Sygn. akt II AKa 307/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2015 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi, II Wydział Karny, w składzie: Przewodnicząca: SSA Izabela Dercz (spr.) Sędziowie: SA
§3
kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt XVIII K 51/13
- utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;
- zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. J. – Kancelaria Adwokacka w Ł. kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonej K. W. z urzędu w postępowaniu odwoławczym;
- zwalnia oskarżoną od kosztów sądowych za drugą instancję. Sygn. akt II AKa 307/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2014r Sąd Okręgowy w Łodzi uznał K. W. za winną tego, że w dniu 24/25 października 2012r w Ł. spowodowała ciężki uszczerbek na zdrowiu T. Ł. w ten sposób, że wielokrotnie uderzała pięścią i kopała w/w w twarz, na skutek czego pokrzywdzony doznał obrażeń głowy z wylewami śródczaszkowymi powikłanymi obrzękiem mózgu i wklinowaniem migdałów móżdżku do otworu potylicznego wielkiego stanowiących chorobę realnie zagrażającą życiu w następstwie czego T. Ł. zmarł, tj. czynu wyczerpującego znamiona występku z art. 156 § 1 pkt.
§ 3kk i na podstawie art.
156 § 1 pkt.
§ 3kk wymierzył jej karę 4 lat pozbawienia wolności.
Na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet kary pozbawienia wolności zaliczył oskarżonej okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 30 stycznia 2013r do dnia 15 stycznia 2014r. Nadto zasądził wynagrodzenie na rzecz obrońcy oskarżonej z urzędu, a oskarżoną zwolnił od kosztów sądowych. Od powyższego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonej zarzucając mu: 1. obrazę przepisów postępowania mająca wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 kpk w zw. z art. 424 kpk i art. 410 kpk poprzez: a. bezkrytyczne danie wiary relacji świadka relacji świadka P. M.
(1)co do przebiegu zdarzeń z 24/25 października 2012r, w szczególności w zakresie bytności A. J. w mieszkaniu, akcji sprawczych, jakich miała się dopuścić oskarżona wobec pokrzywdzonego w sytuacji, gdy nie znajduje to potwierdzenia w pozostałym materiale dowodowym, b. niezasadne odmówienie wiary zeznaniom A. J. w zakresie, w jakim wskazywała na przyczynę zachowania K. W. w sytuacji, gdy pozostały materiał dowodowy nie daje podstaw do wykluczenia wersji świadka w tym zakresie, c. niezasadne odmówienie wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonej K. W. w zakresie czynności skierowanych wobec pokrzywdzonego – brak skakania po pokrzywdzonym i dowolne uznanie, iż oskarżona dopuściła się takowych działań wobec pokrzywdzonego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku mający wpływ na treść orzeczenia polegający na uznaniu, że: a. oskarżona skakała po klatce piersiowej pokrzywdzonego w sytuacji, gdy zeznania świadka P. M.
(1)nie są spójne w tym zakresie, b. oskarżona wlała płyn do ust pokrzywdzonego w sytuacji, gdy nie zostało to potwierdzone żadnym dowodem oprócz ogólnikowych zeznań P. M.
(1), c. w trakcie zdarzenia z udziałem pokrzywdzonego nikt nie wychodził z mieszkania w sytuacji, gdy z notatki urzędowej (k. 62) wynika, że A. jakubowska około godź. 23.00 była u świadka K. B., co potwierdza wersję A. J., a obala prawdziwość zeznań P. M.
(2), 3. rażącą niewspółmierność orzeczonej wobec oskarżonej kary pozbawienia wolności, polegającą na pominięciu zasadniczych okoliczności łagodzących dotyczących K. W., mających wpływ na wymiar kary, w tym przyznania się do udziału w zdarzeniach objętych aktem oskarżenia, wyrażenia żalu i przeproszenia za swoje działania, poprzestanie jedynie na wykazaniu okoliczności obciążających oskarżoną, nie wynikających z materiału dowodowego zebranego w sprawie, w tym brak podjęcia kroków do uzyskania pracy i rozpoczęcia edukacji. Obrońca oskarżonej wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonej kary 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonej jest bezzasadna w stopniu oczywistym. Procedując w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy dokonał właściwej, albowiem nie naruszającej żadnych reguł obowiązującej procedury karnej oceny zebranych dowodów, w oparciu o prawidłową ocenę materiału dowodowego poczynił właściwe ustalenia w sferze faktów, nadał im odpowiednią kwalifikację prawno – karną, a w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku odpowiadających wymogom art. 424 § 1 kpk odniósł się do wszystkich ujawnionych dowodów i okoliczności sprawy. Zdaniem Sądu Apelacyjnego, nieuprawniony jest zawarty w tej apelacji zarzut błędnej oceny zeznań P. M.
(2). Analiza treści pisemnych motywów zaskarżonego wyroku świadczy o tym, iż wbrew stawianemu zarzutowi, dokonana przez Sąd meriti ocena zeznań tego świadka nie była bezkrytyczna. Przeciwnie, Sąd I instancji szczegółowo i w sposób obiektywny analizował relacje P. M.
(2)składane w toku niniejszego postępowania, czyniąc to również w zestawieniu z innymi dowodami, w szczególności uwzględniając treści opinii biegłego z zakresu medycyny sądowej odnoszącej się do charakteru i sposobu powstania obrażeń ciała stwierdzonych u T. Ł., oraz biorąc pod uwagę pozostałe dowody o osobowym charakterze jak i wyjaśnienia oskarżonej. Ocena ta była zatem również wszechstronna. Dokonana została z poszanowaniem reguł określonych w art. 7 kpk, art. 4 kpk i art. 5 kpk. Wskazać należy, że wbrew temu, co zarzuca i wywodzi obrońca oskarżonej, K. W. w swoich wyjaśnieniach przyznała okoliczność, którą kwestionuje obrońca, tj. że skakała po klatce piersiowej pokrzywdzonego. Wynika to wprost z protokołu jej przesłuchania (k. 154v), kiedy to wyjaśniała: „wskoczyłam na niego, skakałam po nim, po klatce piersiowej… skoczyłam po nim ze dwa – trzy razy”. W toku rozprawy przed Sądem po tym, gdy oskarżona skorzystała z prawa do odmowy wyjaśniania i odczytano jej wcześniejszą relację, potwierdziła wyjaśnienia złożone w śledztwie (k. 316v). Nie odpowiada też treści dowodu twierdzenie obrońcy, iżby P. M.
(2)w toku postępowania przygotowawczego „nie wspominał jakoby oskarżona skakała po pokrzywdzonym…”. Świadek ten będąc przesłuchiwany w dniu 17 stycznia 2013r i opisując zachowanie oskarżonej podczas zdarzenia relacjonował, że najpierw uderzyła ona T. Ł. pięścią w twarz, wskutek czego spadł on z wersalki na podłogę, następnie zaś kopała go w twarz, usiadła na pokrzywdzonym, biła go pięściami po twarzy, wstała i nadal kopała go – w klatkę piersiową (zeznania P. M.
(2)k. 124). W toku czynności okazania zdjęć, w trakcie której P. M.
(2)rozpoznał wizerunek oskarżonej zeznał też, że po zadaniu uderzenia pięścią, następnie kopaniu pokrzywdzonego, oskarżona zaczęła po nim skakać (k. 126-127). Nie jest więc prawdą, że powyższa okoliczność pojawiła się w zeznaniach świadka dopiero w toku przesłuchania przed Sądem. Dokonana przez Sąd meriti ocena zeznań P. M.
(2)odnoszących się do powyższej kwestii jest zatem prawidłowa, jak i właściwie ustalono w tym zakresie fakty, przy czym odpowiada to także treści wyjaśnień K. W.. Prawidłowo również ocenił Sąd Okręgowy zeznania P. M.
(2)i A. J. co do tego, czy ta ostatnia opuszczała mieszkanie podczas przebiegu zdarzenia. Relacje P. M.
(2)były w tym względzie konsekwentne, w przeciwieństwie do zeznań A. J., która raz mówiła o tym, że wychodziła do mieszkania sąsiada o imieniu (...), innym razem, że do sąsiadki K., przy czym w obu wypadkach tylko pukała do drzwi sąsiadów, ale nikt nie otworzył jej drzwi. Sąd odwoławczy akceptuje w całości ocenę zeznań A. J. odnośnie do tej okoliczności oraz w pozostałym zakresie dokonaną przez Sąd Okręgowy. Zważywszy na czas trwania zdarzenia określany przez P. M.
(2)na około 30 minut, nawet uznanie, że A. J. wyszła z mieszkania do któregoś sąsiadów i zapukała do drzwi, zaś P. M.
(1)nie zarejestrował tego faktu – nie mogłoby prowadzić do wniosku, iż na wiarę zasługują jej twierdzenia, według których A. J. w ogóle nie zaobserwowała żadnego fragmentu zdarzenia. W zupełności prawidłowe są także oceny i ustalenia Sądu I instancji odnoszące się do wlewania płynu do ust pokrzywdzonego przez oskarżoną. W tym zakresie obrońca oskarżonej nie przedstawia w zasadzie argumentów mogących skutecznie je podważyć poza tym, że generalnie kwestionuje wiarygodność zeznań P. M.
(2), zwłaszcza zaś co do tych okoliczności, które nie pozostają w zgodzie z wyjaśnieniami oskarżonej. Zważywszy na to, że skarżący nie stawia pod adresem zaskarżonego orzeczenia zarzutów związanych z oceną prawną zachowania oskarżonej, wystarczającym jest w niniejszym uzasadnieniu jedynie wskazanie, że w całości akceptacji Sądu odwoławczego podlegają rozważania zaprezentowane przez Sąd I instancji dotyczące zakwalifikowania czynu K. W. jako spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu T. Ł. pod postacią choroby realnie zagrażającej życiu, którego następstwem stała się śmierć pokrzywdzonego, tj. występku określonego w art. 156 § 1 pkt.
§ 3kk.
Nie wymagają one uzupełnienia, albowiem pisemne motywy zaskarżonego wyroku w tej części zawierają kompletną i bardzo obszerną argumentację (strony od 9 do 13). Sąd Apelacyjny podziela stanowisko Sądu meriti także w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec K. W.. Takie prawidłowo ustalone przez Sąd meriti okoliczności związane ze sposobem działania oskarżonej oraz cechami podmiotowymi świadczącymi o jej demoralizacji, jak: - działanie oskarżonej w sposób bardzo agresywny bez jasnej przyczyny, - wysoki stopień nasilenia agresji w działaniu oskarżonej wobec pokrzywdzonego nie podejmującego żadnych działań obronnych, - niezależnie od uprzedniego zrealizowania czynności sprawczych przypisanego czynu podjęcie przez oskarżoną zachowań mających na celu upokorzenie pokrzywdzonego (malowanie jego twarzy lakierem do paznokci), - zachowanie oskarżonej podczas zdarzenia polegające na jednoczesnym biciu i kopaniu pokrzywdzonego oraz śmianiu się, - nietrzeźwość w czasie zdarzenia, - tryb życia oskarżonej, która nie uczyła się i nie pracowała. Nietrafne jest stanowisko obrońcy K. W. co do tego, że jako okoliczność przemawiającą na korzyść oskarżonej należało poczytać fakt, iż „nie negowała swego udziału w czynie”. Przypomnieć w tym miejscu należy, że oskarżona oświadczając, iż przyznaje się do popełnienia zarzuconego jej czynu każdorazowo zaprzeczała, by uderzała pokrzywdzonego pięściami po głowie i kopała go po głowie, a zatem przeczyła, by spowodowała obrażenia, które doprowadziły do ciężkiego uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, czego następstwem stała się jego śmierć. Trudno więc oceniać powyższe wyjaśnienia oskarżonej w kategorii szczerych i świadczących o rzeczywistej skrusze po popełnionym przestępstwie mimo deklarowanego żalu. Uzasadnionym więc było procesowanie Sądu I instancji, który powyższych okoliczności podnoszonych przez obrońcę oskarżonej nie uznał za przemawiające na jej korzyść w ramach okoliczności mających wpływ na wymiar orzeczonej kary. Nie mogły także stanowić istotnych w tym zakresie faktów takie okoliczności, jak zarejestrowanie się oskarżonej jako osoby bezrobotnej w Urzędzie Pracy, czy zapewnienia o zamiarze kontynuowania nauki. Reasumując, zaskarżone rozstrzygnięcie w części związanej z wymiarem kary orzeczonej wobec K. W., w ocenie Sądu odwoławczego także należy uznać za trafne, jako adekwatne do całości okoliczności przedmiotowych i podmiotowych mogących mieć wpływ na wymiar kary w myśl art. 53 § 1 i 2 kk oraz uwzględniające wymogi określone w art. 54 § 1 kk. Mając na uwadze całokształt przedstawionej argumentacji Sąd Apelacyjny na podstawie art. 437 § 1 kpk utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Zwalniając oskarżoną od kosztów sądowych Sąd odwoławczy orzekał na podstawie art. 624 § 1 kpk. O wynagrodzeniu za obronę sprawowaną z urzędu Sąd odwoławczy orzekł na podstawie § 14 pkt. 2 ppkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163 poz. 1348 z późn. zm).