(1)karę grzywny w wysokości 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 2. oskarżonego A. J.

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie I aktu oskarżenia;

1. oskarżonego Z. S. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia;
2. oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie III aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od 7 kwietnia 2004 r. do 10 lutego 2005 r. w W., Ł. woj. (...) i innych miejscowościach na terenie kraju działając w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w krótkich odstępach czasu, wbrew przepisom ustawy, oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, czyniąc sobie z popełnienia przestępstwa stałe źródło dochodu, uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami substancji psychotropowych w postaci 15500 gramów amfetaminy i 7650 sztuk tabletek ecstasy, oraz znacznymi ilościami środków odurzających w postaci 9100 gramów marihuany, 1370 gramów kokainy i 700 gramów heroiny, w ten sposób, że: - nabył od ustalonych osób łącznie 9500 gramów amfetaminy, 7050 sztuk tabletek ecstasy, 8500 gramów marihuany, 1180 gramów kokainy, 700 gramów heroiny, oraz od dwóch nieustalonych osób łącznie 800 gramów amfetaminy, nieustalonej osoby 190 gramów kokainy, a następnie zbył te narkotyki ustalonym, oraz nieustalonym osobom, a nadto - przyjął od ustalonej osoby łącznie 1200 gramów amfetaminy, 600 gramów marihuany i 600 sztuk tabletek ecstasy, które to narkotyki za pośrednictwem nieustalonych osób przekazał innym osobom przy czym wszystkie wymienione narkotyki przeznaczone były do dalszej dystrybucji, to jest czynu z art. 56 ust 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie X aktu oskarżenia; 8. oskarżonych A. J.

(1), J. B.

(1)i A. S.

(1)uniewinnił od czynów zarzucanych im w punkcie XI i XII aktu oskarżenia; 9. oskarżonego J. B.

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XIII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 1 lipca 2004 r. w W. współdziałając z co najmniej trzema innymi nieustalonymi osobami w ramach uzgodnionego podziału ról, w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, przemocą poprzez uderzanie pięściami w tułów, szarpanie i wpychanie siłą do wnętrza samochodu m-ki H. (...) usiłowali wziąć zakładnika w osobie A. S.

(3)z zamiarem późniejszego przetrzymywania go w budynku mieszczącym się na nieustalonej posesji w okolicach miejscowości W. k. W. i zażądania pod groźbą pozbawienia go życia od członków rodziny wymienionego pokrzywdzonego wypłacenia okupu w kwocie około 100 000 złotych w zamian za uwolnienie A. S.

(3), przy czym zamierzonego celu nie osiągnęli z uwagi na czynny opór i uwolnienie się pokrzywdzonego, przy czym J. B.

(1)czynu tego dopuścił się w ciągu 3 miesięcy i 23 dni po odbyciu łącznie trzech lat i 8 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego VIII Wydziału Karnego w W. w sprawie o sygn. akt VIII K 177/00 za czyn z art. 158 § 3 k.k., to jest czynu stanowiącego przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zb. art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. przy zastosowaniu art. 60 §

(1)w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XIV aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w dniu 1 lipca 2004 roku w W. działając wspólnie i w porozumieniu w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw zabrał wspólnie i w porozumieniu z inną osobą w celu przywłaszczenia użytkowany przez A. S.

(3)samochód osobowy marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...) i o wartości 40 000 złotych stanowiący własność J. J.

(2), to jest czynu stanowiącego przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 278 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 §

(1)do tego, by współdziałając z innymi osobami w ramach uzgodnionego podziału ról, stosując przemoc wzięli zakładnika w osobie A. S.

(3), a następnie przetrzymując go w wybranym przez siebie miejscu, groźbą zamachu na jego życie doprowadzili członków rodziny ww. pokrzywdzonego do wypłacenia okupu w kwocie 100 000 złotych w zamian za uwolnienie A. S.

(3), przy czym Z. S. czynu tego dopuścił się przed upływem 5 lat od odbycia roku i 7 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej wyrokiem Sądu Okręgowego w. W. z dnia 27 maja 2003 r. - sygn. akt VIII K 473/02 za przestępstwo z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 2 k.k. w zb. z art. 227 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. to jest czynu stanowiącego przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zb. z art. 282 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 19 § 1 k.k. w zw. z art. 252 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. skazał go na karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; 12. oskarżonego T. Ś.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVI aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 291 § 1 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; 13. oskarżonego J. B.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XVIII aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 263 § 2 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 263 § 2 k.k. przy zastosowaniu art. 60 §

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXVIII aktu oskarżenia;

1. oskarżonego M. P. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXIX aktu oskarżenia;
2. oskarżonego J. N. uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XXX aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z dnia 19 września 2005 r. Nr 179, poz. 1485 z późn. zm.) w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i na mocy tych przepisów skazał go i wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności i karę grzywny w wysokości 100 (stu) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda;
3. oskarżonego O. Z. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXI aktu oskarżenia;
4. oskarżonego L. S. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXII aktu oskarżenia;
5. oskarżonego P. S. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIII aktu oskarżenia;
6. oskarżonego A. S.

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIV aktu oskarżenia;

1. oskarżonych P. J. i R. Z. uniewinnił od czynu zarzucanego im w punkcie XXXV aktu oskarżenia;
2. oskarżonego A. S.

(2)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVI aktu oskarżenia;

1. oskarżonego D. P. w ramach czynu zarzucanego mu w punkcie XXVII aktu oskarżenia uznał za winnego tego, że w okresie od sierpnia do października 2004 roku w W. posiadał narkotyki w postaci heroiny, marihuany i tabletek ecstasy, to jest czynu stanowiącego przestępstwo z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na mocy tego przepisu skazał go i wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
2. oskarżonego I. S. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXVIII aktu oskarżenia;
3. oskarżonego W. H. uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XXXIX aktu oskarżenia;
4. oskarżonego J. B.

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XL aktu oskarżenia; 33. oskarżonego A. S.

(1)uniewinnił od czynu zarzucanego mu w punkcie XLI aktu oskarżenia; 34. oskarżonego T. Ś.

(1)uznał za winnego czynu zarzucanego mu w punkcie XLII aktu oskarżenia stanowiącego przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na mocy tych przepisów skazał go, zaś na mocy art. 270 § 1 k.k. wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności;

1. oskarżonych A. M. i P. D. uniewinnił od czynu zarzucanego im w punkcie XLIII aktu oskarżenia;
2. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzył kary łączne: - Z. S. karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; - A. M. karę 3 (trzech) lat pozbawienia wolności; - A. B. karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; -T. Ś.

(1)karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności; -J. B.

(1)karę 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności i na mocy art. 60 § 3 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie tej kary warunkowo zawiesił na okres próby lat 5 (pięciu); 37. na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 2 k.k. wymierzył J. B.

(1)karę łączną grzywny w wysokości 700 (siedmiuset) stawek dziennych po 20 (dwadzieścia) złotych każda; 38. obciążył oskarżonych Z. S., A. B., A. M., J. B.

(1), T. Ś.

(1)kosztami procesu w częściach na nich przypadającymi oraz opłatami. Apelację od wyroku złożyli obrońcy oskarżonych: Z. S., A. M.

(2x), T. Ś.

(2), J. N., D. P. na korzyść tych oskarżonych i prokurator w całości co do wszystkich oskarżonych (23 osoby) na ich niekorzyść. Prokurator na zasadzie art. 427 § 1 i 2, art. 439 § 1 pkt 2 in fine, pkt 10 i art. 438 pkt 1 – 4 k. p. k. wyrokowi zarzucił m. in. obrazę przepisów postępowanie stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 in fine k.p.k., polegająca na nieobecności podczas rozprawy głównej w dniu 23 czerwca 2008 r. jednego z członków składu sądzącego, który brał następnie udział w wyrokowaniu i na zaniechaniu przez Sąd I instancji, z naruszenie przepisu art. 402 § 2 k.p.k., prowadzenia rozprawy przerwanej od początku w dniu 10 lipca 2008 r., pomimo, że skład sądu uległ zmianie. Na podstawie art. 427 § 1 i 3 oraz art. 437 § 1 k.p.k. prokurator wniósł w konsekwencji o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w. W. do ponownego rozpoznania. Z uwagi na podniesiony w pkt 1 apelacji prokuratora zarzut z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k., po naradzie wstępnej, przewodniczący składu orzekającego zarządzeniem z dnia 13 listopada 2012 roku , zarządził zdjęcie sprawy II AKa 270/12 z wokandy spraw wyznaczonych na rozprawę w dniu 14 listopada 2012 roku i skierowanie przedmiotowej sprawy na posiedzenie w dniu 14 listopada 2012 roku w składzie i terminie, jak w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej, w przedmiocie uchylenia wyroku z powodu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej art. 439 439 1 pkt 2 k.p.k., o czym strony zostały zawiadomione przez odczytanie zarządzenia na rozprawie (zarządzenie k. 15104). Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: W sprawie wystąpiła tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza (nienależyta obsada sądu), a więc taka, która skutkuje uchyleniem (i tylko uchyleniem) orzeczenia, bez względu na to, czy mogła wywrzeć lub wywarła wpływ na treść wyroku. Uwzględnia się ją niezależnie od granic zaskarżenia i niezależnie od podniesionych zarzutów, zatem także wtedy, gdy dostrzeżono ją przy środku odwoławczym niezaskarżającym całości orzeczenia i niezależnie od tego, czy strona podniosła taki zarzut, a więc i z urzędu. Nienależyta obsada sądu, jako bezwzględna przyczyna odwoławcza (art. 439 § 1 pkt 2 in principio), istniała także w d.k.p.k. Po likwidacji w 2003 roku instytucji nieważności orzeczeń, za nienależytą obsadę sądu należy uznać taką obsadę, która nie jest w ogóle znana ustawie albo jest wprawdzie znana ustawie, ale nie jest przewidziana dla danej kategorii spraw w sądzie danego szczebla czy w danym postępowaniu (zob: T. Grzegorczyk: Komentarz do Kodeksu postępowania karnego, Zakamycze,5 wydanie, s. 940, wraz z orzecznictwem sądowym tam przytoczonym). Przy czym, przez nienależytą obsadę trzeba rozumieć – jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 sierpnia 1999 roku, V KKN 229/99, OSNKW 9 – 10/1999, poz. 60 z aprobująca glosa E. Wędrychowskiej, OSP 2/2000, s. 95 – 96), wadliwą obsadę przy wydawaniu orzeczenia zaskarżonego, a nie innych incydentalnych orzeczeń (np. o odroczeniu rozprawy, nałożeniu kary porządkowej, o tymczasowym aresztowaniu), wydanym w tym postępowaniu, zakończonym zaskarżonym obecnie orzeczeniem, co wystąpiło w przedmiotowej sprawie. Zarzut prokuratora zawarty w pkt 1 apelacji uznać należy za zasadny. Zaistniała bowiem tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza wymieniona w art. 439 § 1 pkt 2 k. p. k., a mianowicie jeden z członków składu orzekającego nie był obecny na całej rozprawie. W takiej sytuacji, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia, sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie. Stąd też na podstawie art. 436 k.p.k. sąd apelacyjny ograniczył rozpoznanie środków odwoławczych złożonych przez obrońców oskarżonych i prokuratora, jedynie do zarzutu opisanego w pkt 1 apelacji prokuratora, uchybienia podlegającego uwzględnieniu także z urzędu, uznając że rozpoznanie tego zarzutu i stwierdzonego także z urzędu uchybienia w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia o charakterze kasatoryjnym, a rozpoznanie pozostałych uchybień szczegółowo opisanych w apelacjach obrońców oskarżonych i apelacji prokuratora byłoby przedwczesne. Zaistnienie tzw. bezwzględnej przyczyny odwoławczej wymienionej w art. 439 § 1 pkt 2 k. p. k. powstało na tle następującego stanu faktycznego. Zarządzeniem z dnia 6 maja 2008 roku o wyznaczeniu rozprawy głównej (k.8051), prezes sądu (przewodniczący wydziału) wyznaczył w sprawie sygn. akt VIII K 49/08 skład orzekający w osobach: przewodniczący – SSO M. W. i ławnicy1,2 z listy oraz 3,4 ławnicy zapasowi. Już taki sposób wyznaczenia składu orzekającego, bez podania i wpisania personaliów ławników uznać należy za nieprawidłowy, nie rodzący jednak konsekwencji prawnych wskazanych w art. 439 k.p.k. Oznaczać to może bowiem, że ławnicy zostali wyznaczeni przez bliżej nieustaloną osobę z sekretariatu sądu, bądź też w sposób wybiórczy przez przewodniczącego składu, co w obu sytuacjach uznać należałoby za postępowanie niewłaściwe i co należy wytknąć Sądowi pierwszej instancji. W konsekwencji wykonania tego zarządzenia, na pierwszej rozprawie głównej w dniu 23 czerwca 2008 roku sąd procedował od godz. 12:00 do godz. 15:00, w składzie: przewodniczący SSO M. W., ławnicy: W. O. i H. B. oraz jako ławnicy zapasowi: A. P. i A. K.. Rozprawę główną – po myśli art. 381 k.p.k. – rozpoczęło wywołanie sprawy. Następnie przewodniczący sprawdził, czy wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy. W dalszej kolejności sąd przystąpił do odebrania personaliów od oskarżonych i orzekał m. in. w przedmiocie zwolnienia i ustanowienia dla niektórych oskarżonych obrońców z urzędu, dopuszczenia dowodu z opinii biegłych lekarzy określonych specjalności celem ustalenia stanu zdrowia oskarżonych wymienionych na k. 8486 – 8488, zaś po zakończeniu planowanych czynności przewodniczący zarządził przerwę w rozprawie do dnia 10 lipca 2008 r. (k.8480 – 8488). Zarządzeniem znajdującym się na zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy głównej, wydanym bez opatrzenia go datą (k. 8051), przewodniczący składu orzekającego zmienił skład sądzący w ten sposób, że w miejsce ławnika W. O., wyznaczył ławnika J. K.. W konsekwencji na rozprawie przerwanej w dniu 10 lipca 2008 roku sąd pierwszej instancji orzekał w składzie: przewodniczący SSO M. W., ławnicy: J. K. i H. B. oraz ławnicy zapasowi: A. P. i M. G.

(2). Po wywołaniu sprawy o godz.: 10:00, przewodniczący składu odnotował stawiennictwo oskarżonych i ich obrońców; sąd wydał postanowienie w przedmiocie ustanowienia dla jednego z oskarżonych obrońcy z urzędu, w przedmiocie wyłączenia do odrębnego postępowania sprawy trzech oskarżonych, w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku jednego z oskarżonych o wyłączenie prokuratora i poinformował obecne strony, iż rozprawa dla celów protokólarnych jest nagrywana. Następnie na podstawie art. 385 § 1 k.p.k. przewodniczący otworzył przewód sądowych; prokurator rozpoczął odczytywanie aktu oskarżenia do s. 66, po czym sąd wydał postanowienie w przedmiocie uchylenia tymczasowego aresztowania kilku z oskarżonych. O godz. 16:00 sąd w trybie art. 404 § 1 k.p.k. postanowił odroczyć rozprawę do dnia 17 lipca 2008r. (k.9174 – 9184). Z zapisów protokołu rozprawy przerwanej z dnia 10 lipca 2008 roku nie wynika, aby przewodniczący poinformował strony, że skład sądu uległ zmianie, gdyż w miejsce ławnika W. O. orzeka ławnik J. K., a w konsekwencji sąd zaniechał wydania postanowienia w trybie art. 402 § 2 k.p.k. o prowadzeniu rozprawy od początku , gdyż skład sądu uległ zmianie (k. 9174). Rację ma przy tym prokurator, gdy w uzasadnieniu zarzutu apelacyjnego opisanego w pkt 1 wywodzi, że … sąd nie przeprowadził przy tym zrealizowanych na poprzedniej sesji, istotnych dla dalszego toku postępowania czynności procesowych, w tym również tych mających znaczenie dowodowe na etapie wyrokowania, jak choćby związanych z ujawnieniem danych osobowych i innych danych dotyczących oskarżonych, dopuszczeniem dowodu z opinii biegłych lekarzy psychiatrów oraz lekarzy innych specjalności, co skutkowało obrazą przepisów postępowania (art. 402 § 2 i art. 410 k.p.k.) – z uzasadnienia apelacji s. 35. Zasadą jest, ze rozprawa przerwana ma być w nowym terminie prowadzona w dalszym ciągu. Prowadzi się ją jednak od początku, w dwóch wypadkach: gdy sąd uzna to za konieczne, wydając stosowne postanowienie, i zawsze w razie zmiany składu sądu w trakcie przerwy (art. 402 § 2 k.p.k.).Kodeks postępowania karnego z 1997 r. wyklucza, istniejącą w starym kodeksie, możliwość prowadzenia rozprawy przerwanej przy zmianie składu sądzącego w dalszym ciągu, gdy strony się na to zgodziły (art. 348 § 2 zdanie pierwsze in fine d.k.p.k.). Wg T. Grzegorczyka, … wzmacnia to zasadę niezmienności składu orzekającego w procesie karnym, zob: T. Grzegorczyk: Komentarz do k.p.k., Lex, 5 wydanie, s. 855). Tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 14 grudnia 2001r., II KKN 283/01, OSNKW 3-4/2001poz. 26), w wyroku z dnia 2 października 2006 r., Lex nr 198113, V KK 266/06, w wyroku z dnia 11 lutego 2004 r., III KK 297/03, Lex nr 84467). Konkludując, w razie zmiany kolegialnego składu sądu w trakcie przerwy (art. 402 § 2 k.p.k.), rozprawę przerwaną zawsze prowadzi się od początku i to niezależnie od rodzaju, charakteru i ilości czynności podejmowanych po rozpoczęciu rozprawy głównej. Nie można przy tym zapominać, że obecne składy kolegialne dotyczą tylko spraw o zbrodnie lub spraw o skomplikowanym charakterze (art. 28 § 2 – 4 k.p.k.), zatem naruszenie w nich zasady niezmienności składu orzekającego godziłoby w prawo do rzetelnego procesu, stąd też zaszła konieczności uchylenia zaskarżonego wyroku w całości wobec wszystkich oskarżonych i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu w. W. do ponownego rozpoznania. Wynagrodzenie należne występującym w sprawie obrońcom z urzędu zasądzono stosownie do § 14 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. (Dz. U. Nr 97, poz. 887 z 2003r.). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., Sąd Apelacyjny orzekł, jak na wstępie.