Sygnatura akt IV Ka 557/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 października 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Agnieszka

§ 1

pkt 1 kpk wyrażającą się w ustaleniu okoliczności faktycznych odnośnie oskarżonego Z. C. na podstawie niekompletnego materiału dowodowego – bez umotywowania takiego stanowiska w uzasadnieniu wyroku; 4. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to obrazę przepisów art. 4, 92,

§ 1pkt 1 wyrażającą się w oparciu orzeczenia o winie oskarżonego Z.

C. na zeznaniach W. Ż. złożonych w toku postępowania przygotowawczego mimo, że przyznał on na rozprawie, że wyciągał hipotetyczne wnioski na podstawie okazywanych mu przez organy ścigania dokumentów, a nie na podstawie poszczególnych przypadków, których jak przyznał nie pamiętał, z równoczesnym pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego, w tym jego dokumentacji lekarskiej na k. 3955,3986 i 3987, która to dokumentacja została okazana W. Ż. na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 roku i po której okazaniu świadek W. Ż. przyznał, że z okazanego mi zapisu radiologa na karcie 3987 oraz na podstawie zgłaszanych przez pacjenta dolegliwości należało się Z. C. zwolnienie lekarskie, 5. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to obrazę przepisów art. 4, 92,

§ 1pkt.

1 kpk wyrażającą się w oparciu orzeczenia o winie oskarżonego Z. C. na hipotezach o domysłach świadków nie pamiętających okoliczności sprawy i występujących w charakterze nieformalnych biegłych opierających się na części dokumentacji medycznej oskarżonego, z równoczesnym pominięciem dowodów korzystnych dla oskarżonego oraz polegające na rozstrzygnięciu wszystkich nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego; 6. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku, a to obrazę przepisów art. 4, 92,

§ 1

pkt 1 kpk polegająca na ustaleniu w oparciu o opinię lekarską z dnia 29 października 2009 roku nie kończącą postępowania w zakresie ustalenia obowiązku zwrotu świadczeń rentowych pobranych przez oskarżonego, iż oskarżonemu Z. C. nie należała się renta inwalidzka w okresie od 16 grudnia 1998 roku pomimo, że przy ocenie stanu zdrowia dla celów rentowych wydawane są wielokrotnie co do tych samych pacjentów różne oceny stanu zdrowia przez lekarzy orzeczników, komisje lekarskie i biegłych sądowych i pomimo, że przytoczona opinia lekarska wydana została po upływie 10 lat od chwili przyznania oskarżonemu prawa co renty i opierała się o treść pisma Komendy Wojewódzkiej Policji w W. z dnia 29 września 2009 roku (k.3908 akt) przesądzającą o tym, że dokumentacja lekarska Z. C. w postaci zaświadczeń o stanie zdrowia N-9 z dnia 20 listopada 1998 roku wystawionego przez E. G. oraz opinia lekarska N-11 Lekarza Orzecznika z dnia 16 grudnia 1998 roku poświadczają nieprawdę co do jego stanu zdrowia, pomimo, że od 1998 roku do 2009 roku nastąpiło znaczne zaostrzenie kryteriów przyznawania prawa renty inwalidzkiej, o czym świadczy znany notoryjnie fakt zmniejszenia się liczby rencistów z około 2, 7 milionów do 1 miliona 40 tysięcy oraz pomimo faktu, że jak wynika z wyników postępowań przez organami ZUS i Sądami bardzo często zdarza się , że tym samym osobom w różnych okresach czasu przyznaje się albo odbiera prawo do renty inwalidzkiej, a wobec nie wydania przez organ rentowy w trybie art. 138 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych decyzji o obowiązku zwrotu świadczenia rentowego przez oskarżonego Z. C. za okres od 1998 roku do chwili wstrzymania mu wypłaty renty – nie miał on możliwości zaskarżenia takiej decyzji w trybie administracyjnym, 7. błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, polegający na: - ustaleniu, że oskarżony Z. C. wręczył za pośrednictwem A. K. chirurgowi – ortopedzie W. Ż. korzyść majątkową w kwocie nie mniejszej niż 200 złotych za wystawienie dwóch zaświadczeń w zakresie rzekomej niezdolności do pracy za okres od 22 września 1998 roku do 20 listopada 1998 roku pomimo, że brak jest na to jakiegokolwiek dowodu, skoro oskarżony stanowczo zaprzeczył aby dawał łapówkę jakiemuś lekarzowi, a świadek W. Ż. na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 roku przyznał, że wyciągał hipotetyczne wnioski na podstawie dokumentacji, którą mu okazywano gdyż nie pamiętał pacjentów, a wcześniej zeznał na tej rozprawie po okazaniu mu dopiero wtedy zapisu badania radiologicznego opisującego cały odcinek kręgosłupa oskarżonego (k.3987 akt), że oskarżonemu pracującemu jako kierowca należało się zwolnienie lekarskie równocześnie prawidłowo wydał zalecenia co do zabiegów i leków dla tegoż oskarżonego; - ustaleniu, że oskarżony posłużył się w dniu 16 grudnia 1998 roku w toku postępowania administracyjnego toczącego się w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych poświadczających nieprawdę co do jego stanu zdrowia zaświadczeniem o stanie zdrowia N-0 z dnia 20 listopada 1998 roku wystawionym przez E. G. bez przeprowadzenia leczenia i badania pacjenta pomimo, że brak było na ten fakt jakichkolwiek dowodów, a przeciwnie z wyjaśnień oskarżonego wynika, że treść tego zaświadczenia odpowiada prawdzie, co potwierdza także dokumentacja lekarska oskarżonego znajdująca się na kartach 3987, 3986 i 3955 akt oraz czemu przeczą wyjaśnienia E. G. na karcie 4749 akt, - ustaleniu, że dokument w postaci zaświadczenia o stanie zdrowia N-9 z dnia 20 listopada 1998 roku był podstawa uzyskania orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUSM. P.