z art.
kk na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia 7 października 2014r. sygn. akt IX K 494/14 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście bezzasadną; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za II instancję w kwocie 330 (trzysta trzydzieści) złotych oraz obciąża go wydatkami za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych. Sygn. akt V2.Ka 702/14 UZASADNIENIE Prokurator Prokuratury Rejonowej w R. oskarżył K. S. o to, że : w dniu 18 maja 2014 roku w R. prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, a to samochód osobowy marki B. o nr rej. (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości, stwierdzonej wynikiem badania przeprowadzonego na urządzeniu typu A.
z art.
kk Wyrokiem z dnia 7 października 2014 roku, wydanym w sprawie IX K 494/14 Sąd Rejonowy w R. uznał oskarżonego K. S. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, stanowiącego występek z art. 178a § 4 kk w zw. z art. 178a § 1 kk i za to na podstawie art. 178a § 4 kk wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności. Na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 kk karę tę warunkowo zawiesił na okres próby w wymiarze lat 3. Stosownie do treści art. 71 § 1 kk sąd wymierzył także oskarżonemu karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na kwotę 30 złotych. Na podstawie art. 42 § 2 kk Sąd orzekł również wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres 3 lat, zaliczając jednocześnie na poczet tego środka karnego okres zatrzymania prawa jazdy oskarżonego od dnia 18 maja 2014 roku do dnia 7 października 2014 roku. Nadto na podstawie art. 627 kpk i art. 2 ust. 1 pkt 3 i 3 ust.2 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w kwocie 330,00zl oraz wydatki w kwocie 90,00zł. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w części dotyczącej pkt 1 i 3 wyroku , zarzucając orzeczeniu rażącą niewspółmierność kary i zastosowanego środka karnego. Obrońca oskarżonego, nie kwestionując wyroku sądu I instancji w przedmiocie winy oskarżonego, wniósł o : - zmianę zaskarżonego orzeczenia w wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnej granicy ustawowego zagrożenia - oraz zmianę wyroku i wymierzenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w niższym wymiarze. W uzasadnieniu swojego stanowiska obrońca oskarżonego podniósł, że oskarżony prowadził samochód nocą, kiedy jest mały ruch, zatem w jego ocenie obawa narażenia uczestników ruchu drogowego na niebezpieczne skutki jego zachowania była znikoma. Ponadto długotrwałość orzeczonego wobec oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych jest dla oskarżonego zbyt dolegliwa z uwagi na wykonywany przez niego zawód i może negatywnie wpłynąć na sytuację finansową oskarżonego i jego sytuację rodzinną. Obrońca oskarżonego wywodził także , iż wymierzona oskarżonemu kara jest zbyt surowa, w szczególności z uwagi na stopień społecznej szkodliwości czynu, który nie jest w jego ocenie znaczny. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała w ocenie sądu na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, że Sąd odwoławczy ma prawo i obowiązek zbadania sprawy pod względem merytorycznym i prawnym nie tylko w granicach środka odwoławczego, ale także z urzędu niezależnie od tych granic w celu stwierdzenia, czy nie zachodzi potrzeba orzeczenia na korzyść oskarżonego, (…), i to na każdej z podstaw określonych w art. 438 kpk (por. SN
kk kara pozbawienia wolności orzeczona wobec sprawy tego przestępstwa może być orzeczona w wymiarze od 3 miesięcy do 5 lat. Wydając w dniu 7 października 2014 roku wobec oskarżonego K. S. wyrok, Sąd I instancji nie mógł pominąć okoliczności, iż oskarżony był już karany za czyn z art.
z dnia 29 sierpnia 2012 roku w sprawie II K 343/12, ( prawomocnym w dniu 06 września 2012 roku) na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania tej kary na okres próby 2 lat . Orzeczono także wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przez okres 2 lat. Powyższe okoliczności wyraźnie wskazują, iż oskarżony dopuścił się przedmiotowego czynu w okresie próby. Tak jawne lekceważenie zasad wynikających z okresu próby musiały w ocenie sądu skutkować właściwą miarą rodzaju i stopnia naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, a to z kolei musiało znaleźć odzwierciedlenie w wymierzonej oskarżonemu karze pozbawienia wolności. Orzeczenia tej kary w wymiarze 1 roku – odpowiada w ocenie sądu odwoławczego treści art. 53 i 54 kpk i nie nosi cech rażącej niewspółmierności. Oskarżony nie wyciągnął żadnych wniosków z toczącego się wobec niego wcześniej postępowania karnego, popełniając kolejny występek. Dodać w tym miejscu należy, że niczego nie nauczył go także orzeczony wcześniej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Wysoce szkodliwe jest twierdzenie obrońcy, jakoby oskarżony prowadząc samochód nocą, kiedy jest mały ruch, w sposób znikomy narażał innych uczestników ruchu na niebezpieczne skutki swojego zachowania. Pamiętać należy, że oskarżony w chwili pierwszego badania alkoholu w wydychanym powietrzu miał 1,96 promila (według badania na urządzeniu typu A.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.