na karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat
na karę 8 (ośmiu) miesięcy pozbawienia wolności; na mocy art. 42 § 2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres lat 2 (dwóch). Sąd Okręgowy w Amsterdamie orzeczeniem z dnia 29 stycznia 2010r. w związku z Europejskim Nakazem Aresztowania wobec M. P. wniósł zastrzeżenie odmawiając ekstradycji skazanego co do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwo przypisane w sprawie III K 940/
na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności Na mocy art.42§2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów i mechanicznych na okres lat 4 (czterech). Kara łączna została wymierzona w wysokości l(jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w Amsterdamie orzeczeniem z dnia 29 stycznia 2010r. w związku z Europejskim Nakazem Aresztowania wobec M. P. wniósł zastrzeżenie odmawiając ekstradycji skazanego co do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za przestępstwa przypisane w sprawie III K. 1271/03
w zb. z art.244 k.k. w zw. z art. 11§2 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; za czyn popełniony w dniu 29 grudnia 2002 roku (pkt. III a.o.) na mocy art.244 k.k. na karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności; za czyn popełniony w dniu 13 stycznia 2003roku (pkt IV a.o.) na mocy art.288§l ki na karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności. Na mocy art.42§2 k.k. orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres lat 5 (pięciu). Kara łączna została wymierzona w wysokości l(jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w Amsterdamie orzeczeniem z dnia 29 stycznia 2010r. w związku z Europejskim Nakazem Aresztowania wobec M. P. wniósł zastrzeżenie odmawiając ekstradycji skazanego co do wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej za czyny z art.
z art. 244 kk w zw. z art. 11§2 kk oraz z art. 244 kk w sprawie sygn. akt III K 901/03
z art. 244 kk w zw. z art. 11§2 kk, z art. 244 kk w sprawie III K. 901/03 Sądu Rejonowego w Białymstoku. III. W pozostałym zakresie wyrok Sądu Okręgowego w Białymstoku utrzymuje w mocy. IV. Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. M. K. kwotę 147,60 zł. w tym 27,60 zł. należnego podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu przed sądem apelacyjnym. V. Zwalnia skazanego od kosztów sądowych w sprawie. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 597 kpk w razie zastrzeżenia przy wydaniu, że w stosunku do osoby wydanej orzeczone już kary będą wykonane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie, sąd który prawomocnie orzekł w sprawie wydaje w razie potrzeby na posiedzeniu wyrok zmieniający orzeczenie w taki sposób, aby kary były wykonywane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie sprawcy. W przedmiotowej sprawie Sąd Okręgowy w Amsterdamie orzeczeniem z dnia 29 stycznia 2010r. w związku z Europejskim Nakazem Aresztowania wobec M. P. wniósł zastrzeżenie odmawiające ekstradycji skazanego R. B. alias M. P. w tej części ENA, gdzie odnosi się to do kary pozbawienia wolności nałożonej z powodu czynów I i II w sprawie III K 237/05 pierwszy wyrok łączny, XIII K 24/02 oraz czyny z I, II, III, IV, V, VIII, IX, i XI w sprawie III K 237/05 drugi wyrok łączny (orzeczenie Sądu w Amsterdamie k. 451-458, wykaz wyroków do których odnosi się orzeczenie Sadu w Amsterdamie w Europejskim Nakazie Aresztowania k. 415-420), a zatem za przestępstwa przypisane w sprawach Sądu Rejonowego w Białymstoku sygn. akt XIII K.24/02, III K 358/03, III K.940/03, III K. 1271/03, a nadto za czyny popełnione w dniu 20 grudnia 2002 roku (pkt. I i II a.o.) i w dniu 29 grudnia 2002 roku (pkt. III a.o.) w sprawie III K. 1271/03 oraz przestępstwa przypisane w sprawie III K.1321/03. W tym stanie rzeczy Sąd Apelacyjny z mocy obowiązujących regulacji prawnych zobowiązany był do wkroczenia w prawomocną materię wiążącą się z procedowaniem w przedmiocie wydania wyroku łącznego, przy uwzględnieniu zastrzeżeń, pod warunkiem których Sąd Okręgowy w Amsterdamie wydał skazanego organom Państwa Polskiego. W realiach niniejszej sprawy przełożyło się to na potrzebę ukształtowania na nowym poziomie kar łącznych pozbawienia wolności z pominięciem przy orzekaniu kar prawomocnie wymierzonych, w stosunku do których odmówiono ekstradycji. Ograniczona możliwość ingerencji w materię będącą przedmiotem osądu statuuje na tym etapie procedowania obowiązek stosowania zasad wymiaru kar łącznych przyjętych już przez Sąd Okręgowy w Białymstoku w wyroku łącznym z dnia 14 marca 2006r. w sprawie sygn.. akt III K 237/05, a zaaprobowanych bez zastrzeżeń wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2006r. sygn. akt II AKa 123/06, tak jak też przyjętej konfiguracji wyroków podlegających łączeniu. Sąd Apelacyjny orzekający w tym składzie stoi na stanowisku, iż regulacja art. 597 kpk wyklucza możliwość ingerencji w treść prawomocnego wyroku ponad niezbędne minimum, sprowadzające się do zmiany orzeczenia tylko w takim zakresie w jakim wynika to z decyzji w przedmiocie ekstradycji. W sytuacji kiedy Sąd Okręgowy w Białymstoku, a w ślad za nim Sąd Apelacyjny w wyroku z dnia 9 czerwca 2006r. przyjął zasadę asperacji jako zasadę kształtującą wymiar kary łącznej i na płaszczyźnie więzi podmiotowej, przedmiotowej i czasowej pomiędzy przestępstwami przypisanymi skazanemu dokonał oceny jego sytuacji w aspekcie wymiaru kary łącznej, również i na obecnym etapie postępowania, zasada asperacji jest tą zasadą, która wyznacza wymiar kar łącznych. Zważyć bowiem należy, że po wyeliminowaniu kar pozbawienia wolności orzeczonych za czyny wyczerpujące dyspozycję art. 244 kk i art.
kk (a przypomnieć należy, iż zastrzeżenie dotyczyło kar o charakterze izolacyjnym orzeczonych za te przestępstwa) aktualność zachowały uwagi wiążące się z brakiem ścisłego związku przedmiotowego pomiędzy przestępstwami, których dopuścił się M. P., a były to czyny o niejednorodnym charakterze godzące w różne dobra chronione prawem takie jak mienie, życie i zdrowie czy wolność. W przypadku gdy pokrzywdzonymi były różne osoby, a skazany przestępstw dopuszczał się w różnych miejscach ponowienie powtórzyć należy, iż sama więź czasowa pomiędzy przestępstwami podlagającymi łączeniu – skądinąd problematyczna jeśli się zważy, że dotyczy to przestępstw popełnionych w okresie od 22 października 2002r. do 29 października 2004r. nie może statuować zastosowania zasady pełnej absorpcji przy wymiarze kary łącznej. Godzi się w tym miejscu przypomnieć, iż podstawą wymiaru kary łącznej w myśl art. 86§1 kk są kary wymierzone z osobna, za zbiegające się przestępstwa. Wymiar kary łącznej winien różnić się od mechanicznego dodawania kar, gdyż mogłoby to prowadzić do nadmiernego, zbyt uciążliwego dla skazanego, a przy tym zbędnego ze względów prewencyjnych, stosowania represji karnej. Z drugiej strony należy pamiętać, że kara łączna nie jest swoistym narzędziem łagodzenia kar i polepszenia sytuacji faktycznej oraz prawnej sprawcy wielokrotnego. Należy mieć na uwadze, że celem kary łącznej nie jest premiowanie osoby wielokrotnie łamiącej porządek prawny lecz zapewnienie racjonalnego stosowania kar i środków karnych przez likwidację w postępowaniu wykonawczym ich swoistej, wynikającej z kilkakrotnych skazań, konkurencji. Wręcz przeciwnie, popełnienie więcej niż jednego przestępstwa jest okolicznością, przemawiającą za orzekaniem kary łącznej surowszej od wynikającej z dyrektywy absorpcji (orzekania kary łącznej w wysokości kary najsurowszej orzeczonej za zbiegające się przestępstwa). Wskazuje to bowiem na daleko posunięty stopień demoralizacji skazanego, dla którego wejście w konflikt z prawem nie miało jednorazowego, przypadkowego charakteru, a było wręcz sposobem na życie. Sąd Apelacyjny kierując się dyrektywami wymiaru kary łącznej – wcześniej omówionymi i zastosowanymi przez Sąd Okręgowy – wymierzył skazanemu kary łączne pozbawienia wolności odpowiednio 2 lata oraz 10 lat. Wymiar pierwszej z tych kar, na którą składały się kary jednostkowe pozbawienia wolności w wysokości po 1 roku i 6 miesięcy orzeczone za czyny z art. 156§1 kk w zw. z art. 64§1 kk i z art. 157§1 kk w zw. z art. 64§1 kk zawiera się w przedziale od 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności (najwyższa z kar) do ich sumy 3 lat pozbawienia wolności. Granice kary łącznej przy drugim ciągu przestępstw wyznacza natomiast kara 5 lat i 6 miesięcy orzeczona za czyn z art. 197§3 kk w zw. z art. 189§1 kk w zw. z art. 64§1 kk oraz suma kar w sprawach podlegających łączeniu wyznaczona górną granicą kary pozbawienia wolności, tj. 15 lat. Wymiar kar łącznych w wysokości ustalonej powyższym wyrokiem, w sposób dostateczny uwzględnia zmienioną sytuację procesową skazanego, wynikającą z orzeczenia wydanego przez Sąd Okręgowy w Amsterdamie, statuując wyprowadzenie tezy o braku cech „rażącej niewspółmierności” (surowości) tych kar zwłaszcza jeśli się zważy, iż wdrożenie trybu przewidzianego treścią art. 597 kpk skutkowało de facto złagodzeniem o 10 miesięcy pierwszej z orzeczonych wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 9 czerwca 2006r. kar i o 3 lata drugiej z tych kar. Jednocześnie zapewnienie czytelności przedmiotowego rozstrzygnięcia obligowało Sąd Apelacyjny do wskazania wyroków i czynów zawartych w poszczególnych wyrokach, które w związku ze stanowiskiem państwa wzywanego nie podlegają wykonaniu. Sytuacja materialna skazanego uzasadniała zwolnienie go od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, o czym orzeczono zgodnie z art. 624§1 kpk. O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu rozstrzygnięto zaś w oparciu o §14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Wobec powyższego, Sąd Apelacyjny orzekł jak na wstępie. (...)/(...)/(...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.