Ponadto wskazał na przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej w tym treść art. 444 §2 k.c., oraz art. 907 k.c. Zgodnie z art. 907 § 2 k.c. w razie zmiany stosunków można żądać zmiany wysokości renty ustalonej w orzeczeniu sądowym lub w umowie. Zmiana stosunków dotyczy w równej mierze sytuacji majątkowej, jak i osobistej stron tego stosunku, jak również wydarzeń o skali masowej i doniosłych społecznie, które muszą wystąpić po wydaniu wyroku ustalającego prawo do renty. Do okoliczności uzasadniających podwyższenie renty na podstawie art. 907 §2 k.c. należy radykalny spadek siły nabywczej pieniądza, zmiany tempa rozwoju gospodarczego, wzrost zamożności społeczeństwa. Orzekając o zmianie sąd bierze pod uwagę wszelkie okoliczności dotyczące sytuacji osobistej i majątkowej poszkodowanego oraz okoliczności obiektywne, w tym też istotny spadek zmiany siły nabywczej pieniądza. Celem renty wyrównawczej jest zrównanie sytuacji finansowej powoda z hipotetyczną, w której znajdowałby się, gdyby nie skutki wypadku, z uwzględnieniem rzeczywistej sytuacji na rynku pracy. Ustalając dla potrzeb określenia stosownej renty wyrównawczej, zarobki hipotetyczne, jakie uprawniony mógłby osiągnąć, gdyby nie uległ wypadkowi, Sąd powinien zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym uwzględnić zarobki najbardziej realne do osiągnięcia przez poszkodowanego. Sąd powołał orzeczenia Sądu Najwyższego i sądów apelacyjnych. W ocenie Sądu I instancji powód nie uprawdopodobnił, iż w razie, gdyby nie doznał wypadku, to mógłby uzyskać średnie wynagrodzenie adwokata. W dniu wypadku powód był przed maturą, uczestniczył w kursie przygotowawczym na studia na Uniwersytecie J.. Po wypadku podjął studia zaoczne na kierunku prawo na UJ jednak je porzucił i rozpoczął leczenie za granicą. Powód – z braku stosownego wykształcenia – nie podjął pracy w charakterze adwokata, w związku z czym – na obecnym etapie postępowania – nie sposób stwierdzić, czy wykonując go osiągnąłby sukces i uzyskiwał wskazane przez siebie wynagrodzenie. Zważyć należy, iż w obecnych realiach uwolnienia zawodów prawniczych wielu młodych prawników osiąga znacznie niższe, niż 7.100 zł wynagrodzenie. Nie sposób jednakże przyjąć, by powód w ogóle nie podjął zatrudnienia. Mając na uwadze jego możliwości intelektualne, wiek i predyspozycje Sąd uznał za uprawdopodobnione, że powód uzyskiwałby wynagrodzenie wysokości sięgającej co najmniej średniego wynagrodzenia, które aktualnie wynosi 2.779,12 zł netto. Powód nie uprawdopodobnił, iż aktualnie zachodzi konieczność sprawowania nad nim całodobowej opieki przez osoby trzecie, w tym specjalnie wykwalifikowane pielęgniarki zatrudnione na czterech etatach, co miało wiązać się z poniesieniem kosztów w wysokości 14.228 zł miesięcznie. Zarówno powód, jak i jego rodzice przyznali na rozprawie w dniu 16 września 2014 r., że D. W. zamieszkuje w domu rodzinnym i sprawowana przez B. i Z. W. opieka jest obecnie wystarczająca. Koszty opieki zostały uwzględnione przez Sąd w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. w wysokości 2.400 zł miesięcznie i nie została uprawdopodobniona konieczność jej zwiększenia. Podobnie zdaniem Sądu powód nie uprawdopodobnił konieczności poniesienia wydatków związanych z utrzymaniem samochodu w wysokości 1.595 zł, gdyż nadal korzysta on ze swojego obecnego samochodu F. (...), którego koszty utrzymania nie zwiększyły się w odniesieniu do poprzedniego procesu i nadal kształtują się na poziomie ok. 550 zł miesięcznie. Nie zostało również uprawdopodobnione przez powoda ponoszenie wyższych opłat za media i zużycie wody. Powód uprawdopodobnił natomiast roszczenie odnośnie konieczności ponoszenia zwiększonych kosztów w związku z przeprowadzaniem u niego zabiegów rehabilitacyjnych w wysokości 1.400 zł, a także zakupem dodatkowych leków w wysokości 200 zł oraz środków higienicznych w kwotach ok. 300 zł miesięcznie. Sąd dał wiarę zarówno zeznaniom powoda, jak i jego rodziców co do pogorszenia stanu zdrowia zarówno fizycznego, jak i psychicznego D. W. od czasu poprzedniego procesu. Konieczna jest ciągła rehabilitacja powoda przez 3 godziny dziennie 20 dni w miesiącu, zaś koszt jednodniowej rehabilitacji to wydatek ok. 70 zł. Ojciec powoda z uwagi na swój stan zdrowia nie jest w stanie go już rehabilitować i musi to robić wyłącznie profesjonalny fizjoterapeuta. Również ponoszone zwiększone wydatki na leki i środki higieny zostały uprawdopodobnione zeznaniami powoda i świadków odnośnie pogorszenia jego stanu zdrowia oraz przedłożonymi wraz z pozwem fakturami VAT. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu w niniejszej sprawie zostało przez powoda częściowo uprawdopodobnione, iż od chwili wydania wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. określającego zakres świadczenia rentowego na rzecz powoda, nastąpiły okoliczności uzasadniające zmianę wysokości tego świadczenia. Ponadto od czasu wyroku minęło ok. 7 lat i w tym czasie doszło do wystąpienia w kraju czynników obiektywnych, które w znaczący sposób zmieniły jego sytuację gospodarczą, przekładającą się na wskazany przez powoda wzrost stawek za rehabilitację, wydatki na leki i środki higieny czy opiekę. Powód wykazał w sposób wiarygodny, iż jego sytuacja osobista, w tym przede wszystkim zdrowotna, uległa zmianie na gorsze i w związku z tym zwiększyły się jego potrzeby w w/w zakresie. Wobec powyższego na przyznaną powodowi rentę tytułem zabezpieczenia złożyły się następujące składniki: kwota 2.400 zł tytułem kosztów opieki, kwota 200 zł tytułem zużycia mediów w tym prądu, wody i gazu, kwota 550 tytułem kosztów utrzymania samochodu i opłacenia ubezpieczenia, kwota 1.400 zł tytułem kosztów rehabilitacji powoda, kwota 300 zł tytułem zakupu środków medycznych i higienicznych, kwota 200 zł tytułem zakupu leków i ziół, kwota 2.779,12 zł tytułem utraconych zarobków i zmniejszonych widoków na przyszłość. Wskazaną kwotę Sąd pomniejszył o wysokość uzyskiwanej przez powoda renty socjalnej w wysokości 600 zł. Przy określeniu kwoty renty tymczasowej, Sąd rozważył wskazane wyżej okoliczności oraz sytuację i interesy obu stron. Postanowienie to zaskarżył zażaleniem powód wnosząc o jego zmianę i uwzględnienie wniosku także w dalszej części. Powód zarzucił naruszenie art.
oraz art. 753 §1 k.p.c. w zw. z art. 753 1§1 pkt. 1 k.p.c. - polegające na przyjęciu, że powód nie uprawdopodobnił, iż aktualnie zachodzi konieczność sprawowania nad nim całodobowej opieki przez osoby trzecie; naruszenie art.
- poprzez ustanowienie miesięcznej raty zabezpieczenia na poziomie niezapewniającym powodowi należytej ochrony prawnej; błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę postanowienia, a polegający na uznaniu za uprawdopodobnione, że powód uzyskiwałby wynagrodzenie w wysokości 2.779,12 zł, gdy z zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że powód z łatwością mógłby znaleźć pracę poza granicami kraju i uzyskiwać z tego tytułu co najmniej 11 000zł miesięcznie. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i udzielenie zabezpieczenia roszczenia powoda - do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie - poprzez zobowiązanie strony pozwanej (...) S.A. Oddział Okręgowy w K. do zapłaty powodowi D. W. renty miesięcznej w kwocie 15.000,00 zł płatnej do 10-tego dnia każdego następującego po sobie miesiąca, począwszy od dnia 10 lutego 2014 r. z ustawowymi odsetkami w przypadku zwłoki w płatności którejkolwiek z rat. Powód w uzasadnieniu zażalenia wskazał, z odwołaniem się do treści uzasadnienia Sądu I instancji, że Sąd przyjął, że „powód nie uprawdopodobnił, iż aktualnie zachodzi konieczność sprawowania nad nim całodobowej opieki przez osoby trzecie, w tym specjalnie wykwalifikowane pielęgniarki zatrudnione na czterech etatach, co miało wiązać się z poniesieniem kosztów w wysokości 14.228,00 zł”. Powód z takim stanowiskiem nie może zgodzić. Zdaniem powoda doszło do naruszenia art.
oraz art. 753 §1 k.p.c. w zw. z art. 753 1 §1 pkt. 1 k.p.c. Powód podniósł, że Sąd I instancji przyjął pogorszenie stanu zdrowia powoda, a w konsekwencji zdaniem powoda niedopuszczalne jest przyjęcie, że dotychczas sprawowana nad nim opieka przez rodziców jest wystarczająca, a już na pewno nie może to być podstawą do pozbawienia powoda prawa żądania renty z uwagi na koszty opieki, jaką winien mieć zapewnioną. Rodzice powoda nie są w stanie sprawować tej pomocy. Powód z odwołaniem się do orzecznictwa Sądu Najwyższego wskazał na zasadność dochodzenia dalszych kwot i zabezpieczenia. Przedstawił dalsze wyliczenia związane jego zdaniem z oczekiwaną pomocą. Sąd Apelacyjny zważył co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Sąd I instancji prawidłowo przeprowadził czynności poprzedzające wydanie postanowienia o zabezpieczeniu. Przesłuchał rodziców powoda i powoda. Sąd Apelacyjny związany granicami zaskarżenia nie wypowiada się o zakresie udzielonego zabezpieczenia, ograniczając się do zarzutów zażalenia dotyczących oddalonej części wniosku. W związku z tym dla porządku wskazuje, że Sąd I instancji zebrał już, przed wydaniem postanowienia część materiału dowodowego i odwołując się do przepisów k.p.c. o zabezpieczeniu w części wniosek uwzględnił, przy bardzo rozbudowanym obszernym uzasadnieniu. Sąd Apelacyjny zwraca uwagę, że rozróżnienia wymaga sytuacja zabezpieczenia roszczenia pierwotnego, od zabezpieczenia żądania zmiany wysokości renty i dalszych zgłoszonych żądań. Odnosząc się do zażalenia, a w szczególności zarzutu naruszenia art.
w zw. z art. 753 1 § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny zauważa, że ostatni z wymienionych przepisów jest przepisem szczególnym, również w stosunku do art.
a więc wymaga ścisłej wykładni, a nadto nie uchyla on obowiązku sądu dotyczącego oceny wykonalności orzeczenia – paragraf 2 art.
k.p.c. Obowiązkiem sądu jest także stosowanie, także w sprawach objętych regulacją art. 753 – 754 k.p.c. przepisu art. 731 k.p.c. Wymienione regulacje wpływają na wykładnię tego przepisu, ale nie eliminują zawartej w nim regulacji. Komentatorzy zwracają uwagę, że ma on zastosowanie do wszystkich przypadków zabezpieczenia. W okolicznościach sprawy Sąd I instancji nie przyjął uprawdopodobnienia zakresu opieki nad powodem, z którym miał kontakt na rozprawie, a nadto odróżnienia wymaga uprawdopodobnienie okoliczności dotyczących opieki od wysokości kwot i sposobu realizacji opieki nad powodem. W tym zakresie możliwe są różne rozwiązania generujące także zróżnicowane koszty. Wreszcie z zeznań przesłuchanych rodziców powoda wynika, że powód – inaczej przedstawiający daty – jeszcze w 2014 r. odbył podróż do Azji, a więc istniały i podstawy faktyczne do nie uwzględnienia dalej idącego zabezpieczenia. Okoliczności dotyczące stanu zdrowia powoda, być może także przyczyn wzrostu wagi, muszą być przedmiotem dowodzenia. Sąd I instancji przyjmując jako odniesienie wysokość średniego miesięcznego wynagrodzenia pracowników odniósł się do zobiektywizowanego kryterium. Sąd Apelacyjny zauważa, że powód rozpoczął, ale nie ukończył studiów zaocznych. Przyjęcie średniej płacy w sytuacji gdy według powszechnie znanych danych około 2/3 pracujących nie osiąga takiego poziomu dochodów, w postanowieniu o zabezpieczeniu nie może być uznane za błąd w ustaleniach faktycznych. Na marginesie Sąd zauważa, że odwołanie się skarżącego do dochodów uzyskiwanych za granicą skutkować musi także odniesieniem do całokształtu zwykłych kosztów utrzymania, w kraju odniesienia. Zarzut określony jako zabezpieczenie na poziomie nie zapewniającym powodowi należytej ochrony prawnej, jest zarzutem ogólnikowym i oderwanym od stanu faktycznego sprawy. Sąd I instancji obok kwoty odpowiadającej średniemu miesięcznemu wynagrodzeniu uwzględnił szereg innych wydatków ponoszonych przez powoda. Sąd I instancji zabezpieczył roszczenie przez przyznanie kwoty 2400zł tytułem kosztów opieki, 200zł tytułem kosztów mediów, 550 zł na koszty utrzymania samochodu, 1400 zł koszty rehabilitacji środki medyczne i higieniczne 300zł, 200zł koszty zakupu ziół i leków, oraz utracone zarobki 2779,12zł. Opieka nad powodem sprawowane jest w miejscu zamieszkania w A., co ma znaczenie dla stawek opiekunów. Sąd Apelacyjny zauważa, że powód, otrzymując kwotę utraconych zarobków może, partycypować w zwykłych kosztach własnego utrzymania, jak też wydatkować tą kwotę według własnego uznania. W związku z tym zarzut nie zapewnienia powodowi poziomu ochrony prawnej także nie był zasadny. Z przedstawionych przyczyn zażalenie uległo oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. .
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.