. Wydatkowanie środków będzie następowało na zasadach określonych ustawą o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych - czyli na rzecz osób uprawnionych, przy uwzględnieniu kryteriów socjalnych. Nie ma żadnych przeszkód do tego, by pracodawca przejmujący, w odpowiednim trybie (jak dla tworzenia regulaminu funduszu), "przejął" także treść regulaminu funduszu obowiązującego u przejmowanego pracodawcy. Z chwilą przejęcia środków u przejmującego zakład pracodawcy zostaje utworzony fundusz, z którego, zgodnie z komentowaną ustawą, mogą korzystać wszystkie kategorie osób uprawnionych w niej wymienione. Fundusz ten jest instytucją pożytku zbiorowego, przeznaczoną na pomoc dla osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej. Nie ma żadnego powiązania pomiędzy dokonaniem "na daną osobę" odpisu a prawem korzystania z funduszu. W związku z tym brak jest podstaw do tego, by z prawa do korzystania z nowo powstałego na podstawie przejętych środków funduszu wyłączyć osoby zatrudnione u pracodawcy przejmującego. W tym przypadku nie doszło jednak do przejęcia całego zakładu pracy, a jedynie jego części. Jeżeli pracodawca przejmujący część zakładu pracy zobowiązany jest do tworzenia funduszu, to jego fundusz zwiększa się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych pracowników, o równowartość środków pieniężnych funduszu pracodawcy przekazującego, skorygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście. Zdaniem Sądu taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Aby, ustalić stan środków funduszu, które winny być w takiej sytuacji przekazane do pracodawcy przejmującego część zakładu /tutaj Spółdzielni/, należy: 1) stan środków funduszu pracodawcy, którego część zostaje przejęta, według stanu na ostatni dzień miesiąca należy zwiększyć o należności funduszu (np. raty niespłaconych pożyczek wraz z ich oprocentowaniem, opłaty za korzystanie z innych usług); 2) uzyskane w ten sposób środki należy zmniejszyć o zobowiązania funduszu (np. z tytułu świadczeń, które uprzednio zostały przyznane osobom uprawnionym, ale nie zostały jeszcze wypłacone, jak w przypadku powódki U. Z.); chodzi tutaj o zobowiązania funduszu istniejące w ostatnim dniu miesiąca, w którym następuje przejęcie, a nie o zobowiązania, które mogą powstać (lub wiadomo, że powstaną) w przyszłości; 3) środki funduszu skorygowane o należności i zobowiązania należy podzielić przez liczbę osób zatrudnionych w ostatnim dniu miesiąca; 4) ustaloną wysokość środków przypadających na jednego zatrudnionego należy pomnożyć przez liczbę pracowników przejmowanych. Opisany wyżej mechanizm obliczania dotyczy wyłącznie środków zgromadzonych już na koncie funduszu. Zasady podziału środków pieniężnych stanowiących równowartość odpisu podstawowego, obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczące roku, w którym następuje przejście części zakładu pracy, określa porozumienie między pracodawcami. W praktyce zasada ta dotyczyć powinna wyłącznie przejęć dokonywanych przed dniem 30 września danego roku, bowiem po tej dacie na koncie funduszu powinna znajdować się całość odpisu za dany rok i wówczas dokonywany będzie wyłącznie podział środków już zgromadzonych na koncie funduszu. Porozumienie to może określać, że odpis ten odprowadzany jest w stosownych częściach przez obu pracodawców. Przekazanie środków, o których mowa wyżej, pomiędzy pracodawcą przejmującym zakład a przekazującym, powinno nastąpić w terminie 30 dni od daty przejścia części zakładu pracy, chyba że porozumienie zawarte pomiędzy pracodawcami przewiduje inny termin. Jeżeli środki te nie zostaną przekazane, pracodawcy przejmującemu będzie służyło roszczenie o wypłatę środków pieniężnych zgromadzonych na tym funduszu w wysokości określonej w art. 7 ust. 3b u.z.f.ś.s. (por. wyrok SN z dnia 22 lutego 2008 r., V CSK 437/07, LEX nr 380941). Za zobowiązania zaciągnięte wobec pracowników i innych osób w związku z działalnością socjalną finansowaną z funduszu odpowiada wyłącznie dotychczasowy pracodawca. W ocenie Sądu Rejonowego z przepisów ustawy o ZFŚS nie wynika, co dzieje się z funduszem pracodawcy przekazującego część zakładu pracy, gdy pracodawca przejmujący nie jest zobowiązany do tworzenia funduszu. Pozwana Spółdzielnia była jednak zobowiązana do tworzenia takiego Funduszu i zobowiązanie wypełniła. Na uwzględnienie zasługiwała także teza wyroku SN z 08 października 2003 r. , IIICK 274/02 , w której wyrażono pogląd, że przy stosowaniu art. 7 ust. 3 ustawy z 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych należy mieć na uwadze cel tej ustawy. Sprzeczne z tym celem byłoby przyjęcie, że przepisy wymienionej ustawy pozwalają na finansowanie świadczeń socjalnych przyznanych pracownikom zatrudnionym przez jednego pracodawcę z funduszów innego pracodawcy, przeznaczonych na finansowanie świadczeń socjalnych jego pracowników. Zgodnie z art. 8 ustawy o ZFŚS, przyznawanie ulgowych usług i świadczeń oraz wysokość dopłat z Funduszu uzależnia się od sytuacji życiowej, rodzinnej i materialnej osoby uprawnionej do korzystania z Funduszu. Zasady i warunki korzystania z usług i świadczeń finansowanych z Funduszu, z uwzględnieniem ust. 1, oraz zasady przeznaczania środków Funduszu na poszczególne cele i rodzaje działalności socjalnej określa pracodawca w regulaminie ustalanym zgodnie z art. 27 ust. 1 albo z art. 30 ust. 5 ustawy o związkach zawodowych. Pracodawca, u którego nie działa zakładowa organizacja związkowa, uzgadnia regulamin z pracownikiem wybranym przez załogę do reprezentowania jej interesów. O ile zbliżona sytuacja materialna i rodzinna pracowników prowadzi do oceny, że przyznanie im świadczeń w tej samej wysokości nie narusza art. 8 ust. 1 ustawy z 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, o tyle winna być ona rozpatrywana indywidualnie w sposób przewidziany w regulaminie zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Regulamin zakładowego funduszu świadczeń socjalnych stanowi podstawę prawną ustalającą warunki korzystania ze świadczeń socjalnych przez osoby uprawnione. Dokument ten należy kwalifikować jako wewnątrzzakładowy akt normatywny precyzujący zasady gospodarowania środkami funduszu. Postanowienia regulaminu funduszu wiążą pracodawcę oraz osoby uprawnione w zakresie zakładowej działalności socjalnej. Przyznanie zaś świadczenia poza wymaganym trybem - nawet za zgodą organizacji związkowej - oznacza naruszenie przez pracodawcę regulaminu wykorzystania zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, a tym samym naruszenie art. 8 ust. 2 ustawy o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych /wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 6 listopada 2013 r., III AUa 318/13, LEX nr 1402875/. Regulamin ZFŚS obowiązujący w pozwanym (...) precyzował warunki przyznawania świadczeń za czas urlopu i U.Z. warunki te spełniła. Natomiast powódka H. K., która została przejęta przez pozwaną Spółdzielnię, korzystała z urlopu wypoczynkowego dopiero w lipcu 2013r. Wprawdzie wymiar urlopu 14 dni wykorzystała, a kryterium dochodowe uprawniałoby ją do otrzymania refundacji za czas urlopu w kwocie 600 zł, gdyby nadal pracowała w pozwanym (...), to powódka ta nie wykazała, aby spełniła w Spółdzielni warunki uprawniające do skorzystania ze świadczenia. Po pierwsze zabrakło w sprawie dowodów, aby H. K. złożyła wniosek o refundację wypoczynku oraz, aby został on uwzględniony a świadczenie przyznane wg zasad obowiązujących w pozwanej Spółdzielni. Spółdzielnia posiadała własny Fundusz Socjalny i regulamin dysponowania środkami Funduszu. Wymagał on nie tylko wystąpienia z takim wnioskiem, ale i złożenia go przed skorzystaniem z urlopu. Nie mogły więc w tym przypadku znaleźć zastosowania zasady obowiązujące w pozwanym (...) tj. oparta na praktyce zasada, że wnioski o refundację /niezależnie od postanowień Regulaminu ZFŚS/ można było składać także po zakończeniu urlopu. Poza tym Regulamin Funduszu obowiązujący w pozwanej Spółdzielni nie nadawał świadczeniu za czas urlopu /refundacji/ charakter roszczeniowego. Odmowa przyznania świadczenia mogła skutkować wyłącznie odwołaniem się do pracodawcy, co wynikało z cytowanych w ustaleniach postanowieniach Regulaminu. Powódka H. K. nie nabyła więc roszczenia o refundację wypoczynku od pozwanej Spółdzielni, nie spełniła warunków przyznania tego świadczenia, a wobec pozwanego (...) roszczenia nie nabyła, bowiem nie korzystała z urlopu w okresie zatrudnienia w tej jednostce i nie składała w niej wniosku o refundację. W razie przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę staje się on z mocy prawa stroną w dotychczasowych stosunkach pracy, z zastrzeżeniem przepisów § 5 /art.
Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie /art.
Z powyższych przyczyn Sąd Rejonowy zważył, że solidarna odpowiedzialność obu pozwanych nie miała miejsca. W przypadku H. K. z przyczyn oczywistych, wobec braku roszczenia o świadczenie, a w przypadku U.Z., z uwagi na wyłączenie solidarnej odpowiedzialności w przypadku roszczenia o refundację wypoczynku przez przepis szczególny art. 7 ust.3 b ustawy o ZFŚS. Czynności prawne ze stosunku pracy dokonane przez przekazującego pracodawcę są wiążące dla pracodawcy przejmującego. Pracodawcę przejmującego zakład pracy wiążą dotychczasowe warunki umów o pracę. Ich zmiana może nastąpić na zasadach ogólnych. Świadczenie socjalne - refundacja wypoczynku nie ma charakteru wynagrodzenia, ekwiwalentu za wykonaną pracę, ale stanowi element działalności socjalnej pracodawcy. Świadczenie to nie stanowi więc elementu wynagrodzenia, który wszedłby do treści stosunku pracy. Zasady przyznawania takiego świadczenia nie wiążą więc pracodawcy przejmującego, zwłaszcza gdy tworzy własny Funduszu Socjalny. Z § 2 art.
kp wynika, że tylko w razie przejęcia części zakładu pracy za zobowiązania ze stosunku pracy poprzedzające przejęcie obaj pracodawcy odpowiadają solidarnie (to znaczy każdy z nich za całość zobowiązania, a zaspokojenie żądania pracownika przez jednego z nich zwalnia drugiego z zobowiązania wobec pracownika - art. 366 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Świadczenia wypłacane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie konweniują z odpłatnością za pracę. Stanowią realizację postulatu ochrony interesów socjalnych pracowników (art. 16 k.p. i art. 94 pkt 8 k.p.). Podobnie zwolnienie tych należności z obowiązku składkowego zostało podyktowane brakiem związku pomiędzy przychodem a realizacją zatrudnienia w ramach stosunku pracy. Znaczy to tyle, że cecha ta może być miarodajna w procesie kwalifikacji /wyrok SA w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2014 r., III AUa 724/13, LEX nr 1415794/. Mając na uwadze powyższe powództwo H. K. Sąd oddalił w całości, a U.Z. w stosunku do pozwanej Spółdzielni. Wobec uwzględnienia roszczenia przeciwko pozwanemu (...) Sąd uznał, iż powinien on zwrócić U. Z. kwotę 135 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wg stawki minimalnej /art. 98 kpc w zw. z par. 2-5 oraz par. 6 pkt. 2 i par.12 ust.1 pkt.2 rozporządzenia MS z 28.09.’02 r /Dzu. 2013/461 j.t./. w sprawie opłat za czynności adwokackie /…/. Mając na uwadze zasadę art. 102 kpc Sąd odstąpił od obciążania powódek kosztami zastępstwa procesowego strony pozwanej w zakresie oddalonych powództw. Podstawą była zasada słuszności. Zasady przejmowania pracowników przez Spółdzielnię, w tym w zakresie środków Funduszu nie były powódkom znane, wymagały ustaleń w toku postępowania. Powódki otrzymujące świadczenia przez szereg lat i zapewniane, że świadczenia za rok 2013 zostaną utrzymane i wypłacone mogły być subiektywnie przekonane o słuszności żądań. Dotychczas nabycie prawa do świadczeń było automatyczne po skorzystaniu z urlopu i złożeniu wniosku. W przypadku H. K. o treści rozstrzygnięcia zadecydowały także trudności dowodowe po przejęciu jej przez nowego pracodawcę. Powódka nie była w stanie wykazać, że złożyła wniosek o refundację wobec postawy nowego pracodawcy i sposobu postępowania z wnioskami. Przepis wyraża zasadę słuszności w orzekaniu o kosztach, stanowiąc wyjątek od zasady odpowiedzialności za wynik procesu. Szczególne znaczenie dla możliwości jego zastosowania ma ocena zachowania się stron z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Podstawą do takiej oceny może być zachowanie się strony w procesie, jak i jej sytuacja pozaprocesowa (stan majątkowy, szczególna sytuacja zdrowotna i życiowa). Wobec utrwalonej w orzecznictwie tendencji do bardzo ograniczonego stosowania art. 5 k.c. przy rozstrzyganiu o merytorycznych roszczeniach pojawia się możliwość szerszego zastosowania zasady słuszności do orzekania o kosztach. Rozstrzygnięcie o kosztach zgodnie z art. 102 nie wymaga wniosku strony przegrywającej. W świetle art. 102 kpc oddalenie powództwa na podstawie art. 5 k.c. może, zgodnie z poglądem judykatury, uzasadniać nieobciążenie strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz przeciwnika - zob. postanowienie SN z dnia 13 listopada 1973 r., II PZ 49/73, LEX nr
k.p. wynikało, iż po dacie przejęcia, tj. po dniu 1 czerwca 2013 roku obowiązywać będą dotychczasowe warunki pracy i płacy i, co za tym idzie, że należało ten zarzut uwzględnić w sytuacji, gdy oddaleniu powództwa sprzeciwiają się zasady współżycia społecznego, naruszone przez pozwanych, takie jak m. in.: obowiązek równego traktowania pracowników i zakaz dyskryminacji. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa H. K.
kp na pracodawcę zobowiązanego do tworzenia Funduszu, Fundusz pracodawcy przejmującego zwiększa się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych pracowników, o równowartość środków pieniężnych Funduszu pracodawcy przekazującego, skorygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania Funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście. Zasady podziału środków pieniężnych stanowiących równowartość odpisu podstawowego, obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczącego roku, w którym następuje przejście części zakładu pracy, określa porozumienie między pracodawcami. Przekazanie środków, o których mowa w ust. 3b i 3c, następuje w terminie 30 dni od daty przejścia części zakładu pracy, chyba że porozumienie, o którym mowa w ust. 3c, stanowi inaczej. Na gruncie rozpoznawanej sprawy bezspornym było, iż na dzień na dzień 1 czerwca 2013 r. doszło do przejścia części zakładu pracy na nowego pracodawcę, który był zobligowany do utworzenia Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych. Powyższe w zakresie należnych przejmowanym pracownikom świadczeń z tego funduszu skutkowało tym, iż Fundusz pracodawcy przejmującego zwiększał się, w części przypadającej na liczbę przejmowanych pracowników, o równowartość środków pieniężnych Funduszu pracodawcy przekazującego, skorygowanych odpowiednio o należności i zobowiązania Funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym następuje przejście. Co do zasad podziału środków pieniężnych stanowiących równowartość odpisu podstawowego, obciążającego koszty pracodawcy przekazującego, dotyczącego roku, w którym nastąpiło przejście części zakładu pracy, - co również było bezsporne - nie zawarto żadnego porozumienia między pracodawcami. Tym samym pozwany (...) (...) w związku z przejściem części zakładu pracy zobligowany był do przekazania pozwanej Spółdzielni środków na zakładowy Fundusz Świadczeń Socjalnych skorygowanych o należności i zobowiązania Funduszu - według stanu na ostatni dzień miesiąca, w którym nastąpiło przejście tj. na dzień 30 czerwca 2013 r. W myśl regulaminu ZFŚS obowiązującego u tego pozwanego wypłata refundacji dla korzystających z urlopu w ciągu pierwszych pięciu miesięcy roku kalendarzowego następowała po 31 maja danego roku wg naliczeń na bieżący rok. Pracownik ubiegający się o dopłatę do wypoczynku za tzw. „wczasy pod gruszą” zobowiązany był złożyć w D. (...) wniosek najpóźniej w ciągu 14 dni kalendarzowych przed rozpoczęciem roku. Przyjęty został jednak zwyczaj składania wniosków o refundację urlopu ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych zarówno przed rozpoczęciem urlopu, jak i po jego zakończeniu. Wypłata świadczenia następowała zgodnie z terminem wypłat wynagrodzenia nie później niż 30 dni od dnia złożenia wniosku. W konsekwencji powyższego, jako zasadną należy uznać konkluzję Sądu Rejonowego, że powódka U. Z.
Za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy, powstałe przed przejściem części zakładu pracy na innego pracodawcę, dotychczasowy i nowy pracodawca odpowiadają solidarnie /art.
W konsekwencji czynności prawne ze stosunku pracy dokonane przez przekazującego pracodawcę są wiążące dla pracodawcy przejmującego. Niemniej jednak – czego nie zauważa już skarżący - pracodawcę przejmującego zakład pracy wiążą tylko dotychczasowe warunki umów o pracę. Ich zmiana może nastąpić na zasadach ogólnych. Natomiast świadczenie socjalne, jakim jest refundacja wypoczynku nie ma charakteru wynagrodzenia, ekwiwalentu za wykonaną pracę, ale stanowi element działalności socjalnej pracodawcy. Świadczenie to nie stanowi elementu wynagrodzenia, który wszedłby do treści stosunku pracy. Zasady przyznawania takiego świadczenia nie wiążą więc pracodawcy przejmującego, zwłaszcza gdy tworzy własny Funduszu Socjalny. Świadczenia wypłacane z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych nie konweniują bowiem z odpłatnością za pracę. Stanowią realizację postulatu ochrony interesów socjalnych pracowników - art. 16 k.p. i art. 94 pkt 8 k.p. (wyrok SA w Białymstoku z dnia 14 stycznia 2014 r., III AUa 724/13, LEX nr 1415794). Sąd Okręgowy w pełni ze wskazanym poglądem się zgadza. Świadczenia socjalne, choć związane z treścią stosunku pracy, tego stosunku nie tworzą. Zależą od niego, jednakże pozostają bez wpływu na jego realizację. W konsekwencji nie sposób przyjąć, co sugeruje apelujący, iż pozwana Spółdzielnia - jako nowy pracodawca przejmujący cześć zakładu pracy pozwanego (...) - w związku z tym przejęciem związany był treścią obowiązującego tam regulaminu zakładowego funduszu świadczeń socjalnych. Na uwzględnienie nie zasługiwała także apelacji powódki. Skarżąca zarzuciła przekroczenie przez Sąd Rejonowy granic swobodnej oceny dowodów - art. 233 § 1 k.p.c. z uwagi na nieuzasadnione przyjęcie, że w toku postępowania H. K. nie udowodniła, iż złożyła do pozwanej Spółdzielni wniosek o refundację wypoczynku, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego zwłaszcza zeznań powódki oraz świadków T. D. i J. P. jednoznacznie wynika, iż H. K.
k.p. u nowego pracodawcy obowiązywać będą dotychczasowe warunki pracy, po czym powódka mogła wnioskować, iż świadczenia socjalne będą wypłacane na dotychczasowych zasadach. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z art. 8 kp nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Cytowany przepis dotyczy więc jedynie sytuacji, gdy podmiot dochodzący realizacji swojego prawa podmiotowego nadużywa go, przez to, że czyni z niego użytek sprzeczny z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem lub zasadami współżycia społecznego. Warunkiem zastosowania rozważanego przepisu jest zatem posiadanie prawa przez ten podmiot (powoda). Skoro więc, zaskarżone orzeczenie opiera się na uzasadnionym twierdzeniu, że powódce nie przysługiwało dochodzone prawo (roszczenie o wypłatę świadczenia socjalnego), to odwołanie się do art. 8 k.p. jest bezprzedmiotowe. ( uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2013 r. I PK 33/13 Legalis Numer 830610). Ponadto należy mieć na względzie, iż zasady współżycia społecznego nie mogą stanowić podstawy roszczeń pracowniczych (wyr. SN z 8.6.1999 r., I PKN 96/99, OSNAPiUS 2000, Nr 16, poz. 615). Przepis art. 8 k.p. nie kształtuje praw podmiotowych, nie zmienia i nie modyfikuje praw, jakie wynikają z innych przepisów prawa. Przepis ten upoważnia jedynie sąd do oceny, w jakim zakresie, w konkretnym stanie faktycznym, działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie jego prawa i nie korzysta z ochrony prawnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2009 r. I PK 48/09 LEX nr 529757). Z tych też względów wskazany zarzut podniesiony przez stronę apelującą nie mógł prowadzić do przyznania powódce dochodzonego przez nią świadczenia. W ocenie Sądu Okręgowego znamienne również jest, że strona powodowa nie wskazała na czym polegać miałoby zachowanie pozwanej Spółdzielni, któremu należałoby odmówić ochrony. Tymczasem stosowanie art. 8 k.p. pozostaje zawsze w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności konkretnej sprawy. Norma art. 8 k.p. oznacza pozbawienie danego podmiotu możliwości korzystania z prawa, które mu w świetle przepisów prawa przedmiotowego przysługuje. Prowadzi to więc zawsze do osłabienia zasady pewności prawa i przełamuje domniemanie korzystania z prawa w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego i jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Z tego względu zastosowanie przez sąd konstrukcji nadużycia prawa jest dopuszczalne tylko wyjątkowo i musi być zgodnie z ustalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny prawa, szczegółowo uzasadnione. Uzasadnienie to musi wykazać, że w danej indywidualnej i konkretnej sytuacji, wyznaczone przez obowiązujące normy prawne typowe zachowanie podmiotu korzystającego ze swego prawa, jest ze względów moralnych, wyznaczających zasady współżycia społecznego, niemożliwe do zaakceptowania, ponieważ w określonych, nietypowych okolicznościach zagraża podstawowym wartościom, na których opiera się porządek społeczny i którym prawo powinno służyć (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 listopada 2013 r. III APa 22/ 13 LEX nr 1409107) . Pozwana Spółdzielnia przejmując nowych pracowników, wbrew twierdzeniom apelacji powódki, nie wprowadziła jej w błąd ani nie złamała obowiązku równego traktowania i zakazu dyskryminacji. To pozwany (...) (...) informował, że wypłata środków z funduszu świadczeń socjalnych nastąpi na niezmienionych zasadach, jednakże wypłaty świadczenia od tego podmiotu powódka się nie domagała. Wskazać także należy iż H. K. w zakresie stosowania postanowień regulaminu Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych była traktowana tak samo jak wszyscy inni pracownicy pozwanej Spółdzielni. Podnoszony zaś w apelacji obowiązek stosowania w stosunku do niej zapisów regulaminu Funduszu Świadczeń Socjalnych dotychczasowego pracodawcy tj. (...) (...) (jak już podnoszono) nie wynika zaś z żadnych powszechnie obowiązujących przepisów prawa ani porozumień zawartych między tymi podmiotami. Twierdzenia apelacji powódki i w tym zakresie okazały się zatem nietrafne. Reasumując - w kontekście powyższych rozważań - Sąd Okręgowy przyjął, iż prezentowana w obu apelacjach argumentacja jest chybiona i jako taka nie może się ostać. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie i trafnie wywiódł na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, iż obowiązek wypłaty świadczeń z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych za rok (...). wystąpił w stosunku tylko do jednej z powódek - U. Z.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.