(1)(potwierdził to wprost w swoich zeznaniach) i było nim wejście drużyny przez niego trenowanej do fazy play – off. W ocenie Sądu okoliczność ta została w sposób nie budzący wątpliwości wykazana przez pozwanego. Poza tym, taki cel został wytyczony trenerowi Z. w sezonie poprzedzającym ( (...)) i przez niego osiągnięty, co uzasadnia prawdopodobieństwo porozumienia się stron co do dążenia przez trenera do osiągnięcia takiego samego celu w kolejnym sezonie. Sąd uznaje za logiczny i podziela pogląd pozwanego, że skoro cel ten był znany i akceptowany przez trenera zaangażowanego przez powódkę, to tym bardziej musiała go znać i akceptować spółka (...)(nie kwestionując przy tym, że nie został on „wyartykułowany” w formie pisemnej, na którą wskazywała umowa). W konsekwencji pozwany miał prawo oczekiwać od zatrudnionego przez powódkę trenera, że będzie dążył do osiągnięcia jak najlepszych wyników sportowych, jak również miał prawo być nie usatysfakcjonowanym z uwagi na to, że jego drużyna nie wyszła z fazy play - out, przegrywając w staraniach do fazy play - off z drużynami potencjalnie słabszymi. Natomiast w kwestii zasadności powyższych upomnień wskazać trzeba, iż w ocenie Sądu pozwany należycie wyjaśnił przyczyny zastrzeżeń do pracy trenera i udzielonych mu upomnień, ustosunkowując się do nich w twierdzeniach zawartych w pismach procesowych, jak i w zeznaniach reprezentantów (...). Tymczasem powódka ograniczyła się jedynie do zaprzeczenia ich zasadności, co w ocenie Sądu uznać należy za niewystarczające. Zeznania W. Z. w tym zakresie są zbyt ogólnikowe i nie poparte dalszymi dowodami. Reprezentant powódki stwierdził, że „zarzuty były bezpodstawne”, a uzasadniając zaniechania trenera powoływał się na działania zarządu pozwanego (np. trener zaniechał ukarania zawodniczek z uwagi na to, że zarząd pozwanego udzielił im po meczu upomnienia, natomiast odnośnie nie zwolnienia zawodniczki – miało to nastąpić na tydzień przed zakończeniem z nią współpracy na mocy porozumienia z zarządem, co nie było skonsultowane z trenerem). Żadnej z tych okoliczności pozwany jednak nie wykazał. Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd Rejonowy uznał, że pozwany miał podstawy do rozwiązania umowy z powódką w trybie określonym w § 6 pkt 3 umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r. Podkreślić ponadto należy, iż nawet w przypadku uznania, że wspomniane wyżej upomnienia udzielone trenerowi (...) nie były zasadne, oświadczenie pozwanego o wypowiedzeniu umowy o świadczenie usług trenerskich było skuteczne również z uwagi na treść cytowanego wcześniej art. 746 k.c. stosowanego w związku z art. 750 k.c. Analiza tych przepisów prowadzi do wniosku, że umowę o świadczenie usług zawartą na czas oznaczony każda ze stron może wypowiedzieć w każdym czasie, o ile ma ku temu ważne powody (w przeciwnym razie – będzie zobowiązana do naprawienia szkody z tego wynikłej). Ważne powody uzasadniające wypowiedzenie mogą mieć charakter obiektywny w postaci okoliczności nie dotyczących żadnej ze stron (np. zmiana prawa polegająca na zakazaniu czynności prawnej, której dokonania dotyczy zlecenie), jak i charakter subiektywny, czyli dotyczyć strony umowy. Zwrócić uwagę trzeba, że przesłanka określana w art. 746 § 3 k.c. jako „ważne powody” nie została zdefiniowana w przepisach. Sąd Najwyższy wskazał jednak w swoim orzecznictwie, że ocena, czy istnieją ważne powody należy do sądu orzekającego w danej sprawie i musi być dokonana z uwzględnieniem okoliczności faktycznych sprawy i charakteru stosunku prawnego łączącego strony. Podkreślił jednocześnie, że stosunek zlecenia opiera się w znacznym stopniu na zaufaniu pomiędzy zleceniodawcą a zleceniobiorcą, a więc na przesłance subiektywnej. Utrata zaufania do zleceniobiorcy może być w ocenie Sądu Najwyższego owym ważnym powodem, o jakim mowa w art. 746 § 3 k.c. (tak w w/w wyroku z dnia 14 maja 2002 r. w sprawie V CKN 1030/00). Wynikająca z art. 746 k.c. norma pozwalająca każdej ze stron wypowiedzieć zlecenie w każdym czasie, nawet bez ważnych powodów, ma charakter względnie obowiązujący. Nie ulega zatem wątpliwości, że w ramach swobody umów (art. 353 1 k.c.) strony mogą wyłączyć, w odniesieniu do jednej lub obu stron, uprawnienie do wypowiedzenia umowy z innych powodów aniżeli ważne. Można zatem przyjąć za dopuszczalne postanowienie umowne, które przewidywałoby dodatkowe warunki wypowiedzenia, nie eliminujące jednak możliwości wypowiedzenia ani nie uszczuplające zakresu ważnych powodów. Przepis art. 746 § 3 k.c. wprowadzający zakaz zrzeczenia się z góry prawa do wypowiedzenia umowy z ważnych powodów ma bowiem charakter bezwzględnie obowiązujący i nie może być wolą stron wyłączony ani zmieniony (por.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 września 2004 r., IV CK 640/03, OSNC z 2005 r., Nr 9, poz. 157; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 sierpnia 2008 r., IV CSK 202/08, LEX nr 466003; też: powołany wyżej wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 2001 r. w sprawie III CKN 304/00, czy wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 9 maja 2014 r., V ACa 911/13, LEX nr 1466806). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd Rejonowy przychylił się do argumentacji pozwanego, że niezależnie od podstawy wypowiedzenia umowy określonej w § 6 pkt 3 umowy, miał on prawo skutecznie wypowiedzieć przedmiotową umowę z powodu utraty zaufania wobec powódki. Pozwany wskazywał, że zadaniem trenera zaangażowanego przez powódkę było osiąganie zadowalających wyników sportowych przez prowadzoną przez niego drużynę. Tymczasem w sezonie 2011/2012 pozwany zgłaszał wobec pracy trenera A. Z.

(1)zastrzeżenia, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy upomnienia. (...) nie był zadowolony z wyników sportowych osiąganych przez drużynę koszykarek w sezonie 2011/2012, co było uzasadnione w związku z nie osiągnięciem przez zespół oficjalnego (chociaż nie spisanego) celu jakim było wejście do fazy play – off rozgrywek w Ekstraklasie. Z materiału dowodowego wynika również, że nie osiągnięcie tego celu wiązało się dla pozwanego z utratą wsparcia finansowego w postaci dotacji z Urzędu Miasta w B.. O utracie zaufania co do kompetencji i umiejętności trenerskich A. Z.

(1)świadczył również fakt, iż z dniem 13 kwietnia 2012 r. pozwany zwolnił go od obowiązku prowadzenia zajęć treningowych oraz meczów ligowych zespołu (...), a następnie wezwał powódkę do wyznaczenia do dnia 21 kwietnia 2012 r. nowego trenera, który dokończy rozgrywki tego sezonu oraz przygotuje skład i zespół do przyszłych rozgrywek. Powódka nie zastosowała się do wezwania pozwanego i nie zatrudniła nowego trenera. Charakter umowy łączącej strony i jej specyfika niewątpliwie wymagały przy jej realizacji zgodnego współdziałania zarówno pozwanego z zatrudnionym przez powódkę trenerem, jak i pozwanego z powódką. W okolicznościach faktycznych sprawy w pełni uzasadnione jest twierdzenie pozwanego, iż wskutek utraty zaufania do trenera wskazanego przez powódkę i faktycznego zakończenia z nim współpracy oraz wobec braku współdziałania ze strony powódki. Zdaniem Sądu pozwana miała podstawy do utraty zaufania wobec powódki, co w ocenie Sądu stanowi ważny powód do wypowiedzenia umowy na podstawie art. 746 k.c. w związku z art. 750 k.c. W konsekwencji jej oświadczenie z dnia 26 kwietnia 2012 r. było skuteczne i spowodowało zakończenie stosunku prawnego pomiędzy stronami. W świetle powyższego za nieskuteczne pozostaje uznać oświadczenie powódki z dnia 29 czerwca 2012 r. o wypowiedzeniu (...) w B. wspomnianej umowy o świadczenie usług trenerskich - z uwagi na to, że zostało złożone już po wygaśnięciu przedmiotowej umowy. Jak wynika bowiem z przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu ustaleń i rozważań Sądu, umowa z dnia 1 sierpnia 2012 r. została skutecznie rozwiązana z dniem 26 kwietnia 2012 r. wskutek oświadczenia woli złożonego przez pozwanego. Sąd Rejonowy ostatecznie uznał za uzasadnione żądanie powódki jedynie co do wynagrodzenia stwierdzonego rachunkami obejmującymi usługi świadczone w okresie do dnia 26 kwietnia 2012 r. Jeżeli zlecenie jest odpłatne, dający zlecenie zobowiązany jest bowiem do zapłaty takiej części wynagrodzenia, która odpowiada dotychczasowym czynnościom przyjmującego zlecenie (art. 746 § 1 zd. 1 i 2 k.c.). Powódka nie miała zatem podstaw faktycznych i prawnych do żądania zapłaty rachunków (...) dotyczących usług świadczonych w maju i czerwcu 2012 roku, a więc już po rozwiązaniu umowy. Z uwagi na to, że należności główne z pozostałych rachunków wystawionych przez powódkę zostały przez pozwanego uregulowane, do zapłaty pozostały skapitalizowane odsetki za opóźnienia w zapłacie wynagrodzenia. W tym stanie rzeczy na mocy art. 735 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c. w zw. z art. 481 § 1 i 2 zdanie 1 k.c. i art. 482 k.c. , wyrokiem z dnia 10 września 2014 r. , Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 173,80 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty (punkt I). W punkcie II wyroku Sąd umorzył postępowanie co do żądania zasądzenia kwoty 138,32 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 21 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty, to jest w zakresie, w jakim powódka cofnęła pozew (k. 425-425v akt), a pozwany się temu nie sprzeciwił (k. 444 akt). W pozostałej części Sąd oddalił powództwo jako nieuzasadnione - art. 735 § 1 k.c. w zw. z art. 750 k.c. a contrario (punkt III sentencji wyroku). O kosztach procesu w punkcie IV sąd orzekł w oparciu o przepisy art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód co do części orzekającej o oddaleniu powództwa zawartej w punkcie III wyroku oraz w części orzekającej o kosztach procesu, zawartej w punkcie IV wyroku, zarzucając wyrokowi : 1/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że wypowiedzenie pozwanego z 26 kwietnia 2012r. było ważne i prawnie skuteczne pod względem formalnym, 2/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym przyjęciu, że oświadczenie powódki o wypowiedzeniu z 29 czerwca 2012r. było bezskuteczne wobec faktu, że zostało złożone już po wygaśnięciu umowy, 3/ błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że pisemne upomnienia Pozwanego kierowane do trenera były ważne i prawnie skuteczne pod względem formalnym, 4/ nieprawidłową ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego skutkującą błędnym przyjęciem, że pozwany miał uzasadnione podstawy prawne i faktyczne do rozwiązania umowy w trybie postanowienia § 6 pkt. 3 umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r., ewentualnie na zasadzie art. 746 w zw. z art. 750 Kodeksu cywilnego. Powód domagał się zmiany zaskarżonego wyroku w punkcie III i IV jego sentencji poprzez uwzględnienie roszczeń przedstawionych w pozwie w całości , jak również o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu w instancji apelacyjnej obejmujących koszty zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powód wniósł ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach Krajowego Rejestru Sądowego, nr KRS (...), karty 141, 142 i 143, na których znajduje się protokół z Zebrania Członków Zarządu (...) w B. z dnia 16 sierpnia 2011 r., na okoliczność braku upoważnienia prezesa zarządu Pozwanego do jednoosobowej reprezentacji Pozwanego, bezskuteczności wypowiedzenia dokonanego przez Pozwanego w dniu 26 kwietnia 2012r., bezskuteczności upomnień kierowanych przez Pozwanego do trenera jako dotkniętych wadą w zakresie reprezentacji Pozwanego oraz na okoliczność przedstawienia Sądowi I instancji fałszywego dokumentu w postaci protokołu z Zebrania Członków Zarządu (...) w B. w dniu 16 sierpnia 2011 r. Zdaniem powoda wypowiedzenie dokonane przez Pozwanego nie jest prawnie skuteczne i wiążące. Wypowiedzenie dokonane zostało z naruszeniem zasad reprezentacji Pozwanego. Upoważnienie, na które powołał się Pozwany, które miało zostać udzielone na Zebraniu Członków Zarządu (...) w dniu 16 sierpnia 2011 r. , a zawarte w protokole z tego zebrania - nie istnieje. Po wydaniu wyroku Powódka ujawniła w aktach rejestrowych prowadzonych przez sąd rejestrowy w B. dla pozwanego Stowarzyszenia dokument opatrzony tą samą datą, ale o zgoła odmiennej treści w stosunku do dokumentu przedstawionego Sądowi przez Pozwaną. Przedstawiony przez Pozwanego dokument protokołu różni się od dokumentu złożonego przez jego Zarząd w dniu 19 grudnia 2011 r. do akt rejestrowych. W teczce zawierającej dokumenty rejestrowe Pozwanego na kartach 141, 142 i 143 znajduje się protokół z Zebrania Zarządu z 16 sierpnia 2011 r., który nie zawiera w swojej treści przyjętego wniosku złożonego rzekomo przez pana W. K. , mocą którego prezes Zarządu został upoważniony do jednoosobowej reprezentacji Pozwanego. Okoliczność ta jest istotna, ponieważ według Powódki świadczy o tym, że prezes zarządu, pan C. W.

(1), nie został skutecznie upoważniony do reprezentacji Pozwanego. Konsekwencją tego faktu jest nieważność wypowiedzenia umowy o świadczenie usług trenerskich przez Pozwanego, jako złożonego przez osobę nie mającą upoważnienia do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia. W tych okolicznościach bez znaczenia jest dla rozstrzygnięcia sprawy, czy Pozwany miał uzasadnione merytorycznie podstawy prawne i faktyczne do wypowiedzenia umowy. Nawet jeśli trener rażąco naruszał swoje obowiązki, to Pozwany naruszył postanowienia § 6 pkt 3 umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r., ponieważ nie wystosował trzech zasadnych upomnień, które były warunkiem skuteczności złożonego wypowiedzenia. Wszystkie upomnienia Pozwanego adresowane do Powódki są obarczone wadą i są bezskuteczne. Wszystkie podpisane zostały przez prezesa zarządu Pozwanego, C. W.

(1), który nie był upoważniony do jego jednoosobowej reprezentacji. Z tego powodu nieistotna jest również podstawa wypowiedzenia. Nawet gdyby podzielić przekonanie Sądu, że wypowiedzenie umowy jest skuteczne w myśl art. 746 w zw. z art. 750 Kodeksu cywilnego, to i tak obarczone było wadą i było prawnie nieskuteczne. W ocenie Powódki brak jest też podstawy do przyjęcia, że Pozwany miał podstawy prawne i faktyczne do wypowiedzenia umowy w trybie postanowienia § 6 pkt. 3 umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r., ewentualnie na zasadzie art. 746 w zw. z art. 750 Kodeksu cywilnego. Przede wszystkim trener wykonywał swoje obowiązki należycie i starannie. Trener A. Z.

(1)nie naruszył swoich obowiązków i nie został skutecznie ani zasadnie upomniany przez Pozwanego. W ocenie Powódki stanowiska takiego nie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Nie stanowi również uzasadnionej podstawy do wypowiedzenia umowy utrata zaufania do umiejętności trenera. Pozwanego łączyła umowa o świadczenie usług z Powódką, a nie z trenerem, którego Powódka skierowała do wykonania tego zadania. Trener nie był stroną umowy łączącej strony sporu. Pozwany nie przedstawił żadnych okoliczności ani potwierdzających ich dowodów, pozwalających Sądowi na uznanie, że Powódka utraciła zaufanie Pozwanego mogące stanowić podstawę wypowiedzenia umowy. Ustalenia Sądu w tym zakresie są zatem pozbawione podstawy faktycznej. Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł m. in. o oddalenie apelacji , pominięcie wniosku dowodowego zgłoszonego w apelacji jako wniosku spóźnionego oraz o zasądzenie od Powódki na rzecz Pozwanego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pozwany wskazał w szczególności , że pozbawione podstaw jest twierdzenie pełnomocnika Powoda, jakoby wypowiedzenie umowy z dnia 1 sierpnia 2011 roku dokonane zostało przez C. W.

(2)w dniu 26 kwietnia 2012 roku z naruszeniem zasad reprezentacji Pozwanego. Mając na względzie regulację wynikającą z art. 8a Ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym Pozwany do Krajowego Rejestru Sądowego przesłał skróconą wersję protokołu Zebrania Członków Zarządu (...) z dnia 16 sierpnia 2011 roku. W żadnym wypadku nie sposób zatem uznać, że doszło tu do sfałszowania jakiegokolwiek protokołu. W świetle powyższego nie sposób zatem przyjąć, że wszystkie upomnienia Pozwanego adresowane do Powódki, a także wypowiedzenie umowy z dnia 26 kwietnia 2014 r. obarczone są jakąkolwiek wadą i są bezskuteczne. Zdaniem pozwanego , również niezasadny jest zarzut dotyczący braku podstaw do przyjęcia, że Pozwany miał podstawy prawne i faktyczne do wypowiedzenia umowy w trybie opisanym w § 6 pkt 3 umowy, ewentualnie na zasadzie art. 746 w zw. z art. 750 k.c. (...) skierował do Powódki trzy upomnienia, które dotyczyły:

(1)również potwierdził bezzasadność kierowanych w stosunku do niego upomnień. Odnosząc się do kwestii zasadności uwag kierowanych przez Pozwanego wobec pracy trenera trzeba także odnieść się do kwestii celu sportowego. Pozwany przyznał , że nie został on określony w formie pisemnej. Niemniej jednak był on doskonale znany zarówno zawodniczkom, jak i trenerowi oraz Powódce. Biorąc w szczególności pod uwagę, że trener zatrudniany był przez Powódkę, logicznym jest rozumowanie, że skoro cel sportowy był znany i akceptowany przez trenera to musiał być również znany i akceptowany przez jego pracodawcę - Powódkę. Twierdzenie zaś przeciwne, szczególnie w sytuacji, gdy reprezentant Powódki przyznał, że bywał na meczach i treningach oraz znajdował się w stałym kontakcie z trenerem wydają się nielogiczne i nie znajdują odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, nie sposób uznać, że upomnienia kierowane przez Powódkę wobec pracy trenera rzeczywiście były bezpodstawne. Pozwany wskazał też , iż mógł wypowiedzieć łączącą strony umowę z uwagi na ważne przyczyny o których mowa w art. 746 § 3 k.c. Nie może budzić wątpliwości fakt, iż umowa o świadczenie usług trenerskich jest specjalnym rodzajem umowy zlecenia. Z cała pewnością zatem zastosowanie do niej może znaleźć art. 746 § 3 k.c., który wskazuję, że każda ze stron może złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem natychmiastowym jeśli zaistnieją „ważne powody”. Odwołując się jednak do dorobku orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazać należy, że ocena czy istnieją ważne powody każdorazowo należy do sądu orzekającego. W przedmiotowej sprawie powodem wypowiedzenia umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r. była utrata zaufania do przyjmującego zlecenie. Powódka ponosiła odpowiedzialność za sposób jej wykonywania przez zatrudnionego przez siebie trenera. Niezadowalające rezultaty drużyny prowadzonej przez A. Z.

(1)oraz naruszanie przez niego obowiązków wynikających z postanowień umowy spowodowały utratę zaufania Pozwanego do trenera. Okoliczności odmownej odpowiedzi Powódki na prośbę przedstawienia umowy łączącej ją z trenerem oraz brak reakcji na żądanie (...) o wyznaczenie nowego trenera, który miał dokończyć rozgrywki sezonu 2011/2012, w sposób obiektywny dowodzą, że Pozwany utracił zaufanie również do Powódki. Materiał zgromadzony w sprawie nie pozwala na przyjęcie, że spółka (...) wykazywała się chęcią współpracy i rozwiązywania kwestii spornych na drodze porozumienia, czym doprowadziła do utraty do niej zaufania. Zdaniem pozwanego , oczywiście bezzasadny jest również zarzut sformułowany w pkt 2 apelacji, iż sąd dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że oświadczenie Powódki o wypowiedzeniu z dnia 29 czerwca 2012 roku było bezskuteczne, gdyż zostało złożone już po wygaśnięciu umowy. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił , iż wypowiedzenie Powódki zostało złożone po wygaśnięciu przedmiotowej umowy, w związku z czym nie miało żadnej mocy. Sąd Okręgowy zważył co następuje : Apelacja okazała się bezzasadna. Przede wszystkim nie znalazły potwierdzenia zarzuty powódki dotyczące błędu w ustaleniach faktycznych mającego polegać na nieprawidłowym przyjęciu, że wypowiedzenie z 26 kwietnia 2012 r. było ważne i prawnie skuteczne pod względem formalnym jak również na tym , że pisemne upomnienia pozwanego kierowane do trenera były ważne i prawnie skuteczne pod względem formalnym. Wbrew twierdzeniom powoda C. W.

(1), zarówno udzielając upomnień trenerowi , składając pisma do powódki , jak również dokonując dnia 26 kwietnia 2012 r. wypowiedzenia umowy , był upoważniony do reprezentacji Pozwanego. Nie można bowiem przyjąć w oparciu o zebrany materiał dowodowy , iż protokół Zebrania Członków Zarządu pozwanego z dnia 16 sierpnia 2011 roku , gdzie udzielono pełnomocnictwa C. W.

(1)został sfałszowany. Jak przekonywująco wyjaśnił pełnomocnik pozwanego , rozbieżności w treści protokołu złożonego do akt rejestrowych oraz protokołu znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynikają z faktu , iż w myśl art. 8a ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym , w rejestrze tym nie muszą być ujawniane wszystkie z podjętych uchwał, a jedynie te, które dotyczą kwestii wymienionych we wspomnianym art. 8a ustawy o KRS. Pozwany mógł zatem złożyć ów protokół w wersji skróconej. Jak wskazał pełnomocnik pozwanego w odpowiedzi na apelację , protokół znajdujący się w aktach rejestrowych nie zawierał również np. informacji o planowanych cenach biletów a nie tylko uchwały dotyczącej pełnomocnictwa. Nie można zatem uznać , iż został celowo złożony w takiej wersji tylko na użytek niniejszego procesu. Były to dwie odmienne wersje tego dokumentu. Samo złożenie przez powoda zawiadomienia do prokuratury nie przesądza przy tym w żadnym stopniu , iż doszło do sfałszowania owego protokołu. Powód nie przedstawia zaś żadnych innych dowodów na okoliczność domniemanego fałszerstwa. Sąd oddalił przy tym na podstawie art. 381 kpc wniosek dowodowy zawarty w apelacji o przeprowadzenie dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach XIII Wydziału Gospodarczego Krajowego Rejestru Sądowego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, KRS nr (...) , na okoliczności wskazane w petitum apelacji. Należy zauważyć , iż już w piśmie pozwanej z 4 października 2013 roku zawarty był wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu protokołu z Zebrania Członków Zarządu (...)z dnia 16 sierpnia 2011 roku. Powódka powzięła wiedzę o powyższym dokumencie w momencie otrzymania jego odpisu. Powódka miała przez cały czas trwania postępowania dostęp do danych z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego dla pozwanej. W toku procesu zaś analizowany był przecież zarzut dotyczący braku należytej reprezentacji pozwanej. Z całą pewnością powódka mogła zatem stosowny wniosek dowodowy w tym zakresie złożyć przed sądem I instancji a potrzeba jego powołania nie powstała w toku postępowania odwoławczego , co uzasadnia zastosowanie art. 381 kpc. Ponadto , jak słusznie zauważa pozwana , samo udzielenie pełnomocnictwa ( nie licząc prokury ) nie wywiera wpływu na zasady reprezentacji danego podmiotu , a tym samym nie ma ustawowego obowiązku jego wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego. Zasadnie tez pozwana wskazuje , iż nawet gdyby przyjąć , że C. W.

(1)działał bez umocowania, o czym powódka miała mieć wiedzę, to zgodnie z treścią art. 104 k.c w zw. z art. 103 k.c. , oświadczeń składanych przez C. W.

(1)nie można uznać za bezskuteczne. W uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 14 września 2007 r. , III CZP 31/07 , wyrażono słuszny pogląd , iż do umowy zawartej przez zarząd spółdzielni bez wymaganej do jej ważności uchwały walnego zgromadzenia lub rady nadzorczej ma zastosowanie w drodze analogii art. 103 § 1 i 2 k.c. Tak więc w takiej sytuacji , do działań podejmowanych w charakterze organu osoby prawnej , winny być stosowane poprzez analogię przepisy o pełnomocnictwie. Skoro powódka miała świadomość, że C. W.

(1)nie był właściwie umocowany do podejmowania jednostronnych czynności w imieniu Zarządu (...)a mimo to zgadzała się na ich dokonywanie, to w myśl odpowiednio stosowanego art. 104 k.c. , dla ważności umowy zawartej przez pełnomocnika bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu niezbędna jest następcza zgoda osoby, w imieniu której została ona zawarta. W toku procesu, zaś członkowie Zarządu pozwanej potwierdzali, iż jednoosobowo dokonywane przez C. W.

(1)czynności podejmowane były w imieniu Zarządu (...). Powódka zaś nigdy nie skorzystała ze swojego prawa do wyznaczenia zarządowi pozwanego terminu do potwierdzenia czynności dokonywanych przez C. W.

(1). Niezasadny okazał się też zarzut powódki dotyczący nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego mającej skutkować błędnym przyjęciem, że Pozwany miał uzasadnione podstawy prawne i faktyczne do rozwiązania umowy w trybie § 6 pkt 3 umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r., ewentualnie na zasadzie art. 746 w zw. z art. 750 Kodeksu cywilnego. Jak prawidłowo ustalił Sąd Rejonowy , pozwany skierował do powódki trzy upomnienia, które dotyczyły:

(1), co wnikliwie ocenił Sąd I instancji , nie wynika zaś , iż kwestionował on zasadność udzielonych mu upomnień. Potwierdził też , iż znany mu był cel sportowy jakim było zakwalifikowanie się do fazy play-off rozgrywek ligowych. Niewątpliwie cel ten nie został określony w formie pisemnej , jak słusznie zauważa powódka. Prawidłowo jednak ustalił Sąd Rejonowy , wskazując na obszerny materiał dowodowy w postaci chociażby informacji w mediach , iż cel ten był doskonale znany zarówno zawodniczkom, jak i trenerowi oraz powódce , szczególnie w sytuacji, gdy przedstawiciel powódki przyznał, że bywał na meczach i treningach oraz znajdował się w stałym kontakcie z trenerem. Niezależnie od powyższego , prawidłowo również Sąd Rejonowy przyjął , iż zachodziły podstawy do rozwiązania umowy także na podstawie art. 746 w zw. z art. 750 KC. W myśl powyższego przepisu każda ze stron może złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy ze skutkiem natychmiastowym jeśli zaistnieją „ważne powody”. Oczywistym jest , że ocena czy istnieją ważne powody każdorazowo winna być dokonywana w okolicznościach konkretnej sprawy przez sąd. Jak słusznie wskazał sąd I instancji , w niniejszej sprawie powodem wypowiedzenia umowy z dnia 1 sierpnia 2011 r. była utrata zaufania do przyjmującego zlecenie. Pozwany udowodnił w toku procesu , że utracił zaufanie do Powódki, co dało mu podstawy do wypowiedzenia umowy. Przykładem tego są chociażby upomnienia wystosowywane wobec zatrudnionego przez Powódkę trenera, zwolnienie go z obowiązku świadczenia pracy, czy wreszcie samo wypowiedzenie umowy. Powódka sama przecież skierowała A. Z.

(1)do wykonania zobowiązania wynikającego z umowy z dnia 1 sierpnia 2011 roku, a zatem ponosiła odpowiedzialność za sposób jej wykonywania przez zatrudnionego przez siebie trenera. Nie ma więc w tym przypadku decydującego znaczenia , iż trener nie był stroną umowy łączącej strony. Niezadowalające rezultaty drużyny prowadzonej przez A. Z.

(1), niezależnie od naruszania przez trenera obowiązków wynikających z postanowień umowy , niewątpliwie spowodowały utratę zaufania Pozwanego do trenera. W takiej sytuacji już sam brak reakcji powódki na żądanie pozwanego o wyznaczenie nowego trenera, który miał dokończyć rozgrywki sezonu 2011/2012, niewątpliwe stanowił ważną przyczynę uzasadniającą rozwiązanie umowy w myśl art. 746 kc w zw. z art. 750 kc. Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął , że zarówno charakter umowy i jej specyfika wymagały przy jej realizacji zgodnego współdziałania zarówno Pozwanego z zatrudnionym przez Powódkę trenerem, jak i Pozwanego z Powódką. Brak takiego współdziałania ze strony powódki niewątpliwe stanowił ważną przyczynę rozwiązania umowy w rozumieniu art. 746 kc w zw. z art. 750 kc. W konsekwencji niezasadny okazał się tez zarzut apelującego , iż sąd dokonał błędnego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że oświadczenie Powódki o wypowiedzeniu z dnia 29 czerwca 2012 roku było bezskuteczne, gdyż zostało złożone już po wygaśnięciu umowy. Skoro prawidłowo Sąd Rejonowy przyjął , że skuteczne było oświadczenie o wypowiedzeniu umowy złożone przez pozwanego dnia 26 kwietnia 2012 roku , to oczywistym jest, że skutku nie mogło wywrzeć późniejsze oświadczenie powódki z 29 czerwca 2012 roku. W związku z powyższym apelacja jako bezzasadna podlegała oddaleniu w myśl art. 385 kpc. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono na podstawie art. 98 i art. 99 kpc.