Sygn. akt VIII C 1343/12 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2013 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia - Śródmieścia Wydział VIII Cywilny w składzie : Przewodniczący : SSR Anna Martyniec P
§ 7ust.
3 pkt a, Zarząd Spółki nie złoży do właściwego sądu rejestrowego prawidłowo wypełnionego, kompletnego i należycie opłaconego wniosku o rejestrację uchwał,
§ 6, lub a) w terminie do 31 sierpnia 2011 r.
sąd rejestrowy właściwy dla siedziby Spółki, z jego ewidentnej winy, nie dokona rejestracji uchwał,
§ 6
, lub
- b)w przypadku niezrealizowania przez Spółkę prognoz finansowych określonych w § 11, lub
- c)do dnia 1 listopada 2011 r. przekształcenie Spółki w Spółkę przekształconą nie zostanie zarejestrowane przez Sąd Rejonowy Katowice-Wschód w Katowicach Wydział VIII Gospodarczy KRS za wyjątkiem sytuacji, gdy wina za niezarejestrowanie przekształcenia nie leży po stronie Spółki, lub
- e)do dnia 30 kwietnia 2012 r. Spółka przekształcona nie zostanie wprowadzona do obrotu w alternatywnym systemie obrotu NewConnect na rynku kierowanym zleceniami za wyjątkiem sytuacji, gdy wina za niewprowadzenie (...) nie leży po stronie Spółki. Dowód: - umowa inwestycyjna z 30.05.2011 r., k. 20-29. Realizując umowę inwestycyjną z dnia 30 maja 2011 r. inwestor (...) z siedzibą w N. (Cypr) wpłacił na rzez Spółki kwotę w wysokości 40.750 zł w zamian za obejmowane udziały w Spółce. Okoliczność bezsporna . Pismem z dnia 7 października 2011 r. strona powodowa działając na podstawie § 10 ust. 1 i ust. 2 umowy inwestycyjnej z dnia 30 maja 2011 r. wobec zajścia zdarzenia określonego w § 10 ust. 2 lit. c umowy inwestycyjnej wezwała stronę pozwaną (...) Sp. z o.o. do odkupienia od niej 125 udziałów o łącznej wartości nominalnej 12.500 zł za cenę 61.125 zł żądając zawarcia umowy w ciągu dwóch tygodni od dnia odebrania wezwania, tj. do dnia 21 października 2011 r. Pismami z dnia 26 października 2011 r., nadanymi w tym samym dniu listami poleconymi, strona powodowa działając na podstawie § 10 ust. 1 i ust. 2 umowy inwestycyjnej z dnia 30 maja 2011 r. wobec zajścia zdarzenia określonego w § 10 ust. 2 lit. c umowy inwestycyjnej wezwała pozwanych T. Z., M. L. i K. K. do odkupienia od niej 125 udziałów o łącznej wartości nominalnej 12.500 zł za cenę 61.125 zł żądając zawarcia umowy w ciągu dwóch tygodni od dnia odebrania wezwania, tj. do dnia 10 listopada 2011 r. Dowód: - wezwanie do wykonania Opcji P. z 7.10.2011 r., k. 30; - wezwania do wykonania Opcji P. z 26.10.2011 r. wraz z potwierdzeniami nadania, k. 31-34. Pismami z dnia 24 i 27 sierpnia 2012 r., nadanymi listami poleconymi w dniu 27 sierpnia 2012 r., strona powodowa wezwała pozwanych jako dłużników solidarnych do zapłaty kwoty 61.125 zł w związku z niewykonaniem opcji P. przewidzianej w § 10 umowy inwestycyjnej z dnia 30 maja 2011 r. wskazując, że żądana kwota stanowi 150% wartości wpłat poczynionych przez wierzyciela na rzecz (...) Sp. z o.o. Dowód: - wezwania do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania, k. 35-39. Sąd zważył, co następuje: Powództwo było nieuzasadnione i jako takie podlegało oddaleniu. Strona powodowa domagała się zasądzenia od pozwanych odszkodowania za nie wykonanie Opcji P. przewidzianej w umowie inwestycyjnej zawartej przez strony w dniu 30 maja 2011 r. w wysokości 150% wartości wpłat poczynionych na konto (...) Sp. z o.o. Pozwani K. K., M. L. i (...) Sp. z o.o. kwestionowali istnienie umowy przedwstępnej w rozumieniu art. 389 § 1 k.c., wskazywali na niewykonanie umowy przez Inwestorów w zakresie aktywnych działań celem pozyskania kapitału na rozwój spółki i zarzucili również błędne wyliczenie szkody. Pozwany T. Z. podniósł ponadto, że umowa inwestycyjna w § 10 ust. 2 nie wskazała go wśród adresatów, do których inwestorzy mogą zwrócić się o wykonanie Opcji P.. Wskazał, że nie jest bezsporne to, czy zaistniały podstawy do wykonania Opcji P. przewidziane w § 10 ust. 2 lit. c umowy. Zarzucił też, że obowiązek odszkodowawczy wynikający z przepisu art. 390 § 1 k.c. ogranicza się do tzw. ujemnego interesu umownego. Sad zważył, że zgodnie z przepisem art. 389 k.c. umowa, przez którą jedna ze stron lub obie strony zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej (§ 1). Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia (§ 2 zd. 1 i 3). Stosownie zaś do art. 390 § 1 k.c. jeżeli strona zobowiązana do zawarcia umowy przyrzeczonej uchyla się od jej zawarcia, druga strona może żądać naprawienia szkody, którą poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej. Strony mogą w umowie przedwstępnej odmiennie określić zakres odszkodowania. W ocenie Sądu Opcja P., przewidziana w umowie inwestycyjnej łączącej strony, stanowiła umowę przedwstępną, w której Spółka (...) Sp. z o.o. i solidarnie wspólnicy K. K., M. L. i T. Z. zobowiązali się do zawarcia umowy odkupu udziałów na żądanie inwestorów za kwotę stanowiącą 150% wartości wpłat poczynionych przez inwestorów na konto Spółki zgodnie z umową. W § 10 ust. 1 umowy inwestycyjnej zostało bowiem zaciągnięte przez pozwanych zobowiązanie do zawarcia oznaczonej umowy, której istotne postanowienia (przedmiot i cena) zostały określone. Termin zawarcia umowy przyrzeczonej nie został oznaczony, jednak strona powodowa, będąca jednym z inwestorów, wezwała przed upływem roku od zawarcia umowy przedwstępnej wszystkich pozwanych do zawarcia tej umowy, wyznaczając w tym celu odpowiedni dwutygodniowy termin. Pozwani uchylili się od zawarcia umowy przyrzeczonej. Zaistniały zatem przesłanki do żądania przez stronę powodową odszkodowania przewidzianego w art. 390 § 1 k.c. Sąd, po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie doszedł jednak do przekonania, że brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz strony powodowej odszkodowania w wysokości 150% wartości dokonanych przez nią wpłat na konto (...) Sp. z o.o. (...) przepis art. 390 § 1 k.c. ogranicza bowiem odszkodowanie do wysokości szkody, którą druga strona poniosła przez to, że liczyła na zawarcie umowy przyrzeczonej. Jak wskazuje się jednolicie w doktrynie, oznacza to szkodę w granicach ujemnego interesu umowy. Rozmiar szkody w jego granicach ustala się „przeprowadzając hipotetyczne rozumowanie, które polega na porównaniu stanu majątku poszkodowanego powstałego na skutek jego wdania się w umowę, ze stanem, jaki istniałby, gdyby poszkodowany w umowę się nie wdał”. Wśród przykładowych elementów odszkodowania w granicach wyznaczonych przez art. 390 § 1 k.c. wymienia się koszty zawarcia i przygotowania umowy przedwstępnej, w tym koszty prowadzenia rokowań, składania ofert, przejazdów, ewentualne wynagrodzenie prawnika, opłaty notarialne i fiskalne, jeżeli konieczność poniesienia tych ostatnich wynikła z obowiązujących przepisów. Szkoda obejmuje także wydatki mające na celu przygotowanie umowy przyrzeczonej, jeżeli pozostają w normalnym związku przyczynowym z przekonaniem, że dojdzie do jej zawarcia ( vide System Prawa Prywatnego, Tom 5, Prawo zobowiązań – część ogólna pod. red. E. Łętowskiej, s. 762-765). Według przeważającego stanowiska przedstawicieli nauki odszkodowanie w granicach ujemnego interesu umowy może obejmować także utracone korzyści, takie jak zarobek utracony podczas negocjacji, jednak nie korzyści, które strona osiągnęłaby w razie zawarcia umowy ( vide System Prawa Prywatnego, Tom 5, Prawo zobowiązań – część ogólna pod. red. E. Łętowskiej, s. 719-720). Żądanie strony powodowej w niniejszej sprawie obejmowało właśnie korzyści, które strona powodowa uzyskałaby zawierając umowę przyrzeczoną, a mianowicie cenę uzyskaną za odkup udziałów w wysokości 150% wpłat poczynionych na rzecz Spółki. Odszkodowanie w tym zakresie nie mieści się w granicach ujemnego interesu umowy i nie podlega rekompensacie w przypadku uchylania się od zawarcia umowy przyrzeczonej. Orzeczenie o kosztach procesu na rzecz pozwanego T. Z. oparto o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu wyrażoną w przepisie art. 98 k.p.c., z którego wynika, iż strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do tych niezbędnych kosztów strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego zalicza się wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty w wysokości nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozważanym przypadku, do rozliczenia kosztów poniesionych przez pozwanego przyjęto kwotę 3.600 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego, w oparciu o przepis § 6 ust. 6 w zw. § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.) oraz kwotę 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, w oparciu o art. 1 ust. pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 225, poz. 1635). Biorąc pod uwagę powyższe uwzględniając powołane przepisy Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Z/ 1. odnotować; 2. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikom stron; 3. kal. 14 dni;